Spiderblanket

Eftir stutt stopp í New York tók við eitt lengsta flug sem flogið er í farþegaflugi eða 16 tíma flug til Hong Kong. Við borðuðum hádegismat, kvöldmat, morgunmat og ýmislegt annað snarl sem boðið var upp á og fengum okkur vín eða bjór með, fundum aðeins til áfengisáhrifa, sofnuðum og vöknuðum svo aftur edrú og allt þetta í sama fluginu. Mjög hressandi. Flugið tók samt merkilega lítið á okkur og við vorum nokkuð hress þegar við komum til fyrirheitnu borgarinnar, uppáhaldsborgarinnar minnar, Hong Kong. Ég var glöð með að fá að koma þar við og varð himinlifandi þegar í ljós kom að við ætluðum að gista tvær nætur og þar að auki á einu fínasta hóteli borgarinnar, Island Shangri La. Úh la la.

Nautnalífið hófst strax þegar við gengum úr tollskoðunarrými flugvallarins en þar beið maður með gullslegið skilti merktu okkur. Hann tók allar töskur og annað vesen úr okkar höndum og leiddi okkur niður rúllustiga þar sem svartur og fallegur S-Benz beið. Fjólublár flauelsdúkur var lagður yfir farangursrýmið til þess að skíta ekki út eða rispa okkar stórkostlega farangur. Ég setti upp D&G-sólgleraugun og reyndi að láta sem ég væri ekki öskrandi innra með mér af æsingi, að ég ætti alveg heima aftur í svona bíl með kalda klúta á andlitinu og kampavín í glasi.

Hótelherbergið var glæsilegt með útsýni yfir alla borgina. Í vösum voru rauðar rósir og hjartalaga konfekt á náttborðinu. Við nutum lífsins þarna í tvo daga og borðuðum, drukkum og fórum aðeins um borgina. Jú og horfðum á útsýnið.

Síðan var ferðinni haldið áfram. Við lentum í Jakarta í Indónesíu að kvöldi til og stukkum upp í leigubíl eftir að hafa verið samþykkt inn í landið. Hótelið okkar var í hjarta borgarinnar og við keyrðum í gegnum kunnuglega kaótísk hverfi full af matsölustöðum og misvænlegum farartækjum. Það var mikið fjör á götum Jakarta þar sem Indónesar eru flestir múslimar og fagna því Ramadan um þessar mundir en þeir mega þá ekki borða frá sólarupprás til sólseturs. Við slógumst í hóp með öllu þessu fólki sem var að gúffa í sig kræsingar og fengum okkur kjúklinga-satay og nasi goreng ayam (steikt hrísgrjón með kjúklingi), þjóðarrétti Indónesíu.

Daginn eftir fórum við í leiðangur um borgina í þriggja hjóla faratæki knúnu áfram af vél úr vespu. Þessir eðalvagnar kallast autorickshaws í Indlandi en bajaj hér. Okkur fannst æðislegt að vera aftur komin í hjarta ringulreiðarinnar þarna þar sem bílstjórinn okkar atti okkur enn lengra inn í að því virtist óleysanlegan umferðarhnút þar sem engar reglur gilda. Við kunnum vel að meta lyktina, fólkið og áreitið og vorum spennt að sjá hvað Indónesía hefði að sýna okkur. Auðvitað höfðum við nauman tíma, aðeins tæpa viku, en til þess að segjast virkilega hafa heimsótt Indónesíu þyrftum við allavega einhverja mánuði. Eftir stutt kynni við Jakarta rukum við með næstu vél til Yogjakarta þar sem við höfðum skýr markmið, að fara á geðveikislega flott hótel (á lista yfir 10 flottustu hótel í heimi og, enn betra, á topp 5 á draumahótellista Ernu) og skoða Borubudur hofið sem það hefur útsýni yfir.

Hótelið var fáránlegt. Ekki kannski lýsing sem fer í sögubækurnar en þetta er eiginlega það eina sem ég hef að segja til þess að lýsa þessu á einhvern hátt. Hótel”herbergið” var hús, að því virtist hoggið úr steini og var að svipuðu flatarmáli og íbúðin okkar ef ekki stærra, og á veröndinni var íverusvæði fyllt púðum sem hafði óskert útsýni yfir hið mikilfenglega Borubudurhof. Ekkert var á milli okkar og hofsins nema hrísgrjónaakrar og leyndardómsfullur frumskógurinn sem umkringdi hofið. Hofið sjálft er ekki síður dulúðugt, enginn veit raunverulega til hvers eða af hverjum og hvernig það var byggt og í daufum geislum sólarlagsins fer ímyndunaraflið svo sannarlega á flug. Alls staðar að úr frumskóginum heyrðust prestar ýmissa þorpa kyrja síðustu bæn fyrir sólarlag og við sátum þögul með hálfgerða gæsahúð og drukkum þetta allt í okkur.

Stundirnar sem við áttum í litla húsinu okkar voru yndislegar en það var ekki síður gaman að fara og dýfa sér í sundlaugina, taka þátt í einhverjum af þeim leiðöngrum sem hótelið bauð upp á eða borða á einhverjum af dýrindis veitingastöðum hótelsins. Eins og sagt er í Lonely Planet bókinni okkar um Indónesíu þá er það ekki síður þess virði að fara að skoða Amanjiwo-hótelið en sjálft Borubudurhofið. Arkitektúrinn er svo mikilfenglegur, hótelið er allt úr steini, og útsýnið yfir hofið sem er óskert í gegnum allt hótelið alveg frá því að þú keyrir upp að því, er ótrúlegt. Það var því ekki sjaldan sem við sáum ferðamenn í augljósum skoðunarferðum um hótelið, jafnvel stöku bakpokaferðalanga, og við fundum okkur algjörlega í þeirra sporum. Þau hafa verið nokkuð mörg skiptin á okkar ferðalögum sem við höfum logið að ofurhjálpsömum hótelstarfsmönnum að við ætluðum að fá okkur hádegismat á einhverju ofurhóteli þegar raunin var að við ætluðum bara að fá að litast um. Það var því gaman að sitja í okkar púðafylltu verönd með hvítvín þegar fellow bakpackers áttu leið hjá gapandi af hrifningu. Við eigum sennilega betur heima í þeirra hópi en það er óneitanlega gaman að prófa að vera hinum megin við… hótelmúrana?

Við bendum á að nú er mögulegt að skilja eftir athugasemdir í athugasemdakerfinu en töluverður tími getur liðið þar til þær birtast.

Eftir tvö flug og deilur við Ameríska landamæraverði komumst við til Kosta Ríka. Þegar við lentum var mikil rigning og þoka yfir öllu svo það var lítið að sjá. Við áttum pantaðan bílaleigubíl, stærðarinnar jeppa sem átti að koma okkur niður að hótelinu okkar, Punta Islita sem er mjög glæsilegt hótel við kyrrahafsströnd Kosta Ríka. Fyrir lágt aukagjald var okkur boðið GPS-tæki og kortalestrar-stoltið fékk að víkja fyrir hátæknivélinni. Það var líka ágætt enda reyndist það okkur mjög vel.

Við keyrðum af stað og undir eins fór tækið að vísa okkur mjög sérkennilega leið, eitthvað sem leit alls ekki út fyrir að vera aðalvegurinn gegnum landið. Við keyrðum dularfulla malarvegi sem oft á tíðum líta mjög óárennilega út og hefðu verið ófærir minni bílum á þessum árstíma, regntímanum. Eftir pollaakstur sem hefði sómað sér vel í bílaauglýsingu komumst við þó loksins á aðalveginn. Seinna komumst við að því að tækið var stillt á að velja stystu leið, en ekki fljótlegustu leið.

Þegar nær dró hótelinu byrjuðu malarvegirnir aftur af fullri hörku. Það hafði rignt mikið alla leiðina svo það var allt í pollum og bleytu, en það gat ekki búið okkur undir fyrsta hjallinn á leiðinni, um 15m breiða á sem flæddi yfir veginn með miklum látum að okkur fannst. Nokkrir heimamenn voru þarna fyrir og voru á báðum áttum hvort þeir ættu að reyna, en einn þeirra bauðst til að vaða yfir á undan okkur og víð þáðum það með þökkum. Okkur leist illa á það þegar vatnið var farið að ná honum upp á mið læri, en ákváðum þó að láta til skarar skríða og gekk ferðin reyndar vonum framar og við vorum brátt komin yfir.

