Spiderblanket

Þegar við Elín vorum litlar (minni) þá gerðum við leynibox sem við grófum á leynilegum stað í Garðabæ fyrir komandi kynslóðir að finna. Í boxið settum við ýmis bréf, myndir og hluti fyrir fólkið í framtíðinni. Meðal þessara hluta voru kasettur en á þeim sögðum við frá okkur sjálfum, gerðum grein fyrir því hvaða tónlist væri vinsæl í augnablikinu (með löööngum sýnidæmum), hvað við héldum að yrði um bekkjarfélaga okkar í framtíðinni og auðvitað hvaða strákar væru sætastir. Við sáum alveg fyrir okkur að árið 3544 myndu einhverjir krakkar á okkar aldri finna boxið og fá ótrúlega innsýn í lífið á jörðinni árið 1997. Við gerðum okkur grein fyrir því að fólk í framtíðinni myndi sennilega ekki skilja þá skrift sem við notuðum (hugsanalestur og allt það) og því ákváðum við að nota líka kasettur til öryggis. Nú 10 árum seinna veit 13 ára systir mín varla hvað kasettur eru og finnast jafnvel geisladiskar gamaldags.
Ég var úti að ganga með Gutta í gær og varð hugsað til þessa vesens okkar og ákvað að rannsaka hvort boxið væri enn á sínum stað. Ég gekk fram og tilbaka á þeim stað sem ég hélt að við hefðum grafið það á en fannst ég aldrei vera á réttum stað. Ég lagði ekki alveg í að fara að grafa upp heilt tún þá og þarna en núna er ég orðin virkilega forvitin. Ég man ekkert hvað við héldum að vinir okkar, eða við sjálfar, yrðum þegar "við yrðum stórar" en það væri gaman að sjá hvort einhverjir væru á réttri leið og hvað maður var almennt að hugsa um 13ára aldurinn.
Ég og Elín óskum því eftir fólki til þess að hjálpa okkur að grafa upp stórt svæði í Garðabænum og fá sleikjó að launum. Ef við svo finnum boxið þá munum við auðvitað grafa það aftur fyrir framtíðarfólkið að finna eftir örlitla athugun á innihaldinu.

Ég fékk að fylgjast með sauðburði á bænum Hlíðarendakoti í gær og það var ótrúlega gaman. Stundum sorglegt líka þegar lömbin höfðu það ekki af eða fæddust lömuð en svona er víst lífið.
Ég er hálfgerð grasekkja þessa dagana því ég sé Jensa minn nánast ekkert. Hann vinnur á daginn og lærir öll kvöld þar til ég er farin að sofa. Sem betur fer er bara vika eftir af þessu.. Ég nýti tímann og hitti vini mína, læri kínversku og hef það almennt notalegt. Ég er ennþá svo fegin að vera búin í öllu prófastússi að bara það að fá að horfa á sjónvarpið án samviskubits er mikil nautn. Aumingja Jensi..
Af skólanum er það annars að frétta að allar einkunnir eru komnar í hús og þessi vorpróf gengu vonum framar. Ég er því að fara að útskrifast með BA-próf í lögfræði þann 16.júní en við sömu athöfn verður Jens einmitt titlaður meistari í verkfræði. Eftir útskrift stingum við af til Indlands svo við ætlum að vera með útskriftar- og kveðjupartý með fullt af bjór og stuði að kvöldi 16.júní. Takið kvöldið frá! Við auglýsum þetta betur síðar.
Bæjós

Það verður að segjast að þetta er furðulegur tími. Maður er á síðustu metrunum, síðustu 2 vikunum af 20 ára samfelldri skólagöngu…
Það er ekkert annað. Ég er ekki frá því að maður hafi eitthvað breyst síðan haustið 1987 þegar maður labbaði í fyrsta skipti inn í Ísaksskóla.
Þetta er búinn að vera fínn tími, það væri reyndar leiðinlegt ef svo væri ekki því um er að ræða 4/5 af ævinni.
Nú ef allt gengur vel næstu daga þá getur fólk loksins farið að segja "Blessaður Meistari" við mig, og var tími kominn til.

Draumur í dós. Prófin búin og í gær var æðislegt veður. Við Jensi fórum niður í bæ og hittum gott fólk, borðuðum góðan mat og vorum almennt mjög hress bara.
Ég ætlaði svo feitast að sofa út í dag en endaði auðvitað á því að vakna upp úr 10 og geta ómögulega sofnað aftur. Góð saga.
Eins og flestir vita þá er Þorbjörg vinkona ólétt og á morgun fer hún í 20 vikna sónarinn og fær vonandi að vita kynið. Ótrúlega spennandi. Mig grunar að þetta sé strákur en alltaf þegar ég ímynda mér Þorbjörgu með kríli þá er það stelpa (in my miiind). Ég segi samt að þetta sé strákur því þegar Þorbjörg sagði mér fyrst frá óléttunni og ég var svona aðeins búin að melta þetta, þá spurði ég hana hvort henni þætti ekki skrýtið að HANN væri þarna inni. Ég hef greinilega fengið einhverja gaurastrauma úr bumbunni.
Verður maður svo ekki að taka fram hér í lokin að kynið skipti auðvitað engu máli svo lengi sem barnið er heilbrigt og ekki framsóknarmaður.
Jæja.. best að fara að gera.. ekki neitt!!

Við Erna erum að flytja í þetta frábæra hús sem hér sést og getum ekki beðið.
Öllum er boðið í innflutningspartý.

