Spiderblanket

Það er svo gott að hafa sólina! Í dag ætlum við að hafa það huggulegt, fara í skrúðgöngu í Garðabænum og fá pönnsur og eggjapúns hjá ömmu Soffíu og afa Lalla. Mamma getur ekki beðið! Vonandi verður sumarið yndislegt, sólríkt og hlýtt. Ég hlakka svo til að njóta þess með fjölskyldu og vinum og sérstaklega þessum tveimur yndum.

Njótið lífsins!

Okkar fallega litla Sólrún Jensdóttir Blöndal er nú orðin tveggja mánaða!

Sólrún var skírð í höfuðið á föðurömmu sinni þann 18. mars sl. við hátíðlega athöfn í Hellulandinu. Okkur foreldrunum finnst nafnið fara henni einstaklega vel. Sólrún litla virðist sammála og brosti m.a.s. sínu blíðasta þegar presturinn sagði nafnið. Veislan var frábær, full af fólki sem okkur þykir svo vænt um og amma Soffía hafði að vanda töfrað fram þvílíku kræsingarnar. Sólrún litla svaf nær allan tímann á milli þess sem hún drakk og fannst þetta bara mjög notalegt.

Síðar í þeirri viku yfirtóku veikindi heimilið á ný og því miður fékk Sólrún mikið kvef og hósta eins og Lárus bróðir sinn og var samkvæmt læknisskoðun grunur um hinn alræmda RS-vírus hjá þeim báðum. Lítil börn eins og Sólrún geta orðið mjög veik og ráðið illa við minnstu kvef þannig að við foreldrarnir og aðrir nákomnir vorum mjög áhyggjufull. Þetta var tími sem einkenndist af miklu slími og hósta. Á hverjum degi í heila viku breyttum við baðherberginu í gufubað og sátum þar inni með Sólrúnu til þess að reyna að losa um kvefið því hún átti svo erfitt með að hósta. Sem betur fer þá virðist sem systkinunum sé að takast að losa sig við þetta kvef en Lárus litli er þó enn að hósta svolítið.

Þó svo að Sólrún hafi ekki haft mikla matarlyst á meðan á mesta kvefinu stóð stóð hún sig ótrúlega vel í tveggja mánaða skoðuninni í gær og var vel á sinni kúrfu, mömmunni til mikils léttis og mikillar gleði. Hún hjalaði og brosti framan í alla viðstadda og hló m.a.s. aðeins þessum fyndna innsogshlátri sem er alltaf að koma oftar og oftar þessa dagana. Henni finnst Lalli bróðir auðvitað fyndnastur og merkilegt að sjá hvað það virðist sem hún átti sig á því að hann sé öðruvísi en foreldrarnir og einhvern veginn miklu meira spennandi. Enda er Lárus mjög metnaðarfullur í sínu hlutverki sem stóri bróðir. Hann þreytist ekki á að segja hverjum sem vill hlusta frá litlu systur sinni og vill svo fá að sinna ýmsum verkefnum,eins og t.d. þegar  Sólrún missti dudduna sína í gær (Hallelúja hún tekur loksins duddu!!) þá stökk hann til og sagði “stóri bróðir ná í dudduna”. Óendanlega krúttlegur!

Þetta eru fyrstu páskarnir í 6 ár sem við erum á landinu og þeir voru yndislegir þó svo að við höfum haldið okkur mest innandyra vegna kvefsins. Börnin voru samt orðin svo mikið hressari og við gerðum mjög vel við okkur í mat og drykk alla daga. Sólrún var svo hugulsöm að sofa frá kl. 20:30 til kl. 07:00 með tveimur stuttum drykkjuhléum tvær nætur í röð þannig að við foreldrarnir gátum bæði kvöldin horft á heila bíómynd og slappað svolítið af tvö ein eftir að Lárus fór að sofa. Allar ömmur og afar (og Brynjur) voru erlendis um þessa páska svo það var óvenju rólegt í matarboðum og heimsóknum.  Við fengum þó Mörtu, Stein og Önnu Biddý í mat og spjall sem var mjög kósý, Elín “frænka” kíkti líka aðeins í heimsókn og svo kíkti Lárus nánast daglega í heimsókn til afa og ömmu Soffíu og Lalla á Spáni með hjálp vefmyndavélar.

Á páskadag höfðum við að sjálfsögðu falið páskaeggið hans Lárusar og stóð hann sig bara nokkuð vel í leitinni öfugt við móður hans sem þurfti þetta árið nánast að láta segja sér hvar eggið var.

Lárus bakaði (með smá hjálp) og skreytti þessar kökur sjálfur og var mjög ánægður með verkið

Ég kenni brjóstaþokunni um þessi afglöp og mun hefna mín á Jens um næstu páska. Lárus var ekki lítið ánægður með eggið sitt sem var nr. 3 og þar sem hann fær frekar sjaldan sælgæti eða a.m.k. í þessu magni varð hann alveg bandbrjálaður í sykurrússi eftir átið, upp um alla veggi og glugga á háa c-inu og svo fylgdi auðvitað tilheyrandi sykurfall nokkru seinna. Mjög hressilegur dagur.

Nú erum við Sólrún á leið út í göngutúr í góða veðrinu og fögnum tveggja mánaða áfanganum eflaust með einhverju gúmmelaði í kvöld.

Knús og kveðjur til ykkar allra.

