Spiderblanket

Við vorum ekki lengi á landinu í þetta skiptið og verðum núna á miðvikudaginn komin ásamt allri fjölskyldunni minni, í Blöndalsvilluna á Spáni. Þar munum við dvelja í heila viku og sötra vín, borða góðan mat og flatmaga á ströndinni.

Hasta luego mis pantalónes!

Það er svo mikilvægt að eiga góða vini. Ég er sem betur fer ótrúlega heppin í þeim málum og á vini sem mér þykir óendanlega vænt um og finnast gáfaðir, fallegir og skemmtilegir.
Ég var að skoða myndir af okkur frá því í raftingferðinni 2005 og fékk bara mikla þörf til þess að vera aðeins væmin svona fyrir helgina.

Allir í rafting í Indlandi í júní þetta árið??

Þegar við vöknuðum seint daginn eftir bárum við á okkur nóg af sólarvörn því planið var að fara á jeppanum góða í eyðimörkina. Okkur hefur alltaf langað til þess að sjá sandöldur og þær áttu að vera ansi góðar í Oman.
Við urðum ekki fyrir vonbrigðum og renndum okkur niður sandöldur, skoðuðum furðuleg eyðimerkurdýr og lékum okkur í sandinum og sólinni (með nóg af vatnsbirgðum btw) þar til hungrið náði yfirhöndinni. Það reyndist erfiðara að seðja hungrið en okkur hafði grunað því "siestan" var hafin og allt lokað þar til síðar um daginn. Við ákváðum þá eftir undarlegan leiðangur í enn eitt Wadi sem varð á leið okkar, að halda bara strax á næsta áfangastað, sem var nokkurra tíma keyrsla, og borða þar.
Þetta var vitlaus ákvörðun því eins og margir vita verð ég frekar geðvond ef ég er svöng og þessi bílferð varð því ekki eins skemmtileg og hún hefði geta verið. Jens var þó afskaplega umburðarlyndur eins og ávallt og við gátum hlegið að þessu saman loksins þegar við fengum shawarma í bænum Nizwa 3 tímum síðar.
Nokkur hundruð mikilvægum kaloríum síðar var komið að því að skoða það sem talið er vera fallegasta virkið í Oman en það eru einmitt virki og varðturnar um ALLT í þessu landi og þá er ég ekki að ýkja. (t.d. við fáfarinn veg í eyðimörkinni..) Við skoðuðum þó bara þetta eina, Jabrin, og vorum nokkuð ánægð með það. Fengum að labba alein um allt virkið sem var fullt af verðmætum teppum og gripum og maður fylltist undarlegri tilfinningu í fjólubláu sólarlaginu sem gerði allt voðalega dularfullt og ævintýralegt.
Þetta var síðasti dagurinn okkar í Oman, landi sem á núna alveg sérstakan stað í huga manns. Það var svo auðvelt að ferðast um þetta fallega land, svo margt áhugavert að sjá, fólkið var vinalegt og alltaf til í að hjálpa og maturinn er kryddaður og góður (og áfengi mjög ódýrt . Það sem mér finnst merkilegast af öllu er að fyrir tveimur vikum síðan vissi ég nánast ekkert um þetta land og sú lífsreynsla að vera skyndilega komin þangað í ævintýragallanum án þess að hafa hugmynd um það og án þess að hafa svo mikið sem gúglað landið einu sinni, var mögnuð og ég mun muna þetta svo lengi sem ég lifi.
Mér finnst ég svo heppin að eiga svona góðan mann, minn besta vin, sem þekkir mig svo vel og gerir svona hluti fyrir mig og ég met það svo mikils.