Fleiri, en minni, sprænur voru á leiðinni og það var lítið mál að smella sér yfir þær, þar til við vorum að keyra meðfram stærstu ánni á svæðinu. Þegar við vorum komin innan við 10km frá hótelinu komum við að stað þar sem áin Ora hafði flætt yfir veginn. Það var engin leið að komast yfir og við héldum að við þyrftum hreinlega að snúa við.

Til að bæta gráu ofan á svart þá er símafyrirtækið mitt ekki með samning í Kosta Ríka svo síminn virkaði ekki. Við þurftum því að keyra til baka í næsta þorp og fá lánaðan síma. Hótelmenn sögðust ætla að keyra á móti okkur en þegar við vorum búin að bíða full lengi fyrir okkar smekk ákváðum við að hringja í þá aftur. Flestir símar á svæðinu voru bilaðir en loksins komumst við í þorp með síma. Þorpsbúar vísuðu okkur veginn aðra leið á hótelið en vöruðu okkur við því að það gætu verið nokkrar erfiðar ár eftir. Við keyrðum af stað og komumst í 5km fjarlægð frá hótelinu en þar var á sem var við töldum ómögulegt að komast yfir. Við hringdum enn á hótelið og þeir sendu bíl eftir okkur og það endaði á því að starfsmenn hótelsins keyrðu bílinn okkar síðasta spölinn. Þá var komið myrkur og við höfðum verið 7 tíma á leiðinni. Við höfðum ekki sofið í rúmi síðan í Argentínu og töldum okkur nú eiga góða drykki og langan svefn skilinn.

Hótelið var frábært. Það var í miðjum frumskógi uppi á hæð sem náði niður að Kyrrahafinu. Efst á hæðinni var veitingastaðurinn og gestamóttakan, en svo voru herbergin í sér húsum utan á hæðinni. Við vorum í litlu húsi með lítilli sundlaug fyrir framan. Af veröndinni var ógleymanlegt útsýni yfir skóginn og út á sjóinn. Það var frábært að hafa sundlaug þar og við notuðum hana mikið. Maturinn var frábær, sjávarréttaveisla á hverjum degi og allt þetta var mjög hóflega verðlagt.
Allt kringum hótelið var hressilegt dýralíf, fálkar svifu yfir skóginum og veiddu, litríkir páfagaukar voru alls staðar og fuglategundirnar voru reyndar óteljandi. Öskurapar (howler monkeys) héldu okkur vakandi með djúpum köllum sem heyrðust um allan frumskóginn og svo náttúrulega voru skordýrin alls staðar, meðal annars ein c.a. 5cm löng bjalla sem gerði sig heimakomna á einum lampanum í herberginu okkar.

Við áttum það mjög náðugt á þessu hóteli, fórum í gönguferðir út í fjöruklettana og um ströndina, sátum og gerðum lítið á veröndinni hjá okkur og borðuðum á okkur gat í hvert mál. Það æsilegasta sem við gerðum var að láta okkur renna eftir vírum sem voru hengdir milli trjáa hátt yfir frumskóginum. Þar sáum við trén ofan frá og í þeim endalaust magn alls kyns dýra. Við sáum alls konar apa, fugla og fleiri kvikindi sem gera sig heimakomin í skóginum.

Myndirnar frá þessu hóteli tala kannski best sínu máli en í það heila var þetta frábær upplifun og mjög erfitt að slíta sig frá þessu. Það hjálpaði þó að við vorum á leiðinni til Indónesíu, næstum því akkúrat hinum megin á hnettinum. Við áttum eftir ferð gegnum Bandaríkin, 16 tíma flug til Hong Kong og fleira áður en þangað væri komið. Fyrst þurftum við þó að komast til baka til San Jose, höfuðborgar Kosta Ríka. Þar sem veðrið hafði verið að mestu þurrt og reyndar mjög gott (sólbruni) voru árnar orðnar mun aumari og stóru árnar sem höfðu vakið hjá okkur hroll nokkrum dögum fyrr orðnar að smá sprænum.

Við keyrðum lengri leiðina til baka, fórum kringum fallegt vatn í miðju landinu og sáum svo einn aðal ferðamannastaðinn í Kosta Ríka, Arenal-eldfjallið sem er flokkað sem eitt af 10 virkustu eldfjöllum heims. Það hefur verið að gjósa viðstöðulaust síðan 1968 og jafnvel í dagsbirtu var hægt að sjá hraunið renna niður hlíðarnar. Þarna eru einnig hverir og alls kyns undur sem við Íslendingar erum reyndar vanir.

Við sólsetur komumst við loksins stystu en ekki fljótlegustu leið gegnum alls kyns úthverfi til San Jose. Þar áttum við bókað á litlu hóteli sem var með frábæru útsýni yfir alla borgina. Það var mjög hugguleg og þægileg dvöl en morguninn eftir áttum við bókað flug til New York.

Það eru komnar inn talsvert margar myndir frá Kosta Ríka og ég held þær tali sínu máli um það sem þar fór fram!

Þegar við komum á flugvöllinn biðu okkar, eða mín öllu heldur þar sem Jens hafði farið að leggja bílnum, ógeðslegar raðir fullar af reiðum íslendingum og ringluðum Þjóðverjum með of margar töskur. Töskufæribandið var bilað og tafir í samræmi við það. Ég tróðst í raðirnar og náði að veiða til mín starfsmann vallarins og reyndi að sannfæra hann um að mynda sérstakt “check in” fyrir fólk sem aðeins væri með handfarangur eins og raunin var með okkur. Eftir misheppnaðar samningaviðræður við þann frábæra mann kom Jens að frekar pirraðri eiginkonu (hohoho) sem var mjög upptekin af því að vernda sinn stað í röðinni fyrir fyrrnefndum Þjóðverjum og var ekki að samþykkja það sisvona að yfirgefa sitt pláss fyrir eitthvað sem að Jens vildi sýna henni. Það óvænta var þó að við áttum bókað flug út til Kanada skömmu seinna á Saga Class og gátum því skipt yfir í þá röð sem fylgir þeim lúxus en sú röð samanstóð af tveimur jakkafataklæddum mönnum með skjalatöskur. Varla þarf að taka fram gleðina sem braust fram hjá eiginkonunni en hún var töluverð ef svo má að orði komast. Flugfreyjurnar höfðu haft veður af því að þetta væri upphaf brúðkaupsferðar og tóku á móti okkur með kampavínsglösum og konfekti og næstu klukkutímar einkenndust af kampavínsdrykkju, afslöppun og notalegheitum.

Þegar við komum til Kanada vissi ég ekki enn hvert Jens áætlaði að fara með okkur og var orðin ansi spennt. Við settumst niður á sveittri hamborgarabúllu sem var skásti kostur okkar hluta flugvallarins í matarmálum og þegar við vorum komin með hambó og tvo kalda Candadian ætlaði Jens að gefa mér tækifæri á því að fatta hvert við værum að fara með hljóðdæmi. Í heyrnatólunum ómaði tangótónlist og ég veðraðist öll upp samstundis, við vorum á leið til Argentínu. Mikil gleði, afskaplega mikil gleði og töluverð undrun. Það er skrýtið að vita ekkert hvert maður er að fara og svo allt í einu kemur það í ljós og þá er það til eins nyrsta hluta Suður Ameríku. Nokkrir klukkutímar voru í flugið sem tæki næstum 12 tíma og því hressileg nótt framundan. Flugið gekk þó eins vel og hugsast gat og við sváfum bæði meirihluta þess enda enn þreytt og í spennufalli eftir brúðkaupið. Þegar við komum til Buenos Aires innrituðum við okkur inn á glæsilegt lítið boutiqe-hótel á besta stað í borginni. Það var 23 stiga hiti og sól og eftir að hafa komið töskunum fyrir upp á herbergi settumst við niður á fallegu götuhorni og fengum okkur rauðvínsglös og snarl. Þetta setti tóninn að mestu leyti fyrir þessa 3 daga sem við eyddum í borginni en fyrir utan svona helstu must sees þá snérist dvöl okkar þar um mat og vín enda hvoru tveggja þarna hrikalega gott og hlægilega ódýrt. Borgin sjálf er falleg og rómantísk með frábærum veitingastöðum í öðru hverju húsi. Á borðum veitingastaðanna eru hvítir dúkar og kertaljós og greinilegt að Buenos Aires-búar leggja sig fram við að hafa það kósý.