Það er löngu kominn tími á færslu hér, litla stúlkan okkar flýtti sér í heiminn 13. febrúar sl., og því mánaðargömul í dag. Fæðingin gekk mjög vel og það var varla að við næðum upp á spítala (nákvæm fæðingarsaga fljótlega fyrir áhugasama, hinir sleppa henni). Ég var samt fegin að hafa komist þangað  þegar kom í ljós að hluti af fylgjunni hafði orðið eftir í leginu og mér blæddi mikið og hratt og var send beint á skurðstofuna. Óvænt drama eftir mjög easy going fæðingu. Þetta gerðist um 1- 2 tímum eftir fæðinguna og ég hafði þá náð að gefa litlu dömunni brjóst og við knúsast öll þrjú, pabbi, mamma og lilla. Ég hef því bara jákvæða minningu um fæðinguna og tengi skurðstofudramað lítið við hana. Sem er ágætt.

Litla stelpan, sem er dásamlega eldrauðhærð, er mjög öflug og hefur verið frá fyrstu stundu. Hún heldur nánast höfði og spyrnir sér af miklum krafti í þá átt sem hún telur mestar líkur vera á því að fá mjólk. Aðeins tveggja vikna gömul var hún farin að brosa og hjala. Hún hefur verið ótrúlega vær og góð og það var svo kósý hjá okkur Jens í fæðingarorlofinu hans þar sem við lögðum okkur með litlunni á daginn, bökuðum pönnukökur og þróuðum hinn fullkomna brunch með heimagerðum blinis og kavíar. Matseðillinn minn hefur að mestu leyti samanstaðið af hráum mat, sushi, parmaskinku og þess háttar, sem ég gat ekki borðað á meðgöngunni.

Þetta hefur þó ekki verið eintómur dans á rósum. Fyrstu dagarnir eru auðvitað alltaf erfiðir, sérstaklega áður en mjólkin er komin í brjóstin og maður er að skríða saman eftir fæðinguna. Þannig voru fyrstu 2-3 dagarnir í lífi litlunnar okkar mjög erfiðir, hún var svo svöng og ég átti ekkert. Auk þess var ég rosalega blóðlítil og ekki búin að sofa í nokkra daga og líka að reyna að veita Lárusi litla einhverja athygli. Þegar sem svartast varð ráðlagði ljósan mér m.a.s.  (um miðja nótt) að gefa henni bara þurrmjólk (sem er rosalegt í ljósi brjóstagjafafasismans hér á landi). Það getur nefnilega verið svo erfitt að ná upp mjólk ef maður er ekkert sofinn og þar sem börnin, og þá foreldrarnir, sofa ekki ef þau eru svöng skapast vítahringur.

Ég ákvað að gefa henni ekki þurrmjólk heldur reyna að þrauka nóttina og halda áfram að gefa henni eins oft og hún vildi (sem var eiginlega bara ein samfelld keðjugjöf) og geirvörturnar voru orðnar vel hráar. Ég vandaði mig samt gífurlega að setja hana alltaf rétt á brjóstið, minnug ógeðslega sárinu sem ég fékk á þessum tíma með Lárus. Undir morgun tók Jens barnið og leyfði henni að sjúga á sér fingurinn og vaggaði henni til og frá og það virkaði það vel að ég náði að sofna í um hálftíma. Ótrúlegt en satt þá var það nóg til þess að ég næði að gefa litlunni aðeins og við sofnuðum báðar örþreyttar og sváfum í 3- 4 tíma. Þannig var vítahringurinn rofinn, mjólkin fór að koma í brjóstin og allt féll nokkurn veginn í ljúfa löð. Þá svaf hún nánast samfleytt í viku og vaknaði bara til þess að fá sér sopa.

Þrátt fyrir að barnið hafi drukkið vel og nánast alltaf verið sofandi síðan brjóstavandræðunum lauk hafa samt orðið ýmis drama. T.d. hafði mér verið ráðlagt að hafa eldhúsfilmu á geirvörtunum á milli gjafa til þess að hjálpa til við eymsli og í eitt sinn mundi ég ekki alveg hvort ég hefði tekið filmuna af áður en ég gaf dótturinni.  Hún hafði þannig mögulega gleypt filmuna. Að sjálfsögðu kom þetta fyrir um miðja nótt og ég grenjaði og veinaði af áhyggjum í marga klukkutíma og taldi fullvíst að filman myndi flækjast einhvern veginn í innyflum barnsins og valda alvarlegum skaða. Ég svaf því ekkert (og Jens auðvitað ekki heldur) á meðan dóttirin steinsvaf sæl og södd (með einu matarhléi þó), alveg fram að 5 daga skoðuninni 7 tímum síðar. Þar sagði læknirinn mér að ef hún hefði gleypt filmuna þá myndi hún bara kúka henni út fljótlega. No biggie. Sem sagt algjörlega þess virði að vaka heila nótt yfir á meðan nýburinn svaf.

Mér finnst bara stundum eins og ég geti óvart bara eyðilagt barnið eða skemmt eitthvað, þau eru svo lítil og viðkvæm eitthvað og það er svo mikil ábyrgð að taka við svona lítillli mannveru, fæða hana og klæða, passa að hún verði ekki rauð í fellingum og ég veit ekki hvað og hvað. Algjörlega það besta í heimi en stundum að mínum mati frekar yfirþyrmandi. Sérstaklega þegar maður fær smá sængurkvennagrát (hormónaástand eftir fæðingu sem margar fá) og allar tilfinningar margfaldast með milljón.

