Spiderblanket

Það er komin sumarfílingur í mig. Vantar bara að heyra í sláttuvél og finna grilllykt. Verst að þetta er algjört blöff og hitinn rétt við frostmark.

Skrambinn.

Ég engist um af útþrá þegar ég sé þoturnar þjóta yfir landið með sína löngu hvítu hala. Þetta er ansi slæmt í dag. Það fara svona 5 – 10 vélar yfir á klukkutíma. Stundum virðast þær bara vera litlar doppur en sumar sjást mjög vel, hreyflarnir og allt. Ég ímynda mér stundum hvert þær séu að fara og hvað sé að gerast þarna uppi.. ástfangið par sötrar hvítvín á meðan það horfir á maurana á Íslandi, lítið barn grenjar aftast í vélinni, einhverjir eru ennþá að borða flugvélamatinn og það er löng röð á klósettið frammí. Svo á innan við mínútu er vélin horfin úr augsýn og ég er farin að hugsa um eitthvað annað. XT>

Eitt af því sem einkennir það að búa á 12.hæð í blokk er t.d. að ef eitthvað gleymist í bílnum þá getur þú ekki beinlínis skroppið út í bíl og náð í það á tiltölulega stuttum tíma eins og eðlilegt þykir í flestum híbýlum. Það eru tveir möguleikar í stöðunni hvort sem þú ert að koma eða fara, stiginn eða lyftan (nema þú getir flogið). Það fylgir því alltaf ákveðin hetjutilfinning þegar stiginn er valinn og maður finnur bókstaflega rassvöðvann stinnast með hverju þrepi en á mánudegi með skólatöskuna á bakinu og tvo innkaupapoka úr Bónus verður að segjast að seinni kosturinn er líklegri.
Lyftulífið getur verið ansi skemmtilegt. Það eru allir alltaf svo vandræðalegir fastir saman í svona litlu rými. Flestir horfa niður eða á veggina, rannsaka skóna sína eða fikta í símanum. Það er yfirleitt frábær icebraker þegar börn eru með í lyftunni. Þau verða oft aðalumtalsefni ferðarinnar og ef þau eru erfið þá brosir samferðafólkið til hvors annars eins og til þess að lýsa því yfir að þetta kannist þeir allir við.
Auðvitað getur maður stundum lent með fólki sem talar stanslaust allan tímann um eitthvað miður merkilegt eins og hversu oft þeir þurfi að tæma pósthólfið sitt og þar fram eftir götunum. Það er töluvert af þannig fólki í okkar húsi þar sem meðalaldurinn er ábyggilega yfir 70 ár (ekki það að eldra fólk sé leiðinlegra en annað). Besta til þess að gera í stöðunni er bara að brosa vingjarnlega í átt að þusandi samferðamanninum, kinka öðru hvoru kolli og hugsa um regnboga og fiðrildi.
Það er hægt að komast að ansi mörgu um fólk bara með því að deila með því lyftuferð (fyrir utan það auðvitað að frétta hversu oft fólk tæmir pósthólfið sitt). Ég er t.d. frekar augljóst dæmi.. með skólatöskuna á bakinu, bónuspokana og ósjaldan eina eða tvær kippur af bjór fyrir helgina. Ég er ímynd hins fátæka námsmanns. Mér finnst oft gaman að velta fyrir mér hvað sé að gerast í lífi alls þessa fólks sem deilir með manni húsi. Einn strákur var að dröslast með ósamsett ungbarnarúm í pakka.. ætli konan hans sé alveg að fara að eiga? Annar maður var með poka fullan af tilbúnum réttum frá 1944 og ég hugsa með mér að hann hljóti að vera einstæðingur. En þó.. kannski er konan hans í útlöndum.. eða kannski er verið að setja upp nýtt eldhús hjá honum. Oft eru þessar ályktanir rangar hjá mér. Það var nú síðast í gærmorgun að ég fékk það staðfest þegar ég hafði lagt minn dóm á gamla konu sem deildi með mér lyftunni. Hún var með mikið grátt hár, töluvert sólbrún og fullan poka af "ömmulegu" dóti. Mér datt helst í hug að hún væri einmitt þessi týpíska amma sem hefði verið að koma heim frá Kanarí. En svo var ekki.