Buenos Aires er full af hundum. Sætum hundum, gæludýrum, litlum sem stórum, og í borginni eru garðar þar sem eigendurnir geta leyft þeim að leika sér og þar má sjá þúsundir hunda hlaupa um saman. Ekki var heldur óalgengt að sjá konur eða karla með allt upp í 6 hunda af ýmsum stærðum og gerðum með sér í göngutúr og er þar líklegast um að ræða einhvers konar hundapasssara. Þetta hundafár gerði mig auðvitað bara ennþá hrifnari af borginni enda mikill hundaaðdáandi.

Við vildum auðvitað bragða á hinu fræga Argentínska nautakjöti og fórum á týpískt parilla, eða steikhús, og pöntuðum okkur sitthvora steikina og góða flösku af Malbec. Þegar steikurnar komu hafði þjónninn mikinn metnað fyrir því að sýna okkur hversu frábæra steik væri um að ræða og skar hana með skeið sem rann auðveldlega í gegnum þetta stóra kjötstykki. Við urðum sko ekki fyrir vonbrigðum og hver biti olli stunum og augnrúlli og það besta var að allur maturinn ásamt víninu var aðeins að kosta okkur um 1000 krónur þrátt fyrir að þetta teldist vera frekar fínt steikhús. Við átum á okkur gat þetta kvöld en fórum samt aftur í hádeginu daginn eftir á hverfis-parillu sem var frekar sveitaleg og leit svolítið út eins Mokka steikhúsanna. Við vorum glöð þegar við brögðuðum á kjötinu og komumst að því að 300 krónu steikin þar var alveg jafn góð og á fína staðnum kvöldið áður.

Við vildum sjá hvað allt þetta tangó-fár snérist um og fórum á tangóbúllu í hverfinu okkar eitt kvöldið eftir góðan kvöldverð en samkvæmt auglýsingu frá henni var hún opin frá 23 til 4 um nótt alla virka daga. Okkur fannst ótrúlegt að margir yrðu á staðnum á þessum tíma sem við mættum en þá var klukkan að skríða í 1 aðfaranótt miðvikudags. Öðru var nær, staðurinn var stappfullur og þegar við freistuðum inngöngu vorum við spurð hvort við ættum pantað borð. Svo var ekki en sætavísan reddaði okkur þó borði í horninu við innganginn og við sátum þar agndofa og fylgdumst með öllu þessu fólki sem hafði klætt sig upp og komið þarna til að dansa. Þarna voru gömul hjón og ung pör og allt þar á milli í ástríðufullum dansi. Margir voru stakir og svifu á milli dansfélaga. Um tvö-leytið vorum við orðin frekar syfjuð og ætluðum upp á hótel og mættum á leiðinni út hljómsveit sem þá var á leiðinni inn. Aðalstuðið var að hefjast… kl. 2 um nótt í miðri viku.

Við erum afar hrifin af Buenos Aires og hefðum gjarnan viljað vera þar lengur. Tími var þó kominn til að halda áfram ferðinni en sem fyrr vissi ég ekki enn hvert. Ég var töluvert hissa þegar í ljós kom að við værum á leið í 9 tíma flug til Miami en ég hafði laumulega haldið að við ætluðum til einhvers annars lands í S-Ameríku enda við komin á enda þeirrar álfu. Nú var allur heimurinn aftur til umræðu. Jens ákvað að segja mér næsta áfangastað yfir dýrindis flugvélamat og lagði fyrir mig landafræðiþraut: Höfuðborg hvers lands er San José? Ég viðurkenni skömmustulega að ég vissi það ekki en Jens gaf mér fleiri vísbendingar þar til að ég áttaði mig á því að við værum á leið í dýralífs- og náttúruparadísina Costa Ríca. Ég æpti af sjálfsögðu og veinaði af gleði í flugvélinni viðstöddum til hrellingar. Jens afhenti mér síðan bók um Costa Rica sem ég er að lesa núna í miklum æsingi og spennu yfir því sem er að fara að taka við. Þetta er ekkert smá gaman og Jens er auðvitað ekkert nema snillingur og stendur frábærlega að skipulagningu ferðarinnar og ég nýt þess í botn að vita ekkert hvar í heiminum ég verð næst þegar ég sef! Jæja.. best að fræðast um hvaða snákar eru eitraðir og hverjir baneitraðir.

Kossar og knús til allra frá hjónakornunum. Athugið að þáð eru komnar myndir af þessu ævintýri á myndasíðuna!

Brúðkaupið var yndislegt. Það er allavega það sem við upplifðum og ég býst við að ekkert annað skipti máli en vona að sem flestir séu á sama máli. Ég gisti heima hjá foreldrum mínum nóttina fyrir brúðkaupið og þegar Jens var að kyssa mig bless og grínaðist með það að næst þegar við kysstumst yrðum við gift þá fór hjartað í mér að slá ansi hratt. Ég var svolítið hissa þegar ég áttaði mig á því hversu stressuð ég var orðin svona þegar þetta var loksins að verða að veruleika Þetta var ekki stress yfir því að vera að giftast Jens enda ég löngu búin að ákveða að njóta ævinnar með honum heldur var þetta bara almennur æsingur yfir því að vera að fara að giftast yfir höfuð, upplifa þetta móment sem fólk vonar að gerist bara einu sinni yfir ævina og oft er einn af eftirminnilegustu dögum lífs þeirra. Ég var líka svo glöð að hafa fundið einhvern sem ég var svona viss um, svona ástfangin af og vera að fara að bindast honum til æviloka. Hljómar mjög rjómalagað en hey.. brúðkaup er bara þannig atburður.

Þegar brúðkaupsdagurinn loksins rann upp var ég vakin með heitu súkkulaði a la mamma og fór fljótlega, ásamt henni, systrum mínum, Rut frænku, Önnu vinkonu og skreytingarmeistara og Elínu vinkonu í miklar tilfæringar, toganir og málningarvinnu þar til við töldum okkur vera ansi frambærilegar. Þegar tími var kominn að fara í kirkjuna var hjartslátturinn orðinn ansi hraður og þegar kirkjudyrnar opnuðust og allur þessi fjöldi ættingja og vina brosti til okkar og Jens og Sólrún tengdamamma brostu í hinum enda kirkjunnar tók hjartað mikinn kipp og ég greip fast um höndina á pabba. Athöfnin fannst okkur Jens vera persónuleg og hugljúf. Ég táraðist þegar ég hlustaði á tónlistarfólkið og horfði í augun á Jens og gat ekki hætt að brosa því þá titruðu varirnar á mér svo mikið að mér fannst að allir hlytu að taka eftir því. Þetta var miklu tilfinningaþrungnara en ég hélt að þetta yrði.

Það var ómissandi að hafa Nínu Þorbjörgu, Stínu og Davíð hluta af athöfninni enda stóðu þau sig svo vel og veittu ákveðið comic relief með athöfnum sínum. Nína hóf dagskrána með því að taka örlítið sóló á “sviðinu” og var ekkert ánægð þegar afi Þórður tók hana úr úr sviðsljósinu, Davíð var duglegur við að blikka mig og aðra nærstadda á mjög svo kómískan hátt og Stína skemmti þeim sem leiddist athöfnin jafn mikið og henni sjálfri með leiksýningu þar sem rósirnar úr blómakörfunni voru í aðalhlutverki.

Eftir athöfnina fórum við í myndatöku og þá hófst misþyrming á hvíta fallega kjólnum sem hafði verið svo vandlega gætt alveg þar til þá. Við vorum látin leggjast á bekki, klifra upp á veggi og hlaupa menntaveginn upp að MR og allt í einu var allt í lagi að kjólinn fengi í sig drullu og krumpaðist og hvaðeina. Þetta var aðeins hálftíma eftir að ég hafði haft miklar áhyggjur af því að krumpa kjólinn í brúðarbílnum eða jafnvel *gasp* svitna í hann á leiðinni í kirkjuna. Þetta var samt ótrúlega gaman og við glöddumst yfir veðrinu en skyndlega hafði brostið á sólskin og blíða sem ekki var hægt að ímynda sér að yrði fyrr um daginn þegar ringdi eldi og brennisteini.