Það er samkvæmt okkar upplifun allt öðruvísi að eignast annað barn en fyrsta. Maður neyðist strax (eða nánast strax) til þess að halda venjulegri rútínu þar sem eldra barnið þarf auðvitað að borða, fara í bað og á leikskólann. T.d. fékk Lárus greyið flensuna og var með 40 stiga hita í heila viku þegar litla systir hans var tveggja vikna og allir vildu og þurftu fá 100% athygli og sprittlyktin tók yfir heimilið. Vægast sagt intense tími.

Annars hefur Lárus staðið sig svo vel og er alveg ótrúlega góður við litlu systur sína. Hann vill stöðugt vera að kíkja á hana og kyssa og ítrekar að þetta sé litla systir HANS. Hann er líka strax kominn í hlutverk hins verndandi stóra bróður og gerir ýmsar kröfur fyrir hönd systur sinnar, ef hann fær ís þá vill hann að litla systir fái ís, ef hún grætur örlítið lengur en vanalega þá kemur hann að kanna málið og fullvissa sig um að það sé ekki allt í lagi með hana. Hins vegar er hann auðvitað svolítið afbrýðissamur, enda ekki vanur að þurfa að deila athyglinni. Það kemur fram í meiri óþekkt við daglegar athafnir, svolítið svona – neikvæð athygli er betri en engin. Við foreldrarnir höfum samt að eigin mati tæklað þetta ansi vel og reynum að passa að honum finnist hann ekki skilinn útundan og fái nóg af knúsum og kossum.

Ég ætla ekki að hafa þetta lengra að sinni og gefa sísvanga krílinu mínu að drekka. Það er brjálað að gera hjá mér þessa vikuna, þarf að skila inn styrkumsóknum og undirbúa skírn ásamt því að sinna hlutverki mínu sem mjólkurbú. En bara gaman gaman!

Svo er vorið að koma.. ég bara finn það!

Fjölskyldan á Hofsvallagötu mætir hér aftur til skrifta! Ótrúlega margt hefur gerst á síðustu ódagbókarfærðu mánuðum en ég hugsa að ég nýti nýársspilið og byrji með hreinan skjöld. Set samt inn nokkrar myndir.

Hress að leika á pallinum hjá afa og ömmu í Rjúpnahæð

Elín gæs og bestu

Alltaf svo gaman í baði. Pabbinn að veiða hann með handklæðinu.

Að baka skinkuhorn með mömmu

Að skoða eitthvað rosalegt með Mörtu og Brynju

Í rannsóknarferð með ömmu Soffíu í garðinum okkar

Stuð í fjöruferð þar sem pabbinn datt í sjóinn samkvæmt sögum Lárusar.

Breska útgáfan af Steini er lögfræðingur..

Lítill maður í fyrsta sinn á leikskólann

Gutti sæti var sætur

Feðgar í Ipad-leiðangri

Stuð í fellihýsaferð í júlí

Þvílíkt stuð með frænkunum Sólrúnu Mayu og Nínu Þorbjörgu

Tveggja ára drengur

Kökufrændur

Jólatréð komið upp á Hofsó

Svolítið glaður drengur með frekar mygluðum pabba sínum snemma á aðfangadagsmorgun

Amma Soffía og pabbinn í stuði

Stórfjölskyldan í Hellulandi fagnaði jólunum saman

Flugeldasérfræðingar - afi Lalli og Lalli

Á einkatónleikum hjá Agli

Móðursysturnar á gamlárs

Svo ég víki aðeins að litla drengnum okkar honum Lárusi, þá er hann orðinn tveggja ára, skyndilega hálf-fullorðinn, nær altalandi (svona mis-skiljandi samt) og slær meira að segja um sig með ýmsum máltækjum og upphrópunum sem eiga misvel við hverju sinni. Hann kann líka alla stafina í stafrófinu og “les” (þekkir) nokkur orð. Þessu tók hann algjörlega upp á sjálfur en ekki vegna þrýstings frá metnaðarfullum foreldrum. Við lofum!

Lárus er ánægður á leikskólanum og á þar góða vini bæði í kennurum og samnemendum. Honum finnst ótrúlega gaman að syngja, lesa og dansa og við erum svaka glöð að honum líði svona vel.

Ótrúlegt en satt (!) þá virðist barnið hafa erft (eða a.m.k. verið hann innrættur) áhuga föðursins á flugvélum og litlu nördarnir mínir tveir geta endalaust leikið sér með flugvélamódel eða horft á myndbönd af flugtökum eða svipuðu. Jensinn er mjög ánægður með litla manninn sinn og sér fram á skemmtilegar feðgaferðir á Heathrow.

