Spiderblanket

Það tekur sennilega smá tíma fyrir mann að láta það síast inn að þaður sé með blogg. Sér í lagi þegar með-bloggari manns er duglegasti bloggari landsins og sér blogginu fyrir reglulegum uppfærslum.
Ég ætlaði hins vegar bara að monta mig af því að vera að fara í síðasta prófið mitt í Háskólanum á MORGUN!
….hahahaha ekki þú
Annars er bara allt gott að frétta. New York var frábær og mig langar að vera þar núna. Erna gerði ferðinni góð skil, og litlu við það að bæta. Ég er líka búinn að fara tvisvar til Finnlands að vera mikilvægur. Ég get þó ekki svarað neinum spurningum um Finnland nema þær snúist um flugvöllinn í Helsinki. Í hvorugri ferðinni fór ég þaðan. Verst að ég gleymdi myndavélinni!
Talandi um myndavélina þá mega allir ljósmyndanördar öfunda okkur Ernu af splunkunýju Canon EOS EOS30D myndavélinni okkar.
….hahahaha
Þar sem enginn hefur gott af því að lesa of mikið um persónulega hagi mína ætla ég að segja frá hugrakkasta starfi í heimi sem ég heyrði um í dag: Mannlegur skjöldur fyrir mannréttindalögfræðinga og önnur góðmenni sem eru myrt i hrönnum í Kólumbíu. Já það eru til hjálparsamtök sem veita þessa þjónustu. Ætli launin séu góð?

..var hjá okkur í New York?? Þetta var rosalegt! Hótelið var mjög ódýrt eða 129$ á nótt fyrir okkur öll 4 og við gerðum okkur því ekki miklar vonir um gæði en þetta reyndist svo vera hið fínasta hótel á frábærum stað, hreint, skordýralaust og starfsfólkið yndislegt öfugt við þær hryllingssögur sem við höfðum lesið á netinu. Ég mæli með þessu fyrir ferðalanga sem eiga ekkert of mikið af monningum. http://madison-hotel.com/
Við vorum ótrúlega dugleg að flækjast um borgina og stoppuðum varla nema rétt til þess að borða og sofa. Við vorum í sal á upptöku á einhverjum uppistandsþætti á Comedy Central þar sem Halldór Reynir Halldórsson bauð upp á kampavín, hittum Guðrúnu Höllu sem sýndi okkur Columbia háskólasvæðið, fórum á opnun fancy skemmtistaðar með læknavini Þorbjargar og listaspíruvinum hans, tókum Staten Island ferjuna í misheppnuðum en þó frábærum ísleiðangri um eyjuna, eignuðumst uppáhalds jazzklúbb í The Village og svo margt margt fleira.
Auðvitað var þó þessi helsti túristapakki líka tekinn með trompi. Það túristalegasta (ha?) sem við gerðum var hinn margumræddi sex and the city tour þar sem við Þorbjörg fórum á kostum. Í fyrsta lagi gleymdum við að koma með myndavél og þóttum ótrúlega ekki kúl og svo tókst okkur einhvern veginn alltaf að vera síðastar inn í rútuna eftir stoppin (sem voru í flestum tilfellum barir eða kynlífsbúðir)og þar biðu okkar því fullt af reiðum konum í glasi og Þorbjörg bætti ekki stöðuna með því að þramma á nokkrum tám á leiðinni í sætin. Túrkvendin gleymdu þessum mistökum okkar þó jafnóðum (eftir einn eða tvo cosmopolitan í viðbót) og stemmningin í rútunni var almennt mjög góð þó að við hefðum eiginlega verið hálfhræddar við sumar þeirra sem grétu á þrepunum hjá Carrie og tóku myndir af einhverju fáránlegu í gegnum rútugler (við hverju bjóst maður samt).
Þessi færsla er orðin alveg nógu löng en mér dettur alltaf eitthvað fleira í hug. T.d. það að við Jens keyptum okkur geðveika myndavél, Canon EOS 30d, í B&H Photo NY. Okkur hefur langað í hana lengi og erum ótrúlega ánægð og Jens sefur með hana í fanginu (nánast). Nú þarf ég að læra almennilega hvernig á að nota hana sem verður ekki leiðinlegur lærdómur.
En já í heild frábær ferð og frábær félagskapur.
Færslu lokið.. at last.