Veislan var frábær! Maturinn var auðvitað alveg meiriháttar og hver réttur betri en sá síðasti. Salurinn var alveg eins og ég hafði ímyndað mér, rómantískur og fallegur með kertum hvert sem litið var. Veislustjórarnir Þorbjörg og Önni stóðu sig alveg frábærlega og stjórnuðu dagskránni með harðri hendi ásamt því að koma með hnyttnar sögur og athugasemdir öðru hverju. Við höfðum sérstaka ánægju af atriðum kvöldsins sem voru öll svo persónuleg og yndisleg og mikil vinna greinlega lögð í hvert og eitt þeirra og erum við virkilega þakklát fyrir þau eins og allt annað sem gerði þennan dag eins einstakan og hann var. Miðaldarmenn héldu síðan uppi stuðinu fram eftir nóttu og skilst mér að flestir hafi skemmt sér vel á dansgólfinu.

Daginn eftir vöknuðum við Jens í hálfgerðri vímu í turnsvítu Hótel Borgar. Það var skrýtið að vera orðin hjón og reyndum við að minnast á það í hverri setningu. Einnig vorum við í sæluvímu yfir gærdeginum í heild sinni sem var svo skemmtilegur og gekk svo vel. Eftir að hafa kvatt fjölskyldur okkar héldum við út á Keflavíkurflugvöll en ég vissi ekkert hvert ferðinni væri heitið. Jens hafði planað brúðkaupsferð sem ég vissi að ætti að vera rómantísk og skemmtileg en hafði ekki hugmynd um hvert við gætum mögulega verið að fara.

Það er auðvelt að verða ruglaður þegar maður skiptir um umhverfi hraðar en maður skiptir um föt. Úr hitanum og látunum í Hong Kong fórum við til Tokyo, færðum okkur um eitt tímabelti og í fimmtán gráðum kaldara loft. Við vorum tvær nætur í Tokyo og fengum mjög flott hótelherbergi á rétt rúmlega því sem eðlilegt telst að borga fyrir tvö skúffurúm á svipuðum stað. Við vorum í herbergi á 27. hæð svo við vorum með frábært útsýni yfir borgina.

Við höfðum aðeins einn dag til þess að gera það sem okkur langaði að gera, sem reyndar var ekki margt en við byrjuðum á því að fara á ekta japanskt tehús í litlum garði nálægt hótelinu okkar. Það var þægilegur hiti úti, í fyrsta skipti síðan við flugum frá London sem hitinn hefur farið undir 20 gráður. Okkur var reyndar skítkalt fyrst en þetta venst allt, enda tími kominn til að undirbúa sig fyrir fimm gráðurnar heima.

Eftir tehúsið var komið að trúarlegri upplifun, sushi. Við fórum á aðalfiskmarkaðinn í Tokyo, sem er sá stærsti í heimi. Við fylgdumst með sölumönnum selja ótrúlega fjölbreytt úrval fiska og þar sem ekki margir túristar voru á svæðinu vöktum við athygli og fengum tækifæri til að smakka allskyns hrátt góðgæti, t.d. kolkrabba og túnfisk. Við markaðinn er svo lengja af sushi börum sem bjóða upp á það sem margir segja vera heimsins besta sushi. Við urðum ekki fyrir vonbrigðum en það er erfitt að lýsa því hversu stórfengleg máltíð þetta var.

Eftir hádegi var síðan ferðinni heitið að rannsaka hin og þessi hverfi Tokyo, t.d. tískuhverfið, raftækjahverfið og markaðinn. Í raftækjahverfinu er líka að finna miðpunkt Mangamenningar Tokyo og það var ótrúlega forvitnlegt að rölta um og fylgjast með fólki klæddu og máluðu eins og persónur úr Mangamyndum láta eins og við værum þau skrýtnu.

Í það heila er Tokyo, eins og Hong Kong, nútímaleg og óreiðukennd risastórborg en að flestu öðru leyti eru þær ólíkar. Fólkið er öðruvísi og maturinn er öðruvísi og tilfinningin að þvælast um er allt öðruvísi. Það sem kom okkur kannski mest á óvart er fólkið sem þar býr en við höfðum heyrt ýmsar sögur um Japana sem fjölluðu flestar um að þeir væru sálarlausir vinnualkar sem labba hiklaust á mann á gangbrautum og taka karókí of alvarlega. Það var síður en svo okkar upplifun því þvert á móti voru allir yfirmáta vingjarnlegir og hjálplegir (þó ekki á þann hátt sem við kynntumst í Indlandi og Pakistan þar sem yfirgengileg hjálpsemi heimamanna var oftast frekar til ama en gagns), karókíparturinn reyndist þó sannur og við áttum erfitt með að finna laust herbergi á öllum þeim karaókibörum sem í Tókýó eru. Eftir langan þvælingsdag og gott karókídjamm vöknuðum við þægilega seint að morgni 30. September með það fyrir augum að fljúga yfir Kyrrahafið til San Francisco og yfirgefa þar með Asíu eftir næstum fjóra mánuði í góðu yfirlæti þar.

Það er ekki alveg einfalt að fara yfir Kyrrahafið því þar er hinn illræmda dagalína sem ruglar mann enn meira en þegar farið er yfir 8 “venjuleg” tímabelti. Við tókum á loft klukkan 16:30 að japönskum tíma þann 30. september en þegar við lentum í San Francisco var hún 9 að morgni þann 30. september. Þetta fór ekki sérlega vel með líkamsklukkurnar okkar og við lentum þess vegna í fyrsta skipti í alvöru jet-laggi. Við fengum ekki hótelherbergi strax og gengum þess vegna eins og draugar um borgina en hrundum svo eiginlega í bólið upp úr hádegi þegar við fengum herbergið. Við sváfum eitthvað og dormuðum yfir sjónvarpinu og eðalpizzu það sem eftir lifði þessa dags.

Við rotuðumst svo klukkan átta um kvöldið, einungis til þess að vakna eiturhress klukkan 12 á miðnætti, þegar líkamsklukkan okkar vildi meina að það væri kominn eftirmiðdagur. Ekki varð mikið úr svefni fyrr en snemma um morguninn en við vorum samt nógu hress til að þvælast út um allt í San Francisco, taka cable car, borða góðan mat við bryggjurnar og taka sightseeing-rútu um alla borgina, svona eins og maður gerir. Um kvöldið var svo ferðinni heitið að fá sér amerísk rif og reyna svo að sofa eðlilega. Það gekk frekar brösulega og við vorum bæði vöknuð þegar klukkan var orðin fimm og tími til að koma sér til New York og þaðan heim.

Eigum erfitt með að átta okkur á því að ferðin sé búin og við séum á JFK flugvelli í New York að bíða eftir flugi heim. Neitum því ekki að við hlökkum mikið til að hitta fjölskyldu og vini, drekka ískalda íslenska mjólk, borða foreldrakræsingar, fara í alvöru heita sturtu, vera alltaf með aðgang að klósettpappír og geta hent honum í klósettið en ekki fötu, geta eldað eitthvað gómsætt sjálf og auðvitað að þurfa ekki að pakka “aleigunni” á hverjum degi! Þessi ferð var alveg frábær og mikið magn af ómetanlegum minningum sem við höfum eignast svo ekki sé talað um nýja vini og nokkra skrítna hluti sem keyptir voru til minningar. Við höfum komist að því að ferðalög henta okkur mjög vel og gætum alveg hugsað okkur að halda áfram aðeins lengur.

Okkur fannst fjórir mánuðir vera ótrúlega mikið til að byrja með og þegar ferðin var í plönun en svo þegar maður er kominn af stað flýgur tíminn áfram og þó að við gætum kannski ekki hugsað okkur það, skildum við vel það fólk sem við hittum sem var á margra ára ferðalagi. Það var sérstaklega gaman að finna hversu vel við, tilvonandi hjónin, störfum saman í ýmsum vafasömum aðstæðum og erfiðleikum og það hlýtur að vera gott merki að við séum ekki komin með leið á hvort öðru eftir þennan tíma. Það verður undarlegt að halda í sitthvora áttina á morgnana, í vinnu og skóla. Framundan er þó skemmtilegt ár hjá okkur með (ótrúlegt en satt) nóg af utanlandsferðum, áskorunum í vinnu og námi og auðvitað brúðkaupi okkar í lok næsta sumars.

Okkur hefur þótt ótrúlega vænt um þá aðsókn sem síðan okkar hefur fengið og öll kommentin sem fjölskylda og vinir hafa skilið eftir. Það er svo gaman að geta deilt sögunum með áhugasömum og þökkum við ykkur fyrir samfylgdina. Það munu svo bætast við myndir og fleiri sögur þegar fram líða stundir.