Nú fer líf Lárusar að breytast mikið þar sem það er lítið kríli væntanlegt á Hofsvallagötuna á næstu dögum/vikum og það verður forvitnilegt að fylgjast með hvernig Lárus tekur litlu systkini. Hann hefur núna á síðustu metrunum farið að sýna bumbunni áhuga og við erum ekki alveg viss hvort að hann sé spenntur eða stressaður. Honum var allavega ekki vel við það þegar mamma hans í hugsunarleysi bannaði honum blákalt að leika sér í nýumbúnu ungbarnarúminu (hann var að koma úr leikskólanum og var með sand í öllum skorum og fellingum), fór alveg í mínus og taldi sér verulega mismunað. Mamman varð voða leið og skömmustuleg yfir þessu og leyfði stóra bróðurnum að rannsaka ungbarnarúmið að vild.  Hann hefur víst minnst á þetta atvik nokkrum sinnum í leikskólanum, að það sé ekki bara litla barnið sem megi vera í rúminu heldur líka Lalli. Svo má ekki tala of mikið um að litla barnið verði lítið – Lalli er nefnilega líka svolítið lítill eins og hann ítrekar oft. Mömmu finnst Lalli ennþá vera pínulitla barnið sitt og ætlar að reyna að leyfa honum að vera það svolítið lengur þó að ennþá minni einstaklingur mæti á svæðið (þó svo að það geti falið í sér að afsanda ungbarnarúmið og þvo allt aftur).

Annars er móðirin bara að reyna að vera í afslöppun þessa dagana enda orðin afar stór og vegleg. Sjá mynd tekna þegar ég er komin 39 vikur.

Er orðin mjööög spennt að hitta nýja krílið og allt er tilbúið, þvegið, sett saman, straujað og raðað. Ég er mjög hress í alla staði nema kannski þegar kemur að því að sofa á nóttunni en þegar maður vaknar á a.m.k. tveggja tíma fresti til þess að pissa allar nætur og getur ekki alltaf sofnað aftur, verða dagarnir svolítið langir. Bumbubarnið er líka alveg brjálað í bumbunni ennþá og ég sé olnboga, hné og rass stingast út allstaðar á bumbunni. Getur verið ótrúlega vont og ég hef nokkrum sinnum þurft að “svæfa” barnið í bumbunni með því að vagga mér til og frá. Það virkar! Jens dekrar þó við mig og ljósan mín segir að ég megi að hluta til þakka honum þann stórkostlega blóðþrýsting sem ég hef haft á þessari meðgöngu. Lárus hins vegar áttar sig ekki alveg á því að mamma hans á erfiðara með að skríða með honum á gólfinu og leika með í ærslafullum hoppleikjum og finnst ég almennt bara frekar leiðinleg þessa dagana. Samt alltaf sami mömmukallinn að sjálfsögðu.

Til þess að reyna að gæta jafnræðis með börnunum langar mig að skrifa um fyrstu dagana og vikurnar með nýja barninu eins og ég gerði með Lárusi. Þó svo að slík loforð hafi verið brotin oft á þessari síðu er því líklegra en áður að færslur verði reglulegri og með fleiri myndum.

Fylgist með.. fylgist spennt með!

Komið sumar og við verið löt við að skrifa. Kannski verður það betra núna.

Við erum ótrúlega glöð á nýja heimilinu okkar og finnst yndislegt að vera með garð. Það hefur verið gaman að fylgjast með honum vakna núna í vor og líka með fuglunum sem hafa verið uppteknir við að koma upp ungum. Í garðinum búa m.a. falleg svartþrastahjón og syngur kallinn af mikilli list fyrir alla sem hlusta vilja af toppi grenitrés í garðinum. Við eyðum miklum tíma í garðinum bæði í leik með Lalla og á fullu í illgresisútrýmingu í beðunum.  Sum kvöld höfum við það huggulegt við útiarininn sem vonandi verður nýttur vel í sumar.

Lalli virðist ánægður hér líka og ánægður í herberginu sínu sem er bjart og skemmtilegt og fullt af leikföngum sem eru mismikið notuð. Hann heldur í augnablikinu uppá plastgolfkylfu sem er of lítil fyrir hann en hann notar til þess að lemja í skopparabolta. Boltar eru almennt vinsælir auk þess að það þykir ótrúlega fyndið þegar mamma lemur með þartilgerðum hamri á eitthvað pinnadót úr IKEA. Svo er það auðvitað kúlan sem ýmist geltir, mjálmar eða spilar lag eftir skipunum og mamman valdi á Akureyri fyrir næstum því ári síðan. Skemmtilegast er samt að vera úti og bara labba. Eða kasta steinum með tilheyrandi hljóðum (uuuvei!) Sömu hljóð heyrast þegar Lárus fer í bað og kastar þar einhverju eða skvettir vatni. Mjög skemmtilegt gleðihljóð! Svo er alltaf gaman að sjá gröfur, stóra bíla eins og strætó og vörubíla og flugvélar eru í miklu uppáhaldi og fá bæði fagn og svo “bæ bæ” þegar þær hverfa úr augsýn.

Á síðustu mánuðum hefur Lárus viljað lesa meira og í apríl/maí var hann tilbúinn til þess að hlusta á heila smábarnasögu um Gullbrá og birnina þrjá. Honum finnst skemmtilegast þegar allir fjölskyldumeðlimir bangsafjölskyldunnar lýsa yfir hvert í sínu lagi hvað Gullbrá hafi gert við þeirra graut/stól/rúm og flettir stundum beint á þann hluta bókarinnar. Uppáhaldsbókin hans núna er Bambi en hann vill ekki lesa textann heldur bara fá að vita hvað öll dýrin heita og hvað þau eru að gera.

Lárusi finnst hann stundum vera mjög stór karl og vill gera allt eins og pabbi sinn. Það er mjög krúttlegt að fylgjast með því enda hefur pabbi hans mikla þolinmæði fyrir þessum æfingum sonar síns og þeir feðgar geta því verið ansi kostulegir að sjá.