Eftir 6 daga verð ég búin í prófum og ég vona að eftir nákvæmlega viku verði ég bara enn sofandi. Yes.. I loik it. Það verður líka gott að komast í klippingu og losna við þennan svepp sem hárið á mér er orðið.
Eftir viku verður svo bara mánuður þar til við Jens leggjum af stað í ferðina okkar margumræddu. Mánuður! Við erum búin að vera að versla allskonar hressilega hluti á netinu eins og vatnshreinsitöflur, moskítónet, töfrahandklæði sem þorna á mínútu, ofur-sjúkrakassa með skurðhnífasetti (hver veit nema ég taki mig til?), öryggisvír til að læsa og festa bakpokana og svo gáfu foreldrar mínir okkur svissneskan vasahníf með öllum mögulegum græjum auk inneignar í Útilífi (til þess að versla svona Indiana Jones föt).
Þegar ég er búin í prófunum ( óó veeeeiii) ætla ég að hefja intensive kínverskunám en Jens er búinn að hala niður einhverju námskeiði sem CIA notar til að kenna sínum mönnum tungumál á 2 dögum. Ég ætla nú samt alveg að gefa mér nokkrar vikur í þetta enda þá væntanlega komin með nóg af brjáluðum lærdómi og alnáttungum. Jens ætlar síðan að taka 2ja daga pakkann á þetta í Hindú-námskeiðinu þegar hann klárar loksins í byrjun júní.
Eins og að ofan sést, helst hugurinn illa við námið þessa dagana. Verð samt að klára þetta með stæl svo ég geti útskrifast 16.júní komandi. Koma svo hérna!!
Við Jens ætlumst til þess að verða boðið í hin ýmsu partý og hittinga áður en við förum út og hentugur tími er frá 2.júní – 17.júní. Hafið hugfast að slík boð auka verulega líkur á póstkortum og gjafasendingum á meðan ferð stendur.
Kröfuréttur hvað?

Barnsránið í Portúgal er óhugnalegt og ég fæ sting í hjartað þegar ég set mig í spor foreldranna. (Ætla ekki að fara út í að þau hafi skilið hana og yngri systkini hennar eftir ein heima)
Litla stúlkan getur verið hvar sem er, í hvaða aðstæðum sem er og hugsanlega dáin. Án efa dauðhrædd. Foreldrarnir verða bara að bíða og vona, algjörlega hjálparvana. Vonast er til þess að ræninginn hafi ekki farið með stúlkuna úr landi en vitni segjast hafa séð mann, breskan í útliti, draga litla stelpu niður á bátahöfn stuttu frá húsinu. Þetta var á Sky News áðan og ég vona að maðurinn hafi rangt fyrir sér.
Á hverju ári hverfa þúsundir barna um allan heim. Í Kanada eru um 67.000 börn á lista yfir horfin börn og í Bandaríkjunum er sagt að eitt barn týnist eða hverfi þar á 40 sekúndna fresti sem þýðir að þar eru 2100 börn sem hverfa frá heimilum sínum eða koma ekki heim úr skóla, á hverjum degi. Auðvitað komast mörg þessara barna heim til sín aftur heil á höldnu en mörg finnast aldrei. Fjölskyldurnar vita ekkert. Var þeim rænt? Týndust þau í skóginum? Ekkert.
Ég var að leita að þessum tölum á netinu og alls staðar voru síður sem örvæntingafullar fjölskyldur höfðu sett upp í þeirri von að fá upplýsingar. Þessi óvissa hlýtur að vera óbærileg. Ég las um ungabörn sem hafa horfið úr kerrum fyrir utan búðir, af leikvöllum á meðan mamman náði í varalit í veskið sitt og eitt barn var að leika sér á leikteppi í stofunni og var horfið þegar foreldrarnir litu eftir því.
Mér dettur í alvörunni í hug hvort ekki sé hægt að setja staðsetningartæki í börn þegar þau fæðast svona eins og sumir gera þegar þeir kaupa sér dýra bíla? Vandamálin við þá framkvæmd í dag eru líklegast fleiri en kostirnir en ég gæti alveg trúað því að einhvern tíma í framtíðinni væru allir með svoleiðis útbúnað í líkamanum þannig í neyðartilfellum væri hægt að athuga staðsetningu. Ég veit ekki hvernig þetta væri hægt að útfæra með tilliti til persónuverndar og friðhelgis einkalífs enda er þetta bara hugleiðing sem ég ætla ekki að fara nánar út í núna. Ég vona bara að litla stúlkan og öll hin börnin finnist sem er því miður ekki líklegt.

Aftur í kröfurétt..

Nú styttist í að maður fari í langferðir. Í slíkum ferðum er hagstætt að geta keypt gjaldeyri fyrir smáaura og reiknast mér t.d. svo til að gróftáætlaður ferðakostnaður hafi lækkað um meira en 100.000 kall síðan hugmyndin að ferðinni kviknaði fyrst af viti. Þetta er merkilegt, en dollarinn fæst í dag á innan við 65 krónur.
Eins mikla samúð og ég hef með útflutningnum og jafnvel mínum eigin vinnustað, þar sem ég á nú nokkurra hagsmuna að gæta, þá er þetta gríðaröflugt fyrir hina hreinu eiginhagsmuni. Nú er bara spurning hvort maður á að veðja á að krónan fari að lækka eða dollarinn að hækka og kaupa núna eða bíða brottfarar. Já þetta er svakalegt!
Í ótengdum fréttum: Moggabloggari óskast til að blogga um fréttir á borð við þessa.