6 daga dvöl á paradísarströnd var einmitt það sem við þurftum og við vorum fljót að detta inn í lífstíl sem innihélt aðallega útsofelsi, bjór í hádeginu og svo eftir það enn meiri svefn við sjávarniðinn á ströndinni. Allur þessi svefn og bílífi fór fram á 5 stjörnu resort sem við vissum áður ekkert um (nema það að við fengjum 70% afslátt) en hann reyndist standa undir öllum sínum stjörnum með frábærri aðstöðu og dásamlegri strönd sem við deildum m.a. með leikaranum Sean Connery. Við sáum hann að vísu aldrei og vissum ekki af honum fyrr en starfsfólkið spurði okkur hvort við hefðum séð hann en merkilegt engu að síður. Drukkum Martíni, shaken not stirred, að þessu tilefni eitt kvöldið.

Þó við værum komin í verndað lúxusumhverfi er engan veginn sloppið frá náttúrunni á Borneó. Frumskógurinn nær á sumum stöðum alveg niður að ströndinni og þar og við sundlaugina sóluðu sig allt að meterslangar eðlur og apar kældu sig í sundlauginni og tóku stundum óvelkominn þátt í sundlaugarleikfiminni. Meiri hluta hótelgesta voru Ástralir sem voru eins og vera ber ( Ástralir eru hressasta þjóð í heimi) eins aktívir og hressir og hægt er og fóru mikinn bæði í sundlauginni þar sem þeir stunduðu allar mögulegar íþróttir og svo á barnum þar sem þeir hlógu mikið, sögðu sögur og frábær orð eins og Right-O og Crickey. Dvölin á ströndinni var því frábær og við vorum endurnærð þegar þessir 6 dagar höfðu liðið alltof hratt og tilbúin fyrir borga-hringferðina heim.

Frá Borneó flugum við til Johor Bahru sem er syðst í Malasíu og fórum þar yfir landamærin til Singapore. Við erum afskaplega hrifin af Singapore en við höfum komið þar tvisvar áður á leið til og frá Nýja-Sjálandi. Dagskráin þar nú var heldur rólegri en síðast þegar við reyndum að afreka og sjá sem mest á sem stystum tíma. Í þetta skiptið höfðum við ætlað að reyna að hitta frænda minn sem við fundum í Malasíu en því miður gekk það ekki í þetta skiptið og við lögðum okkur því bara í klukkutíma áður en við héldum á hið fræga Raffles-hótel til að fá okkur Singapore Sling. Þaðan héldum við í chillikrabba-leiðangur og urðum hrikalega sóðaleg við át á tveimur slíkum. Fleira afrekuðum við ekki þann daginn. Strax daginn eftir vöknuðum við eldsnemma í flug til Hong Kong og lentum síðar sama dag í fallegu veðri.

Hong Kong er nú hluti af Kína en er samt hálfsjálfstætt og þarf m.a. vegabréfsáritun ef maður ætlar sér að fara frá Hong Kong og yfir til Kína. Þessi frekar fjölmenna og samþjappaða borg er ótrúlega skemmtileg og án efa einn af bestu verslunarstöðum í heimi með ótakmörkuðu magni af búðum sem selja allt frá þurrkuðum svínalungum til rándýrra skartgripa.

Við erum nú ekki mikið verslunarfólk og leiðast oft verslunarleiðangrar en hér gleymdum við okkur alveg í hræódýrum raftækjabúðum og nýjustu tísku á miklum afslætti. Það er erfitt að verða svangur í Hong Kong þar sem spennandi matsölustaðir eru á hverju horni og á boðstólnum eru réttir frá öllum heimsálfum. Við vorum á flottu hóteli með geggjuðu útsýni yfir skýjakljúfahrúguna á Hong Kong eyjunni og var þar peningum vel eytt að mínu mati en við sátum lengi frameftir við útsýnisgluggann á kvöldin við víndrykkju og almenn kósýheit. Eins og hægt er að lesa úr lýsingu minni á Hong Kong er ég mikill aðdáandi borgarinnar að flestu leyti en það sem verður að teljast vera hennar stærsti kostur er sá að þar býr átrúnaðargoð mitt hann Jackie Chan. Ég ætlaði alltaf að senda honum línu og biðja hann um að hitta okkur eða gefa okkur eiginhandaráritun hið minnsta en það gleymdist í öllum hasar síðustu mánaða. Ég er viss um að hann hefði boðið okkur í heimsókn í húsið sitt eða tekið okkur í einkatúr um Hong Kong eins frábær náungi og hann er. Við sáum samt gymmið hans sem var rétt við hótelið okkar en hann var því miður ekki á hlaupabrettinu þegar við kíktum inn… pity.

Núna erum við á flugvellinum að reyna að komast í flug til Tokyo þar sem við gerum ráð fyrir að snæða óheilbrigt magn af hráu fiskmeti og vera hress.

Í Sandakan undirbjuggum við okkur í rólegheitum fyrir frumskógarferðina með því að gera sem allra minnst. Við gistum á hinu virðulega Mayfair hóteli sem er í frekar skuggalegu hverfi og rekið af sveittum Kínverja hvers helsta ástríða í lífinu eru kvikmyndir. Hann er eftirminnilegur karakter, hjálplegur en hreytti öllum orðum út úr sér eins og hann væri öskuillur. Þannig leið okkur eins og það væri verið að húðskamma okkur heiftarlega þegar hann tjáði okkur einn morguninn að við værum of sein með þvottinn í ókeypis þvottaþjónustuna. Við höfðum aldrei ætlað að láta þvo neitt en leið samt eins og við hefðum gert honum skelfilegan grikk.

Við gistum í herberginu næst gestamóttökunni sem var miður vel einangrað og kynntumst við því kvikmyndasmekk hans vel næstu daga (Kínverskar bardagamyndir). Kosturinn var þó að á herberginu okkar var DVD spilari og við höfðum fullan aðgang að kvikmyndasafni Kínverjans og gátum keppt við hann í látum þegar líða fór á kvöldið.

Fyrsta daginn fórum við að skoða Orangútanapa í miðstöð sem var byggð til að þjálfa Orangútanapa sem hafa lent í vandræðum, t.d. misst foreldra sína eða verið notaðir sem gæludýr, til að lifa eðlilegu lífi í frumskóginum. Þeim er kennt að klifra í trjám og aðra nauðsynlega hluti til að verða sér úti um mat og á matartíma koma alltaf nokkrir til að njóta matargjafa starfsfólksins. Þetta er gert til að varðveita tegundina, sem er í útrýmingarhættu. Við fórum líka í hliðstæða miðstöð fyrir nefapa sem er mun afskekktari og við höfðum hana að mestu alveg útaf fyrir okkur sem var mjög gaman.

Eftir seinni nóttina í lúxusnum á Mayfair var kominn tími til að kveðja Sandakan, sem reyndar var frekar daufleg borg, eflaust enn frekar út af því að nú er Ramadan og það hefur mikil áhrif á Malasíu sem að mestu er múslimaríki. Við keyrðum í rólegheitum út í höfuðstöðvar Uncle Tan’s, fyrirtækis sem á að vera það besta í frumskógarferðunum þó það sé það ódýrasta og gistingin sé mjög frumstæð.

Ferðin inn í frumskóginn byrjaði vel, klukkutímalöng sigling up Kinabatanganánna, lífæð stórs svæðis þar sem er að finna ótrúlegt magn dýralífs af ótal tegundum í frumskógi sem hefur lítið breyst síðustu 150 milljón árin eða svo. Á leiðinni sáum við allskyns fugla, nefapa, krókódíla og margt fleira sem lagði línurnar vel fyrir það sem koma skyldi.

Þegar í frumskógarbúðirnar var komið blasti við okkur það svæði sem við skyldum kalla heimili næstu tvær næturnar. Búr gerð úr hænsnaneti og timbri með bárujárnsþökum skýldu okkur frá rigningunni og það sem enn mikilvægara er, þjófóttum öpum. Sex manns sváfu í hverju búri á dýnuhrúgu á gólfinu undir flugnaneti. Á miðju svæðinu var svo veitingakofi með bekkjum og borðum þar sem fékkst þokkalegur matur og heitur bjór. Þarna var bara rafmagn milli 7 og 11 á kvöldin, náðarsamlegast framleitt af litlum bensínmótor. Klósettin voru eins og hægt er að ímynda sér frekar vafasöm en ekkert á við Kínversk klósett svo við létum það ekki á okkur fá. Helst skorti rennandi vatn en ef maður ætlaði að þvo sér var eina vatnið til þess gruggugt vatn úr ánni sem var hægt að setja í fötur sem boðið var upp á.