Allt í einu er Lárus líka farinn að segja alls konar orð og jafnvel tengja þær stundum saman í stuttar setningar. Hann er algjör hermikráka og reynir að endurtaka allt sem við segjum. Stundum finnur hann bara upp einhver orð fyrir það sem hann vill segja eins og t.d. Deijs sem hann tengir við að horfa á teiknimyndir í tölvunni (sem gerist mjög sjaldan sko!!). Hann er líka farinn að fá hugmyndir um það sem hann langar að gera eins og t.d. í gær þegar hann kom heim úr heimsókn hjá afa og ömmu í Rjúpnahæð og hann galaði “baaa” þ.e. bað. Hann var mjög ánægður þegar sú tillaga var samþykkt af foreldrunum. Svo stundum segir hann eitthvað random orð eins og þegar hann kom gangandi með bók um tígrisdýr og sagði “tígistí”.  Ég tek fram að það voru vitni sem geta staðfest þessa frásögn. Þau orð sem koma fram reglulega núna eru: mamma, pabbi, amma, afi,  Brynja (Bía), Marta (mapa), Gutti (dhutti), bað (baa), skyr (skyy), datt (datt), takk (datt), hæ og bæ.

Síðan síðast var skrifað á þessa síðu höfum við farið í yndislega páska-afslöppunarferð til Spánar og svo í hasar-ráðstefnuferð til Köben. Svo skemmtilegt. Við erum búin að vera alveg svaka mega upptekin en það er búið að vera líka svaka mega gaman.

Í dag ákvað ég að tíminn væri kominn til að setja inn færslu þar sem ég vil ekki gleyma öllu því sem Lárus er að segja og gera núna þó ég reyni að skrifa það hjá mér. Þetta gæti því verið svolítil staðreyndaupptalning en það er allt í lagi. Reyndar gafst mér aðeins tími í það þar sem ég er hundlasin með strepptókokka og eyrnabólgu.. sem sagt mjög skemmtilegt ástand.. en það hafði hressandi áhrif að skrifa svona skemmtilega (að mínu mati) upplýsingafærslu!

Ciao!!

Eins og sést á dugnaðinum hér á síðunni þá höfum við verið ansi upptekin. Einnig missti ég tölvuna mína í gólfið í byrjun nóvember og skjárinn á henni dó. Marta vakti athygli mína á því að þessi síða væri ennþá til og ég ákvað að sinna kröftugu ákalli hennar.  Ef einhver kíkir hér ennþá inn, vertu velkominn dyggi aðdáandi. Ef enginn annar en Marta.. then this goes out to the Godmother.

Í stuttu máli hefur þetta gerst:

• Við rústuðum íbúð með sleggju og kúbeinum og byggðum hana upp aftur á mánuði.
• Við þurftum að afhenda okkar íbúð 1. nóv svo við bjuggum hjá foreldrum okkar á meðan Hofsvallagatan var í rústi og það var yndislegt. Stjanað við okkur í heilan mánuð. Reyndar var Jens lasinn meirihluta tímans og fékk bæði svínaflensuna (að mínu mati) og Nóró (mæli með því – NOT).
• Við fluttum á Hofsvallagötuna í byrjun des og hófum strax að taka upp úr kössum og undirbúa fyrir jólin og Lalla afmæli. Erum ótrúlega ánægð og hamingjusöm hér.
• Við fengum aftur að hitta Svíþjóðargengið, Steinunni, Árna, Nínu og Þórð sem komu yfir jólin.
• Lalli varð eins árs!! Þann 19. des héldum við æðislega skemmtilegt afmæli og fengum fullt af yndislegu fólki í heimsókn. Ég bauð upp á sérrétt hússins, eeextra seiga marengstertu (leyndarmálið er að setja rjóma á  marengsbotnana án þess að taka bökunarpappírinn af fyrst).
• Jólin komu og voru yndisleg – fóru svo alltof hratt.
• Marta og Steinn rústuðu sinni íbúð með sleggju og kúbeinum og eru að vinna að uppbyggingu. Þetta var svona systraþema greinilega.
• Brynja les bók.  Brynja á bók. Brynja át bók.  .. Brynjajabrynj (bara svo að ég name-droppi jafnt)
• Lalli byrjaði að reyna að labba í byrjun desember. Á aðfangadag fór hann að fordæmi móður sinnar og labbaði eitthvað um 10 skref þegar hann sá jólatréð um morguninn en fór svo ekki lengra en nokkur skref í einu þar til allt í einu 9. janúar þegar hann labbaði bara alveg. Allt í einu.
• Lalli fékk 5 eyrnabólgur og fór á endanum í aðgerð í byrjun febrúar og fékk rör í eyrun. Hefur ekki fengið eyrnabólgu síðan svo við vonum það besta.
• Elín var gæsuð með stæl
• Húsmæður í vesturbænum (Erna og Þorbjörg) byrjuðu í Cross-fit!
• Jensi átti síðasta tuttugu- og eitthvað afmælið sitt 14. febrúar! Við Lalli stóðum okkur að sjálfsögðu vel og framreiddum mjög huggulegan morgunmat með pólsku beikoni.

Mun skrifa meira síðar en nú þarf ég að sinna ýmsum húsmóðurlegum störfum. Síðar er ekki = eftir 4 mánuði. Lofa.

Næst verða fullt af myndum því núna er ég í lánstölvu því mín tölva er enn í ólagi. JESSS!