Hversu yndislega týpískt er það að kl.08:00 á fyrsta degi "verkefnavikunnar" aka "útsofelsisvikunnar" ákveði nágrannar mínir að fá sér 14 iðnaðarmenn til þess að gera eitthvað óskilgreint en mjög hávaðasamt á svölunum hjá sér sem eru svo heppilega staðsettar rétt við svefnherbergisgluggann okkar Jens?
Ég býst við að nágrannarnir hafi planað þetta lengi og þetta sé hefnd fyrir öll þau hávaðasömu "sexy parties" sem við höfum haldið.
Eins hræðilegt og það er þá neyðist ég núna til þess að vakna og fá mér gamalt brauð með vafasamri kæfu og fara að setja í þvottavél.. ég verð þó að viðurkenna að það er ekki jafn hræðilegt og það hljómar (brauð- og kæfuparturinn er það jú) því öll outfittin sem ég mun þvo fara beint í hálftóma tösku sem er á leið með mér og fleirum til NY á miðvikudaginn *illgirnislegur hlátur*.

Þegar ég hef þrifið íbúðina vel og vandlega, eytt öllu lifandi úr ruslaskápnum og raðað fallega í skápa og skúffur, þá líður mér eins og ég hafi allt mitt á hreinu í lífinu, allt skipulagt og undir stjórn, jafnvel þótt að ég viti vel að staðan sé alls ekki sú. Mjög notaleg tilfinning, einhvers konar sætuefni heilans.

Þessi færsla er í boði Kommunnar.

XT>

Það er alveg ótrúlegt hvað allt gengur á afturfótunum þegar maður er orðinn of seinn og reynir að drífa sig. Þá tekst manni á dularfullan hátt að festa rennilásinn á buxunum sínum í hurðarhúninum á útidyrahurðinni og rífa af sér fötin í bókstaflegri merkingu. Þegar svo endurskipulagningu á klæðnaði er lokið rennur maður á National Geographic blaði sem liggur á gólfinu, beint á rassinn og hellir í leiðinni yfir sig jógúrti sem maður hafði gert heiðarlega tilraun til að spæna í sig. Svo eftir enn eina ferð inn í fataskápinn er klassískt að hlaupa út úr íbúðinni og taka illa lyktandi ruslapoka í leiðinni en henda svo óvart bíllyklunum ásamt ruslinu niður ruslarennuna.
Þarna gefast margir upp og fara beint upp í rúm með kaldan bakstur á enni en þeir sem virkilega þurfa að komast á áfangastað öskra ókvæðisorðum að sjálfum sér og ýta svo virkilega fast á lyftutakkann á leið sinni niður í ruslageymslu.
Eftir að og EF bíllykillinn finnst innan um úldin bananahýði og kúkableyjur hleypur maður sem fætur toga út í bíl og við þær aðstæður er líklegt að GSM sími manns skoppi upp úr vasa og splundrist á malbikinu við tilheyrandi fögnuð eiganda. Ef bíllinn er svo ekki rafmagnslaus þá ætti þessari þolraun brátt að ljúka fyrir utan það að allt gamalt fólk í Reykjavík virðist hafa flykkst út á götur borgarinnar í sunnudagsbíltúr á þessu miðvikudagseftirmiðdegi og flækist þar fyrir manni sem best það getur með sína hatta og akstur sem aldrei nær meira en 40km hraða á klukkustund. Svo getur maður ekki einu sinni bíbbað á það (því þá færð það kannski hjartaáfall)!

Þess vegna á maður alltaf að hafa samúð með fólki sem mætir of seint á fundi og helst faðma það þegar loks það mætir. Hver veit hvað það hefur gengið í gegnum?

ps. Svo var þetta ekki einu sinni merkilegur fundur