Hver veit nema þessa verði “hefnt” síðar…

Þriðja daginn sögðum við skilið við lúxuslífið, leigðum jeppa og héldum í leiðangur. Við hossuðumst á milli fallegra áfangastaða, tókum upp ómanska puttaferðalanga, keyrðum næstum því á úlfalda í sjálfsmorðshugleiðingum, fundum óútskýrða tönn og eignuðumst vini í ómönsku löggunni.
Um kvöldið var svo komið að einum af hápunktum ferðarinnar. Eftir að hafa stoppað og fengið okkur kebab í bænum Sur héldum við á strönd sem heitir Ras Al Jinz og er fræg fyrir það að vera einn af mikilvægustu varpstöðum grænu risasæskjaldbakanna sem eru í útrýmingahættu. Skjaldbökurnar verpa á 3-4 ára fresti eftir að þær verða 25 ára og á hverju ári snúa u.þ.b. 20.000 kvendýr aftur á ströndina þar sem þær klákust út og verpa eggjum sínum. Enn er óvitað hvernig þær rata þessa óralöngu leið.
Háannatíminn er í Júlí þar sem allt að 600 skjaldbökur koma á land á klukkutíma en í mars, sem er Off season, er alls ekkert víst að neinar mæti á svæðið og það var því mikil spenna í okkur Jens er við nálguðumst ströndina.
Nákvæmlega 2 mánuðum eftir að eggjunum er verpt klekjast þau út og ungarnir hefja erfiða baráttu fyrir lífi sínu. Þeir eiga marga óvini eins og krabba, máva og refi og það eru víst bara 1 eða 2 ungar af þúsund sem lifa af. Þar sem þessi tegund sæskjaldbaka er í útrýmingahættu reyna líffræðingar og aðrir starfsmenn á vernduðum varpstöðum að hjálpa við að koma ungum á legg. Það gera þeir m.a. með því að safna þeim saman á morgnana og geyma yfir daginn í stóru fiskabúri þar sem ungarnir geta "æft sig" að synda, borðað og eflst og þá átt meiri líkur þegar í sjóinn er komið en ungunum er síðan sleppt þangað morguninn eftir.
Ströndin og svæðið í kring er verndað svæði og því fórum við með leiðsögumanni og hóp af öðrum spenntum túristum niður á ströndina. Tunglið var fullt og ströndin var sem flóðlýst. Við túristarnir biðum í sandinum með öndina í hálsinum á meðan leiðsögumaðurinn fór að athuga hvort "tonight is a bad night or a good night".. Þetta var "a very good night" því 30 – 40 risasæskjaldbökur komu á land þessa nótt og upplifunin var ótrúleg. Þetta var eins og þáttur með David Attenborough nema betra.
Við fengum að fylgjast með öllu ferlinu frá því þær skriðu á land og byrjuðu að grafa þar til þær, örþreyttar, létu öldurnar grípa sig og færa sig aftur í sjóinn. Þar sem birtan af tunglinu var svo mikil sáum við allt mjög vel og leiðsögumaðurinn, sem hafði búið á ströndinni í 19 ár, var mjög góður. Hann kenndi okkur hvernig ætti að umgangast og snerta skjaldbökur, hljóp með okkur um ströndina til þess að sýna okkur mismunandi stig í varpferlinu og leyfði okkur að halda á tómu (gölluðu) eggi til þess að finna hvernig þau eru viðkomu. Þetta var alveg ólýsanlegt og við héldum á hótelið okkar seint um nótt, öll í sandi og með frosið bros á andlitinu.

Annan daginn, 5.mars, áttum við Jens 5 ára samvistarafmæli og Jens hafði af því tilefni bókað dvöl á 5 stjörnu lúxushóteli með einkaströnd (the key number is 5).
Þetta var líka ekkert smá hótel. Til þess að komast að því þurftum við að keyra yfir mikið klettabelti og það var dramatísk sjón að sjá skyndilega þessa arabísku höll standa á afvikinni hvítri strönd með kletta mörg hundruð metra upp á allar hliðar nema út á blágrænan sjóinn.
Ekkert markvert gerðist þann daginn eins og vera ber á lötum lúxusdögum. Það voru þjónar á ströndinni sem höfðu ekki undan við að bera í okkur kokteila og ávexti og eina hreyfingin sem við fengum var þegar við fórum í sjóinn til að kæla okkur og heilsa upp á fiska sem við þekktum úr Finding Nemo. Um kvöldið borðuðum við á frægum indverskum veitingastað og fengum okkur m.a. snake coffee sem þarf eiginlega heila færslu í að segja frá.
Þetta var alveg yndislegur og rómantískur dagur.