Það er mikið að gera hér í Blásölum enda aðeins tæpar 2 vikur í flutninga. Að sjálfsögðu fylgir því mikil “í síðasta sinn sem ég geri þetta hér o.s.frv.”- dramatík af minni hálfu. Mér finnst bara eitthvað svo skrýtið að Blásalatímabilið sé að verða búið þó að ég hlakki óhemju mikið til að búa litlu fjölskyldunni heimili á nýja staðnum.

En að aðalsöguhetjunni, Lárusi. Litla greyið er búinn að vera svo lasinn síðan hann byrjaði hjá dagmömmunni enda þar fullt af öðrum börnum sem eiga jafnvel systkini sem eru stórhættuleg bráðsmitandi leikskólabörn. Hann byrjaði á því að fá vont kvef sem síðan þróaðist yfir í eyrnabólgu og daginn eftir að sá sýklalyfjakúr kláraðist rauk hann upp í 40gráðu hita og var samkvæmt lækni með einhverja nýja leikskólapest. Núna 5 dögum seinna, á 10 mánaða afmælinu, fórum við í reglubundna skoðun til læknis og þá kom í ljós að leikskólapestin hafði valdið afturbata í eyrnabólgunni og Lárus því kominn á 2. sýklalyfjakúrinn á einum mánuði. Þetta hefur verið rosalega erfitt og sérstaklega þar sem Lárus hefur verið lystarlaus (sem er mjög ólíkt honum) og algjör barátta að koma ofan í hann meira en þremur bitum af hverju sem er, m.a.s. uppáhaldinu hans, ýsu og kartöflum í smjöri. Í skoðuninni í dag fékk mamman líka áfall þegar í ljós kom að unginn hennar hefur aðeins þyngst um 220 gr. á tveimur mánuðum og datt niður um heila kúrfu. Hins vegar rauk hann upp í lengd um heila kúrfu og flokkast sem langur og mjór (samkvæmt fitunarmæli móðurinnar, ef miðað er við fitunarmæli ammna telst hann nánast horaður). Ég hefði nú frekar kosið að ég væri orðin löng og mjó. Eeeeeen nú er Lallinn sem áður segir kominn á annan sýklókúr og við keyrum þessa eyrnabólgu úr honum, förum í eyrnabólgubólusetningu sem fyrst og þegar hann verður aftur mitt botnlausa matargat verður hann enga stunda að fita sig. Annars er bara rjómi og smjör í allan mat!

Það er verst hvað við foreldrarnir þurfum stundum að vera leiðinleg við krílin okkar til þess að láta þeim líða betur. Lárus hatar sýklalyfið en verður samt að fá 5 ml af því 3svar á dag og verður að borða með því til að koma í veg fyrir uppköst og fleiri óþægindi. Fyrst þarf ég að troða í hann smá mat, svo koma í hann sýklalyfinu (og hann kúgast og grætur) og svo meiri mat og mjólk og barnið er að lokum orðið algjörlega brjálað út í mig sama hversu skemmtilega og varfærnislega ég reyni að fara að þessu. Endurtakið á 6 tíma fresti. Fyrir utan þetta þarf ég núna að mæla hann reglulega og gefa honum stíla við hitanum/eyrnaverkjum en Lárus telur þetta vera hinn mesta óþarfa og mótmælir hástöfum. Það gerir þetta enn skemmtilegra að vera einn í öllu veseninu en Jens er í Abu Dhabi á ráðstefnu/njóta lífsins(seinna er allavega það sem móðirin heldur fram).  Ég dáist að einstæðum foreldrum.

Svo ég vísi í fyrrnefnda dramatík mína þá er þetta sennilega síðasta færslan sem skrifuð verður hér í Blásölum.. Da da DAAAAAMMM! Næst setjum við vonandi inn “fyrir myndir” og uppfærum okkar dygga lesendahóp með nýjustu framkvæmdafréttunum.

Ég ætla ekki einu sinni að minnast á myndauppfærslur þó ég lumi á mörgum stórgóðum. Myndirnar í færslunni eru t.d. af stórskemmtilegri haustferð í Fjölskyldu- og húsdýragarðinn. All in due time my friends.. all in due time.

Ég hef ekki skrifað hér inn svo lengi að mér fallast nánast hendur yfir verkefninu, svo margt hefur gerst  .. so.. much.. to.. write.. about..! En ég verð nú að standa mig því það er svo svakalega gaman að eiga þetta seinna og svo eru útlandaættingjar og vinir orðnir sárþyrstir í myndir!

Við fórum í skemmtilega ferð til Spánar í byrjun ágúst. Þrátt fyrir að ágúst sé heitasti tími ársins á Spáni var veðrið frábært og hitinn fór sjaldan yfir 30 gráður. Litli kallinn fór í smá heimsókn í stóru sundlaugina en það þótti heldur ógnvænlegt enda mikið um stóra krakka sem æpa og veina og stökkva út í laugina með miklum buslugangi. Miklu betra að vera stór fiskur í lítilli tjörn enn sem komið er og Lalli skemmti sér konunglega í litlu sundlauginni sem afi Lalli keypti handa honum. Við foreldrarnir nutum lystisemda Miðjarðarhafsins í formi ávaxta, sjávarrétta og sólbaða. Lárus naut einnig matarmenningar Spánar og fékk fullt af nýtíndum ávöxtum og grænmeti. Við vorum bara í viku en hefðum viljað vera mun lengur.