Þrátt fyrir að hafa verið mjög einfalt var þetta merkilega huggulegt og okkur leið ágætlega þarna, sváfum mjög vel. Í búðunum var nóg af dýralífi. Snákur nokkur hékk í tré þegar við komum, skeggjuð villisvín þvældust um allt, orangútanar sveifluðu sér í trjánum og að því er virðist óendanlegur fjöldi skordýra gerði sig heimakominn á manni og allt í kringum mann. Mest áberandi voru þó þjófóttu aparnir sem gerðu reglulega áhlaup í veitingakofann til að ná sér í matarleifar. Þess á milli fóru þeir milli kofa í leit að verðmætum en þeir kunna vel á rennilása og slagbranda þó þeir hafi ekki ennþá náð tökum á hengilásum. Þess vegna var mikilvægt að loka og læsa búrunum vel ef maður ætlaði að geyma hluti eins og dýra myndavél þar inni.

Strax fyrsta kvöldið var farið í kvöldsiglingu um ánna, en flest frumskógardýr eyða deginum í felum en koma út á kvöldin. Við sáum allskyns fugla og sofandi apa en mest kom til 5 metra langrar kyrkislöngu sem var greinilega nýbúin að fá sér að borða og lá á meltunni, nokkra metra frá okkur. Hún fetti aðeins upp á sig og sýndi andlitið en að öðru leyti hreyfði hún sig ekki mikið og var mjög hissa á því að þetta undarlega fólk væri komið með skær blikkljós og allskyns hávaða og læti.

Daginn eftir var farið í siglingu snemma morguns til að skoða krókódíla og við vorum heppin, sáum einn mjög stóran, ásamt öpum, eðlum og fleiri öpum. Eftir það fórum við í gönguferð um skóginn og rákumst á þúsundfætlur, alls kyns skordýr, froska og apa. Við lærðum muninn á orðunum “poisonous” og “venomous” (“eitrað” og “baneitrað”, þ.e. hið síðarnefnda drepur). Við komumst að því að það er mjög öruggt að labba um frumskóginn, engir snákar eða “venomous” kvikindi á hverju strái. Helst þarf maður að passa sig á plöntunum sem margar hverjar eru baneitraðar eða valda a.m.k. bólgum og kláða mánuðum saman.

Eftir aðra eftirmiðdagssiglingu var svo farið í mestu hetjuferðina. Kvöldgöngu um frumskóginn í svarta myrkri. Hljómaði svolítið stressandi, en reyndist mjög skemmtilegt þó stundum færi adrenalínið aðeins af stað. Við sáum 15cm langan sporðdreka og risastóra tarantúlu af tegund sem einungis uppgötvaðist í fyrra, á þessu svæði. Annars var mikið af froskum, 30cm þúsundfætlum og öðrum óvenjustórum kvikindum sem Borneó sérhæfir sig í. Enginn kemur svikinn úr svona ferð þó oft sé óþægilegt að horfa inn í kolsvartamyrkur í frumskóginum hafandi ekki hugmynd um hvað gæti leynst þar.

Morguninn eftir var svo tími til að fara og eftir að hafa séð nokkra krókódíla á siglingunni til baka brunuðum við til Kota Kinabalu þar sem við áttum pantað á mjög notalegum strand-resort þar sem við sitjum nú og gerum ekki neitt. Svona smá frí áður en kemur að heimferð…hg

Við flugum frá Bangkok yfir landamærin til Malasíu og fréttum skömmu eftir lendingu að jarðskjálfti upp á 8,4 á Richter hefði skokið Asíu á meðan við vorum í loftinu og búið væri að gefa út flóðbylgjuaðvörun í landinu. Sem betur fer varð nánast ekkert úr flóðbylgjum og furðulega lítið mannfall varð við upptök skjálftans í Indónesíu en því verður þó ekki neitað að það fór kaldur hrollur um mann við tilhugsunina um svipað ástand og kom upp við síðasta hrikalega jarðskjálfta á þessu svæði.

Við leigðum okkur bíl á flugvellinum og keyrðum þá 70km leið sem er milli flugvallar og Kuala Lumpur. Aðkoman að borginni er mögnuð því þegar maður beygir af tilbreytingalausri hraðbrautinni inn í siðmenninguna blasa skyndilega við Petrónasturnarnir í öllu sínu veldi þar sem þeir gnæfa yfir litríkri og upplýstri borginni. Við gistum á litlu hóteli í hjarta stærsta basars borgarinnar og þar var ávallt mikið að gerast og margt að sjá og olli það mér bæði gleði og angist. Mér til ánægju gat ég skoðað mikið magn af hágæða svikavörum frá “Gucci” og félögum en þurfti á hinn bóginn stöðugt að hafa áhyggjur af því að bíllinn okkar væri skemmdur eða yfirleitt til staðar þegar við vitjuðum hans næst. Við borguðum gömlum manni til þess að fylgjast með bílnum okkar á kvöldin og stóð hann sig vel í starfinu og bílnum var síðar skilað án hinnar einustu rispu.

Á bílnum góða rannsökuðum við vandlega Kuala Lumpur og hennar umhverfi. Eitt sinn þegar við vorum að leita að stað til að fá okkur satay eða annað góðgæti blasti við óvenjuleg sjón, stór bygging við aðalhraðbrautina sem á stóð Blöndal með ö-i og öllu. Okkur fannst þetta auðvitað óendanlega sniðugt og höfðum mikið fyrir því að fara af hraðbrautinni og finna götuna sem byggingin stæði við. Þegar við fundum hana sýndum við vegabréfið mitt í öryggishliðinu og verðirnir hleyptu okkur inn eins ég ætti staðinn, með miklum hneygingum og tilfæringum. Við höfðum gert ráð fyrir því að Blöndal þýddi eitthvað algjörlega ótengt í malasísku og fórum bara inn í bygginguna til þess að nappa pennum og fleiru og kannski komast að því hvað orðið þýddi hér.

Þess vegna kom það okkur töluvert á óvart þegar uppi varð fótur og fit í móttökunni og starfsmennirnir þar heimtuðu að ég myndi tala við eiganda fyrirtækisins (sem er með útibú í Malasíu, Brunei og Singapore) sem býr í Singapore. Mér fannst það alveg sjálfsagt og bara skemmtilegt hversu hressir þeir væru með þessa tilviljun og tók við símanum eftir að móttökustarfsmenn höfðu útskýrt málið stuttlega fyrir eigandanum. Undrun mín var því aftur töluverð þegar röddin í símanum spurði á ágætri íslensku hvernig elsku frænka hans hefði það. Hann talaði reyndar takmarkaða íslensku og hefur aldrei búið þar en mamma hans var íslensk og bjó á Siglufirði áður en hún flutti út til Svíþjóðar með pabba hans. Langafi eigandans og langalangafi minn voru bræður. Gunnar, nýfundni frændi minn vill allt fyrir okkur gera og bauð okkur m.a. að gista í húsinu sem hann á hér í Malasíu. Við tókum reyndar ekki því boði þar sem dagskrá okkar hér er eins pökkuð og mögulegt er en við þáðum kvöldmatarboð hjá honum og konunni hans þegar við hittum þau í Singapore á leiðinni heim. Heimurinn er svo lítill..

Við skiluðum órispaða bílnum og flugum til staðar sem mig hefur dreymt um að koma til lengi, Borneó. Eftir nokkurra daga dvöl hér er ég sannfærð um að þetta sé paradís á jörðu með lítið rannsökuðum frumskógum, ótrúlegri náttúru og dýralífi, hvítum endalausum ströndum, nokkrum af bestu köfunarstöðum í heimi og ættbálkum sem margir hverjir hafa aldrei séð hvítan mann. Sagt er að skordýrin hér séu innblástur framleiðslu helstu hryllingsmynda á því sviði með köngulóm á stærð við mannshöfuð, bjöllum á stærð við naggrísi og flugum sem geta verið á stærð við ketti (stick insects hér eru stundum allt að hálfs metra löng). Við gætum verið hér í marga mánuði að skoða ofangreind kvikindi og orangúta, nefapa eða eitthvað af þeim óteljandi fuglategundum sem hér eru en fáum aðeins tæpar tvær vikur. Þið spyrjið ykkur eflaust að því hvað í ósköpunum ég sé því að gera hangandi inn á myrku netkaffihúsi og verð ég að vera því sammála og hafa þetta ekki lengra að sinni. Kem þó aðeins inn á það sem er næst á dagskrá en það er 3 daga dvöl í miðjum frumskógi án rafmagns, klósettpappírs og símasambands. Frumskógarbúðum þessum er lýst svo í kynningarbæklingnum að fyrir sumum sé þetta grænt helvíti á jörðu en sumum long lost paradise. Hljómar vel.. í alvöru (þrátt fyrir að ég fái stundum hroll og kvíðaköst um að finna eldmaura í peysunni minni, sporðdreka í skónum eða fá heimsóknir skordýra á stærð við ketti um miðjar nætur en ég segi auðvitað engum frá því)!