Fyrsta deginum í Oman var eytt í höfuðborginni, Múskat, og grunur minn um ágæti þessarar borgar var þá staðfestur.
Þetta er ekki hin týpíska höfuðborg og allt öðruvísi en aðrar höfuðborgir sem við höfum heimsótt á þessu svæði. Hún er umkringd háum og tilkomumiklum klettum og flest húsin eru lágreist og hvít og byggingarstíllinn áberandi arabískur með sínum bogum og spírum (Gunnar þú greinir þetta frekar). Mörg hringtorg eru í borginni og þau eru stór og mikið skreytt með rosalegum gosbrunnum, styttum úr gulli og marmara og svo mögnuð bara að maður gat ekki annað en hlegið að sumum þeirra.
Veðrið í Oman er frábært á þessum árstíma, hitinn um 25 – 30 gráður og heiðskýrt allan þann tíma sem við vorum. Við gengum því léttklædd um borgina, komumst að því að allir karlmenn í Oman eru í hvítum kuflum og með sérstaka hatta, skoðuðum Soldánshöllina og fórum á markaðinn.
Ég elska að fara á markaði. Lyktin, öngþveitið og lætin gets me right in the tikker. Keypti ofurlítið í þetta sinn (svona miðað við mig) en varð auðvitað að kaupa reykelsi og myrru þar sem Oman er frægt fyrir sína framleiðslu og samkvæmt sögunni þá fengu vitringarnir þrír sinn skammt á mörkuðunum í Oman. Vissu allir að myrra er áburður? (Ég reyndar lærði það af Monty python)

Þetta hafa nú verið meiri vikurnar svo ekki sé meira sagt.
Ég varð himinlifandi þegar Jens rétti mér flugmiðana og tilkynnti hátíðlega að við værum á leiðinni til London. Þar værum við að fara að gera svolítið sérstakt og þess vegna hafði hann pakkað fyrir mig (smá stress kom upp yfir hugsanlegu fatavali Jensans). Þetta var mjög spennandi og undarlegt að vera á leið til útlanda án þess að hafa haft hugmynd um það og ekki einu sinni pakkað eða neitt!
Við vorum komin til London rétt fyrir hádegi og ég reyndi að veiða upp úr Jens hvað við værum eiginlega að fara að gera. Mig grunaði helst að við værum að fara á einhverja tónleika eða leiksýningu. Hann gaf ekkert upp svo ég stakk því næst upp á nokkrum stöðum sem ég vildi borða á og nefndi ýmislegt fleira sem ég vildi gera og sjá í London. Mér fannst Jens frekar þögull og ólíkur sjálfum sér en hélt áfram leið minni að arrival-hliðinu á Heathrow. Þegar kom að þeim krossgötum þar sem þú þarft að velja arrivals eða flight connections hélt ég því beint áfram til London og varð vægast sagt mjög undrandi þegar Jens beygði í hina áttina og kallaði á mig “Æ já.. við erum víst að fara í þessa átt”.
Þetta hljómar kannski klisjukennt en það var það ekki. Þetta var geggjað! Ég hljóp á Jens og faðmaði hann og knústi í klessu. Besti maðurinn!!
Næst tók við hræðilegur tími í klukkutíma langri öryggistjékksröð þar sem Jens vildi ekki segja mér hvert við værum að fara nema það að flugið væri langt og á staðnum væri heitt. Spennan bar mig næstum ofurliði.. í alvöru.. mig svimaði og hjartað var á fullu. Svo looooooksins eftir 12 ár komumst við í gegnum öryggistjékkið og tókum rútu yfir á terminal 3 (oft kallað ævintýralega terminalið). Þar leiddi Jens mig upp að brottfaraskjánum og sagði mér að við værum á leið til Oman.
Gleðin var allsráðandi (enda Múskat (bæði kryddið og borgin) mitt uppáhald lengi) en ég þurfti alveg tvo bjóra til þess að róa mig niður og meðtaka þetta. Í ljós kom svo að við þurftum að bíða á Heathrow fram á kvöld en það leið ótrúlega hratt enda þurfti ég að lesa heila Lonely Planet bók, borða svínarif og kavíar, drekka hvítvín og bjór í hinum ýmsu lounges, versla sundskýlu á Jens (sem gleymdi nánast að pakka fyrir sig í æsingnum) og sinna okkar flugnördaskyldum.
Nokkrum tímum síðar flugum við með sweet ass flugfélaginu Emirates til Dubai (m.a.s. economy class fær matseðla og sjöréttaða máltíð) og síðar þann dag, eftir mjög gott át-session í gullborginni, til Oman með OmanAir.

Við skötuhjú erum víst á leið út úr landi núna eftir tvo tíma eða svo. Ég vissi ekkert af því (hefði án efa annars montað mig af því hér) og veit enn ekki hvað í ósköpunum við erum að fara að gera. Jens bara glottir og vill ekkert segja. Ég á ruglaðan en yndislegan kall! Jebus!

Frekari upplýsingar síðar

*Erna hálfringlaða*