Í ágúst gerðum við margt í fyrsta skipti með Lárusi, fórum í fyrstu útileguna, í fyrsta sinn á menningarnótt og í fyrsta berjamóinn. Við fórum og heimsóttum Mörtu frænku á Þingvelli og gistum í fellihýsinu í ógeðslegu veðri. Það var samt alveg rosalega kósý og við hlökkum strax til að fara meira í fellihýsið næsta sumar (þá verður þema sumarsins Ísland). Á Þingvöllum tíndu móðirin og móðursystirin ógrynni af rifsberjum sem við suðum svo í rifsberjahlaup undir stjórn ömmu Soffíu. Á menningarnótt skelltum við okkur í miðbæinn, tókum óvænt þátt í Latabæjarhlaupinu og sáum margt spennandi. Við ætluðum að fara út að borða með vinum um kvöldið en Lárus greyið varð lasinn svo mamman var bara hjá honum á meðan pabbi skellti sér í bæinn. Þetta reyndist vera fyrsta kvöldið í leiðinda veikindum en daginn eftir fékk Lalli 40 stiga hita. Þegar hann var ennþá svona heitur og hrikalega slappur kvöldið eftir fórum við með hann til læknis. Það fannst Lárusi greinilega ótrúlega skemmtilegt því hann galaði af gleði, hló og skríkti allan tímann á biðstofunni svo það lá við að við foreldrarnir skömmuðumst okkar þegar læknirinn kom (en vorum samt bara voða fegin ) Hitinn lækkaði svo bara smám saman og við vitum ekki hvort þetta var einhver veirusýking, tannvesen eða bólusetning.

Í lok ágúst fórum við litla fjölskyldan svo með ömmu Soffíu, afa Lalla, Brynju og Gutta í bláberjamó en það verður að viðurkennast að það er aðeins erfiðara að tína þegar Lárus er með. Ég bjó til sultu úr mínum hluta en amma Soffía gerði dýrindis bláberjachutney og mæli ég algjörlega með því. Mmmhmmm.. ekkert smá gott með lambakjöti!

Mikil framför hafa átt sér stað hjá Lárusi á undanförnum mánuði. Hann var farinn að geta tínt upp í sig brauðbita og svoleiðis um 7 mánaða (sem er mikill lúxus fyrir mig) og rétt áður en við fórum til Spánar er talið að Lárus hafi sagt sitt fyrsta almennilega orð en það var pabbi. Móðirin vill þó koma því að að hann hafði þá sagt mamamamama (og að hennar mati augljóslega meint mamma) í langan tíma. Sigurvíma föðursins var þó skammvinn því nokkrum dögum síðar sagði barnið mamma og segir það nú mun oftar og skýrar. HA! Það er æðisleg tilfinning að vera þessi mamma sem hann er alltaf að kalla á og fyrst þá lét ég mig hverfa úr augsýn bara til þess að heyra hann kalla eftir mér. Lalli kallar líka stundum á ömmur sínar og afa en virðist telja að þau gegni öll nafninu amma. Að sjálfsögðu kallar barnið líka á uppáhaldið sitt í öllum heiminum, Gutta, en þeir eru sérstaklega góðir vinir og voða góðir við hvorn annan (stundum segir Lalli líka mjög skýrt NEI og svo HÆ en við erum svona ekki alveg farin að telja það með þar sem notkun þeirra virðist enn vera frekar tilviljanakennd).

Daginn eftir að við komum heim frá Spáni, 10. ágúst, byrjaði Lalli skyndilega að “skríða”, þ.e. draga sig áfram á höndunum. Náði gífurlegum hraða þannig (t.d. þegar hann sér mömmu sína missa eitthvað hættulegt á eldhúsgólfið eða óvarða rafmagnsnúru) en er nú farinn að skríða á hnjánum eins og virðulegur drengur. Samt smá svona töff frumskógar-bootcamp-stemmning í hinu. Fyrir rúmum 2 vikum síðan stóð hann upp við stofusófann og farinn að reyna að feta sig meðfram honum. Hann stendur nú upp við allt (þ.m.t. greyið Guttorm) og hefur þegar rifið yfir sig matarstólinn sinn og leikfangakassann og rotað sig á gluggakistum, borðstofuborðinu og skúffum. Fyrir tveimur vikum fórum við líka að taka eftir smá höfuðsveiflum Lárusar þegar hann heyrði tónlist og fyrsti almennilegi dansinn kom fyrir rúmri viku og þróast hratt. Við getum hlegið okkur alveg máttlaus yfir þessu því Lalli sýnir mikinn metnað og sveiflar höfðinu fram og aftur eins og þungarokkari þegar hann svo mikið sem heyrir auglýsingastef í útvarpinu. Dansatriði Lárusar í standandi stöðu eru líka mjög kómísk en geta endað illa þegar hann sveiflan verður of mikil.

Það birtast líka fleiri og fleiri tennur og eru komnar fjórar í neðri góm og tvær í efri. Það er alveg ótrúlegt að hugsa til þess að allt ofangreint hafi aðeins átt sér stað á rúmum mánuði! Maður þarf að hafa sig allan við við að njóta þessa og dokjúmentera helstu dagsetningar (myndin hér til vinstri tengist fréttinni óbeint). Nú er Lalli líka byrjaður hjá dagmömmu sem heitir Hulda. Hann er reyndar bara hjá henni nokkra tíma á dag svona til þess að hitta aðra krakka og leika (á meðan móðirin fer í skólann og reynir að eiga eigið líf) en ég virðist eiga miklu erfiðara með að skilja við hann heldur hann við mig.