Vekjum annars athygli á því að komið er inn myndband í myndbandalistann hér til hliðar úr fyrri hluta ferðarinnar undir nafninu klisjukennd samantekt.

Það er kominn svolítið annar hraði á ferðina nú þegar er farið að síga á seinni hlutann. Í stað þess að þeysast milli staða í lestum og rútum og skera við nögl þegar kemur að gistingu og mat erum við farin að leyfa okkur meira. Um leið höfum við misst svolítið af tengslunum við umheiminn og netkaffihúsaferðir víkja fyrir strandferðum. Lífið er ekki slæmt.

Ferðin upp Mekong var frábær. Í stað þess að kaupa siglingu á “venjulegum” bát sem tekur tvo daga í mjög óþægilegri aðstöðu ákváðum við að kíkja á ferðaskrifstofu sem seldi ferðir í bát sem samkvæmt vefsíðunni átti að kosta meira en 300 dollara. Okkur þótti mjög freistandi að fara þegar í ljós kom að á þessum árstíma kostar siglingin innan við þriðjung þess og enduðum á því að slá til.

Eldsnemma morguninn eftir fórum við á bátinn og þá kom á daginn að við vorum einu farþegarnir, en á bátnum eru átta starfsmenn. Við fengum frábæran mat og ferðin var hin þægilegasta þar sem allir snerust bókstaflega kringum okkur og var þetta nánast eins og að sigla á einkalúxussnekkju. Í ferðinni var líka innifalin gisting í litlum kofum í frumskóginum, sem reyndar tók óvænta stefnu þegar rafmagnið fór af og viftan hætti að virka. Það heyrðist mjög hátt í alls konar frumskógarkvikindum og okkur fannst þau vera fullnálægt okkur, sér í lagi eftir að um 10cm löng fluga hafði tekið á móti okkur þegar við komum úr kvöldmat og myndarleg eðla dottið í rúmið þegar við vorum nýsofnuð eftir töluverðar byltingar í hitanum.

Við lögðum að bryggju í Huay Xai í Laos en það er bær við Mekong á því svæði þar sem Laos er öðru megin og Taíland hinu megin. Ferðin yfir landamærin var á bát og gekk áfallalaust fyrir sig, seinnipartinn vorum við allt í einu komin til Taílands. Við gistum í Chiang Rai sem er ein af stærri borgum N-Taílands og eftir að hafa verið í Laos og Kambódíu fannst okkur Taíland mjög nútímalegt og kannski sá staður sem við höfum komið á í ferðinni sem líkist því mest að vera á vesturlöndum. Í búðum fengust vörumerki sem við höfðum varla séð síðan á Íslandi og margar götur minntu frekar á Bandaríkin en Asíu.

Daginn eftir lentum við í Bangkok um eftirmiðdag og fórum á hið virðulega Grand Watergate hótel sem hljómar magnað en var í raun hræódýrt. Við tókum upp á þeirri nýbreytni að leigja okkur bíl. Sú ákvörðun var aðallega tekin til að fara í hof þar sem búddamunkar hafa tekið að sér munaðarlaus tígrisdýr og kanna aðstæður þar. Hofið er í 180km fjarlægð frá Bangkok og bílaleigan kostaði álíka mikið og sú keðja rútuferða sem við hefðum annars þurft að fara í. Við eyddum reyndar álíka miklum tíma í umferðarteppum í Bangkok og á þjóðvegunum og enduðum á því að koma í tígrisdýrahofið talsvert eftir lokun.

Bílferðin var samt mjög skemmtileg og í stað þess að skoða tígrisdýr fórum við að brúnni yfir ánna Kwai, þá sem er fjallað um í bíómyndinni. Það var fyndið að sjá umferðarskilti sem vísuðu að “The bridge over the river Kwai” og framkvæmdum við staðlað túristastopp þar áður en við rukum í bæinn aftur.

Daginn eftir lenti Dagur vinur okkar svo í Bangkok með það í huga að koma með okkur á strand- og köfunarparadísina Koh Tao sem er eyja við austurströnd Taílands. Þar erum við búin að vera í góðu yfirlæti, orðin sprenglærð í köfun, búin að borða góðan mat og drekka Singha bjór í ótæpilegu magni.

Loss

Köfunarkennslan var skemmtileg, við vorum hjá mjög góðum skóla með frábæran kennara sem er japanskur og heitir Kenji og á næstum 6000 kafanir að baki. Hann lék allt sem hann sagði með handapati, hljóðum og miklum leikrænum tilburðum sem við kunnum vel að meta. Við vorum í góðum hóp en þar var meðal annars Ross sem er frá mörgum löndum og hafði sérstakan hæfileika til að hverfa þegar eitthvað sérstakt átti að fara að gerast, t.d. þegar báturinn var að fara á köfunarstaðinn eða í miðju lokaprófi. Kenji hafði stöðugar áhyggjur af þessu og spurði alltaf með angistartón hvar Ross væri eiginlega. Okkur til mikillar skemmtunar átti hann eins og margir Japanir í miklum erfiðleikum með að segja R og setningin “Where’s Loss???” er tvímælalaust setning ferðarinnar. Loss sjálfur tók lífinu með ró en hann er fyrrverandi hermaður í Ísraelsher og er þessa dagana í “the hair-straightening business” og skartar því að sjálfsögðu löngu og djúpnærðu hári.

Við erum búin að setja inn talsvert magn nýrra mynda samsvarandi þeim langa tíma sem liðið hefur milli færslna. Hvetjum fólk til að skoða þær meðan við skjótumst til Malasíu. Hver veit nema við skellum líka inn nokkrum vídjóum fljótlega…

Dagarnir líða hratt núna þegar við þeysumst um Suð-Austur Asíu og það er erfiðara að koma færsluskrifum inn í þéttpakkaða dagskrá. Færslur geta því orðið frekar efnismiklar og smáatriði orðið útundan eins leiðinlegt og okkur þykir það. Hér koma þó sögur frá ferðalögum okkar síðustu viku.

Eftir sálarhvíld á ströndinni fórum við að sjá einar mögnuðustu fornminjar þessa heims, Angkor Wat, og þar á ferð voru engin vonbrigði. Angkor var stórveldi sem um 800-1400 náði yfir til Tælands, Víetnam og eitthvað inn í Laos og hofin sem við skoðuðum voru hlutar af miklum stórborgum með allt að milljón íbúum á tímum þegar íbúar Lundúna voru aðeins um 50.000. Konungar stórborganna voru að reyna að slá hvern annan út með stórfenglegheitum og úr því varð stórt svæði með fjölda hofa sem hvert eru öðru rosalegra. Angkor Wat virðist miðað við túristafjölda hafa haft sigurinn með sínum háu turnum, miklu sölum og fallegu görðum og getum við verið sammála því.

Ferð okkar hófst á miður skemmtilegan hátt með hressilegu rifrildi fyrir aftan hina frægu byggingu. TukTuk ökumaðurinn, þaulvanur ferðamönnum og þeirra undarlegheitum, setti okkur úr á miðjum malarvegi, að því virtist í óbyggðum og sagði okkur að ef við löbbuðum í nokkrar mínútur þá myndum við koma að Angor Wat aftanfrá og þar af leiðandi sleppa við alla hrúguna af ferðamönnum sem fara inn í bygginguna að framan og heppilega nokk líka alla þá sölumenn sem bjóða ferðamönnum lífsnauðsynlega hluti eins og bambusflautur og óhemjuljót póstkort. Þetta var allt mjög gott mál og við gengum glöð troðna litla stíga gegnum frumskóginn þar til við komum að sjálfu Angkor Wat. Vandamálið við það að fara ótroðnar slóðir í Kambódíu er eins og við höfum áður greint frá að það er getur mögulega verið banvænt (jarðsprengjur) og það var einmitt um það sem rifrildið snérist, hvort það gæti verið banvænt að labba yfir grassvæðið fyrir aftan Angkor Wat eða ekki. Ég gef ekki upp hver var á hvaða skoðun en ákveðið var eftir mikla dramatík og ásakanir að labba meðfram hofinu og fara inn á venjulegum túristastað og sleppa þeirri áhættu að enda sem nautahakk, bitafiskur, kebab eða svipað.

