Spiderblanket

Eftir skemmtilega dvöl í Udaipur hélt ég að við værum á leið til Jodhpur en Jens hafði annað í huga. Hann hafði skipulagt gistingu á flottu hóteli um 30 km fyrir utan Udaipur og ég var að vonum himinlifandi með þetta þar sem ég hafði búist við að eyða a.m.k. næstu 3 mánuðum á óloftkældum bakpokagistihúsum. Mig grunaði þó ekki að þetta væri jafn flott og síðar kom í ljós. Hótelið er í alvöru 17.aldar kastala sem hefur nánast ekkert verið breytt að neinu leyti nema svíturnar hafa verið gerðar upp í nútímastíl. Skoða má myndir og upplýsingar um hótelið á heimasíðu þess. Hver gestur á hótelinu hefur fjóra starfsmenn sem huga að öllum hugsanlegum þörfum hans á mismunandi sviðum, matar, drykkjar(sér takki við baðkarið og mætir þjónn með kampavín) og svo auðvitað spa-þjónusta með óteljandi meðferðum og hreinsunardeild.

Við gistum í næst bestu svítu hótelsins sem var 5 herbergja og með útsýni yfir Ariveli hæðirnar sem þaktar eru gróðri og fjölskrúðugu dýralífi. Svítan var þrifin í hvert skipti er við fórum út af henni t.d. í morgunmat eða í leiðangur um leyndardómsfulla ganga kastalans og var þá búið að brjóta saman öll föt, raða púðum, setja kalt vatn og fersk blóm.
Við eyddum tveimur dögum þarna í algjörum lúxus og rómantík í sveitinni og til þess að gera langa sögu stutta og hlífa gestum síðunnar við óhóflegri væmni þá bar Jens upp bónorðið og það var að sjálfsögðu samþykkt af konu í mikilli geðshræringu.
Kveðjur frá Jodhpur frá hinu nýtrúlofaða pari.

Það ringdi ekkert mikið meira í Mumbai meðan við vorum þar en hálfur meter á þeim tíma er líka feikinóg. Maturinn var frábær og mikið um að vera en það var svolítið þreytandi að vera í Mumbai út af öllu áreitinu. Við ákváðum því að fara þaðan degi fyrr en áætlað var og erum núna komin til Udaipur.

Á leiðinni út úr Mumbai keyrðum við gegnum fátækrahverfi sem eru byggð að mestu úr tjöldum og grjóthrúgum og margar milljónir manna eyða allri sinni ævi. Það er erfitt að horfa upp á þetta og maður finnur sig vanmáttugan gagnvart þeirri ótrúlegu fátækt og reyndar þeirri misskiptingu sem fyrirfinnst í Mumbai. Borgin er efnahagsleg höfuðborg Indlands og hefur alið af sér marga af ríkustu mönnum í Indlandi og jafnvel í heiminum. Sumir þeirra hafa meira að segja fæðst í svona fátækrahverfum en menntað sig og notið mikillar velgengni. En við vorum að þjóta áfram og vitum vel að þetta er ekki síðasta skipti sem maður á eftir að þurfa að horfa upp á mikla fátækt.

Udaipur er í Rajasthan og er ótrúlega flott borg með höllum, þröngum litríkum götum og veitingastað á hverju einasta húsþaki. Við fórum rakleiðis á hótel og gistum þar fyrir næstum ekki neitt í eina herberginu á efstu hæðinni þar sem við gátum séð yfir alla borgina, eins og myndirnar frá borginni sýna vel. Þessi bær var höfuðborg stórs héraðs á árum áður og ber höllin í borginni það með sér. Núverandi íbúar hennar, að minnsta kosti þeir sem stunda ferðaþjónustu telja þetta þó vera smávægilegt miðað við þann geysilega heiður sem borginni var sýndur þegar James Bond myndin Octopussy var tekin upp að hluta þar. Enn í dag er vart hægt að komast hjá því að borða kvöldmat án þess að sú kvikmynd sé sýnd með matnum.

Það var verið að fagna komu rigningarinnar í gær og mikil litadýrð og margir komnir í pílagrímsferð í aðalhofið í borginni. Fátækt fólk hafði raðað litríkum teppum meðfram aðalgöngugötunni og svo gengu þeir ríkari milli og gáfu þeim korn. Menn sendu oft börnin sín og þó það sé skrýtið þá minnti þetta einna helst á það að fara niður að tjörn og gefa öndunum. Það var mjög sérkennilegt að sjá hvernig þetta gekk fyrir sig en við keyptum svo poka af korni og fórum að gefa. Það var ótrúlegt að sjá viðbrögðin og jafnvel þó maður gæfi einungis örfá hrísgrjón var gleðin og þakkirnar sem maður fékk til baka yfirþyrmandi.

Annars er veðrið gott, maturinn góður og þetta er allt saman bara hið besta mál. Fylgist líka með myndasíðunni sem er hægt að komast á með tenglinum hér til hliðar.

Þá erum við mætt til Mumbai og líst bara nokkuð vel á. Við höfum nú þegar fengið okkar skerf af tárvotum betlarabörnum ágengum sölumönnum sem lesið hafa handbók sölumannsins og ávarpa mann einungis sem "my best friend".

Það var eins og við bjuggumst við, Indland ofhleður öll skilningarvit með lykt, látum og litum þannig að maður gengur þögull og gapandi um göturnar og veit ekki alveg hvernig maður á að snúa sér. Umferðin er mjög sérkennileg og menn virðast telja götuskiltin til skrauts og hika ekki við að keyra á móti umferð ef það hentar þeirra áætlunum.

Það sem hefur haft mest áhrif á okkur síðustu klukkustundirnar er þó rigningin en monsúntímabilið er nýhafið og segja má að við höfum vanmetið það magn sem mögulegt er að geti komið úr himninum á sama tíma. Það var sól og blíða þegar við komum en okkur var sagt að rigningin myndi hefjast á um fjögurleytið og á slaginu umturnaðist veðrið og steypibað með þrumum og eldingum tók við. Við höfðum farið út bjartsýn með myndavélar og fleiri tæki í bakpokum en þurftum að flýja með það inn fyrir dyr þegar í ljós kom að það að líkja rigningunni við sturtu eru engar ýkjur nema síður sé. Því mun verða einhver bið á því að fyrstu myndirnar komi hingað inn.

Fyrsta máltíðin lofaði góðu, kíktum inn á skyndibitastað og fengum fyrir 300 kall dýrindis tandoori kjúkling og fleira gómsæti sem hefði sómað sér vel á bestu Indversku veitingastöðum vesturlanda.

Þannig að það er allt hið besta að frétta héðan frá Mumbai og best að láta okkur hverfa héðan út af þessu netkaffihúsi út í rigninguna…

Nú erum við stödd á Heathrow og ef að líkum lætur munu næstu mánuðir fara í að heimsækja eftirfarandi lönd og líklegast í þessari röð:
Indland
Pakistan
Kína
Víetnam
Kambódía
Laos
Taíland
Malasía
Singapore
Hong Kong
Japan
Bandaríkin

Ekki slæmt…