Nú eru bara mesta lagi tæpar 6 vikur þar til við fáum nýju íbúðina okkar afhenta og við erum nánast tilbúin með teikningar af nýja eldhúsinu og svona. Þá mun Lárus fá sitt eigið herbergi (en lullar samt inn í herbergi hjá mömmu og pabba aðeins lengur..) og við fáum stórt baðherbergi með baðkari og garð! Gííífurleg spenna!

Æðislegt fyrsta sumar Lárusar. Síðasta vika var auðvitað bara eins yndisleg og íslenskt sumar verður og við Lárus nutum þess í botn. Ég rölti með barnavagninn um miðbæinn og naut sólarinnar á Austurvelli með krílinu. Lárus er orðinn svo svakalega duglegur að sitja og koma sér úr sitjandi stöðu á magann að hann getur nú rannsakað umhverfi sitt, smakkað aðeins á grasinu og svona. Þetta er alveg ótrúlega skemmtilegt og maður sjálfur kynnist heiminum bara alveg upp á nýtt í gegnum litla dýrið. 

Lárus er líka byrjaður að koma sér aðeins áfram en yfirleitt kemst hann bara afturábak. Við foreldrarnir erum að vona að skriðtæknin fari að þróast aðeins hjá honum en við þurfum stöðugt að vera að bjarga honum úr hornum alveg fokillum yfir þessu getuleysi sínu.

Annars er Lárus orðinn algjör matgæðingur og hámar í sig kjöt og hvaðeina. Hann er þó sérstaklega hrifinn af kæfubrauði og hendir öllu frá sér þegar hann sér möguleika á slíkum kræsingum. Þessi átgleði barnsins veldur því að við foreldrarnir (eða öllu heldur brjóstin á mér) erum aðeins frjálsari og höfum nýtt okkur það til þess að fara í grillveislur, bíóferðir og almennt stuð enda ótrúlega rík af yndislegu pössunarfólki. Ég sló þessu m.a.s. upp í kæruleysi og fékk mér í fyrsta sinn í glas (heila fjóra litla bjóra hvorki meira né minna) og varð ótrúlega hress.

Í byrjun júlí fórum við með ömmu Sólrúnu og afa Þórð í óvissuferð til Svíþjóðar í tilefni af sjötugsafmælis þeirra. Í Svíþjóð hittum við Steinunni, Árna Grím, Nínu Þorbjörgu og Þórð og öll saman héldum við svo með ferju til Visby á Gotlandi. Þetta var ótrúlega skemmtileg ferð enda Visby gullfallegur miðaldarbær og veðrið lék við okkur, rúmlega 25 gráðu hiti og sól allan tímann. Það var gaman að sjá litlu frændurna saman en þeir geta þó verið ansi harkalegir hvor við annan. Þórður hefur einmitt gífurlega hreyfigetu og þeysist um frænda sínum til mikillar öfundar.

Stórfjölskyldan hélt síðan ferðalaginu áfram þegar til Íslands var komið og fór hringinn í kringum landið. Vorum furðulega heppin með veður allan tímann og hefðum alveg viljað stoppa oftar, alveg hrikalega fallegt land sem við eigum. Síðasta hluta ferðarinnar dvöldum við í orlofsvillu afa Þórðar og ömmu Sólrúnar á Akureyri þar sem alltaf er svo gott að vera! Semsagt ótrúlega vel heppnaðir alþjóðlegir fjölskylduendurfundir.

Skelli inn einni mynd af hjónunum í tilefni afmælanna.

Á þessum tveimur vikum sem við höfum verið heima höfum við haft það afar notalegt, notið þess að sofa í okkar rúmi og grillað allskonar góðgæti.  Það verður samt að segjast að litla íbúðin okkar er orðin ansi þröng og þrengist enn frekar núna þegar við erum að bíða eftir því að fá stóru flottu íbúðina okkar á Hofsvallagötu afhenta. Við erum vægast sagt mjög spennt og erum mikið að velta fyrir okkur eldhúsinnréttingum, húsgögnum, baðkerum og garðumhirðu (við eigum garð!!). Við erum búin að gera upp litlu íbúðina í kjallaranum sem við fengum afhenta við undirritun og höfum leigt hana út. Nú bíðum við bara og bíðum eftir hinni en við ættum að fá hana í síðasta lagi í lok október. Hlakki hlakki hlakk!

Næst á dagskrá hjá litlu fjölskyldunni er ferð í Blöndalsvilluna á Spáni þar sem amma Soffía og afi Lalli, Brynja frænka og Andrea frænkuvinkona bíða okkar og í þetta sinn kemur Anna Biddý frænka með okkur. Svo ætlum við vonandi að flækjast aðeins meira um Ísland, fara með Mörtu og Steini í epíska fellihýsaferð og hefja árlega berjatínslu- og sultugerðar-geðveiki.

Við erum orðin svo langt eftirá með myndir að mér fallast hendur við það eitt að hugsa um það. Ætla að skella þeim inn sem fyrst en það er bara svo erfitt að vera svoleiðis tölvustússi á fallegum sumarkvöldum.

Knús á alla!