Restin af deginum gekk gleðilega rifrildalaust fyrir sig og við flæktumst á milli hofa og dáðumst að þessum rosalegu byggingum. Uppáhald okkar beggja var þrátt fyrir glæsileika Angkor Wat, Ta Phrom sem er eins og tekið úr Indiana Jones mynd. Hofið er að tapa baráttu við frumskóginn sem virðist vera að gleypa það algjörlega með sínum ófreskjulegu rótum. Risastórar rætur aldagamalla trjáa hafa brotist í gegnum steina, upp um gólf og gegnum veggi og þekja næstum allt hofið sem þó virðist halda áfram að berjast fyrir tilvist sinni. Það er ótrúlegt að sjá í verki kraft náttúrunnar og þó það sé á eins merkum fornminjum og raunin er þá fannst okkur það síður en svo draga úr mikilfengleika þeirra.

Við flugum með Lao airlines til Laos fyrir þremur dögum og höfum dvalist við náttúruskoðun í frumskógum landsins síðan þá. Fyrstu tveimur nóttunum ætluðum við að eyða á jungle resort við Mekong ánna sem við fundum á netinu og leist heldur betur vel á. Hún auglýsti sig sem eco-logde og sagðist ekki vera með nein hljóðmengandi-orkuþurfandi-náttúrudrepandi-þægindi eins og loftkælingu, þvottaefni og fleira og eigandinn (reyndar þýskur) lýsti sjálfum sér sem ótrúlegum dýravini og hetju. Hljómar stórfenglega (fyrir utan kannski að eigandinn er þýskur)! Við vorum ennþá bjartsýn á frábærleika þessa hótels þótt þeir hefðu gleymt að ná í okkur á flugvöllinn og verið nokk sama þótt við hefðum beðið í klukkutíma í þrumuveðri og myrkri og það verður að viðurkennast að það kvöld var mjög skemmtilegt með mjög huggulegum bungalow í miðjum frumskógi, góðum mat, fullt af BeerLao, ótrúlegum frumskógarhljóðum og endaði á magnaðasta þrumuveðri sem við höfum séð lengi.

Dagurinn eftir var ekki jafn æðislegur þegar við vöknuðum kl. 08:00, ekki við yndisleg frumskógarhljóð heldur keðjusög sem var síðan í gangi og útilokaði þannig öll náttúruhljóð langt fram eftir degi (hefði btw frekað kosið að hljóðmenga umhverfið með loftkælingu í hitanum). Þegar við höfðum klætt okkur, farið í sturtu undir berum himni og tekið Pollýönnu á þetta (þurfa örugglega að halda gróðri í skefjum þar sem þetta er frumskógur og þannig) fórum við að fá okkur morgunmat í aðalbungalowinum og sáum þar pínulítið búr sem í var api. Apinn leit hræðilega út, var með eitt auga blóðugt og hálflokað, horaður og við gerðum ráð fyrir að hann væri veikur og væri þess vegna geymdur í þessu búri tímabundið á meðan honum væri sinnt. Tókum samt eftir að í búrinu hafði apagreyið engan aðgang að vatni og gat lítið sem ekkert hreyft sig um sem getur ekki verið gott fyrir veika apa. Fórum í morgunmat og komumst þar að því að ekkert af starfsfólkinu vissi af hverju apanum væri haldið þarna, hversu lengi hann hefði verið þarna (allavega 6 mánuði) og hver gæfi honum vatn og fannst ósköp eðlilegt að hann drykki rigningarvatn úr skurði sem hann notaði líka sem klósett. Þeir gátu sagt okkur að fyrir tveimur vikum hefði annar api sem var í búrinu dáið. Þeir vissu ekki hvers vegna það hefði gerst en þarna voru farnar að renna á okkur tvær grímur. Við vorum gagnrýnin á að geyma ætti apa í þessari aðstöðu í nokkra daga hvað þá mánuði og ég ákvað að fara og ræða við eigandann og fá lausn á málinu. Við höfum því miður á þessu ferðalagi séð margt mun verra en þetta fannst mér til skammar á rándýrri (miðað við verðlag í Laos) resort sem auglýsir sig sem umhverfis- og náttúrusinnaða. Ég vonaðist eftir því að eigandinn hefði góð svör en þau reyndust ekki vera til staðar og í sannleika sagt var eigandinn varla til staðar í andlegum skilningi.

Við gáfum apanum vatn en hann var augljóslega
mjög þyrstur

Þegar mig bar að var hann að ræða við kanadíska konu sem hafði miklar áhyggjur af heilsu apans líkt og við en hún var þó aðeins æsingslegri í sínum málatilbúnaði en ég og endaði með því að rjúka burtu í fússi öskrandi að eigandanum að hann væri ekkert nema ógeðslegt kapitalískt nasistasvín. Eftir tilfinningaríka útgöngu hennar ræddi ég alvarlega við eigandann um að fólk sem félli fyrir auglýsingum um náttúruvernd, engar loftkælingar, dýralíf og frumskógarhljóð væri ekki líklegt til að sætta sig við dýramisþyrmingu í beinni af matsölustaðnum og ef hann hefði áhuga á því að starfa áfram við þennan hótelrekstur þá skyldi hann gera eitthvað í aðstöðu apans strax. Hann sagði mér frá því að í Laos þá eru apar étnir af frumskógarættbálkunum og því eru engir apar frjálsir nema þá megi drepa. Eitthvað fólk úr nálægu þorpi kom með apana tvo fyrir 8 mánuðum síðan og hóteleigandinn setti þá í búr því þeir voru vanir fólki og hefðu frjálsir fljótt endað í súpu. Ekkert búr var á staðnum nema gamalt snákabúr og því enduðu þeir þar, samankramdir með engan aðgang að vatni nema því sem safnaðist saman þegar ringdi en auðvitað átti þetta allt að vera tímabundið, hann ætlaði að finna betri stað fyrir þá sem fyrst en dagar urðu að mánuðum og nú var annar apinn dauður og hinn í virkilega slæmu ástandi. Hann kenndi öllum um nema sjálfum sér, starfsfólkið átti að sjá um þetta, einhver ætlaði að koma fyrir löngu og gera nýtt búr en kom aldrei og hann hefði sko engan tíma né pening til að standa í þessu.. hann ræki engan dýragarð takk fyrir. Ég sagði að við Jens værum tilbúin til þess að hjálpa honum að gera aðstöðuna betri strax í dag enda Jens með mastersgráðu í verkfræði og einstaklega góður að leysa vanda sem þennan með jafn einföldum hætti og slöngu, fötu, vír og nokkrum viðarplönkum og þáði hóteleigandinn það með þökkum. Við fórum því nokkuð nokkuð hressari í leiðangur um frumskóginn á fílsbaki en þegar við komum aftur var ekkert að sjá af hvorki apanum né eigandanum. Eigandinn var sagður hafa farið til Tælands en enginn vissi um afdrif apans. Eftir að hafa fullvissað okkur um að engin önnur ólánsöm dýr væru eftir á staðnum pökkuðum við saman og yfirgáfum svæðið og fannst vægast sagt lítið til náttúru- og dýraverndunaráhuga þessa hótels koma.

Nú erum við stödd á enn einu fínu hóteli (verðlagið of gott til að standast) í útjaðri yndislegu borgarinnar Luang Prabang að hafa það notalegt. með útsýni yfir frumskóginn og BeerLao í hönd. Í dag fórum við og syntum í fossi (eitt af því sem þú verður að gera í SA-Asíu) og heimsóttum höfuðstöðvar hjálparsamtaka sem bjarga dýrum ömurlegum aðstæðum (því miður enn verri en þeirri sem apinn var í). Í Kína þykir t.d. gall úr björnum hafa lækningamátt og sáum við birni sem bjargað hafði verið úr pyntingaánauð þar sem gall var reglulega dregið úr þeim gegnum opin sár til þess að nota í hin ýmsu meðöl. Við verðum í Luang Prabang fram á laugardag en þá munum við fara í tveggja daga siglingu upp Mekong og að landamærum Laos og Tælands. Það ætti að verða skemmtilegt og líkur eru á að næsta færsla verði skrifuð í Bangkok.

Saabaadee (Halló og bless á Lao)