Spiderblanket

Í fyrradag áformuðum við að láta okkur hverfa frá Jiayuguan og fara til fornu keisarahöfuðborgarinnar Xian. Við vorum með lestarmiða í hönd á besta farrými (Það var ekkert annað til) í 22 tíma lestarferð og eins og lýsingarnar í síðustu færslu gefa til kynna vorum við orðin nokkuð spennt.

Við mættum á lestarstöðina vel byrg af mat og góðgæti fyrir ferðina en um það leyti sem við vorum farin að setja okkur í stellingar fyrir brottför kallaði lestarstarfsmaður í okkur og svissneskt par sem var á sömu leið. Starfsmaðurinn talaði að sjálfsögðu enga ensku en benti á orðið "stop" í orðabók sem svisslendingarnir höfðu meðferðis. Eftir nokkrar vangaveltur um það hvort við hefðum verið að hegða okkur ósæmilega eða hvort það væri verið að segja okkur að hreyfa okkur ekki ákvað starfsmaðurinn að reyna aftur og benti þá á heldur verra orð, "cancelled".

Okkur leist ekki á blikuna en hafði þó borist til eyrna að einhverjar svefn-rútur væri að finna sem færu sömu leið og eðlilegast væri því að reyna rútustöðina. Svefnrúta hljómar þó ekki nærri því jafn vel og lest og ákváðum við því að fara á skrifstofu Air China og kanna hvort það væri einhverja flugmiða til Xian að finna sem fyrst. Svo var ekki og hvorki laust þann daginn né daginn eftir. Við fórum því á rútustöðina og eftir nokkura mínútna bið í kínverskri biðröð var okkur tjáð að það væri ekkert slíkt og því eflaust bætt við á Kínversku að við værum greinilega nautheimskir útlendingar sem hefðu engan skilning á kínverskum samgöngum og réttast væri að hýða okkur, og hrökluðumst við í burtu með hlæjandi skarann á eftir okkur.

Kínverskar biðraðir eru forvitnileg fyrirbæri. Þær snúast um það að nokkrir prúðir einstaklingar standa í einfaldri röð fyrir framan það sem beðið er eftir. Þeir fá aldrei afgreiðslu en það gera hins vegar þeir sem eru í hliðar-röðunum, röðum sem myndast við hliðina á fyrirheitna svæðinu þar sem fólk treður sér fram fyrir og fær alltaf afgreiðslu á undan. Öllum hinum prúðu virðist vera nokk sama um þetta. Almennt séð má reyndar segja að Kínverjum virðist vera sama um flest. Þeir beygja sig til dæmis ekki undir þá ófrávíkjanlegu almennu reglu að þegar farið er inn í lyftu eða lest á fyrst að hleypa þeim sem inni eru út. Þeir ganga líka ótrauðir á fólk og virðist finnast það lúmskt fyndið þegar maður horfir með hneykslunarsvip til baka. Þetta þykir manni heldur kyndugt eftir að hafa komið frá mögulega kurteislegasta heimshluta í heimi, Indlandi og Pakistan. Þetta gæti þó breyst. Nú er í gangi auglýsingaherferð í kínverska sjónvarpinu sem miðar að því að ala upp þjóðina. Þar er fólk sýnt hjálpa einhverjum sem hefur misst eitthvað að taka það upp og segja "afsakið" ef maður missir píanó ofan á tánna á einhverjum. Kannski eitthvað gerist…

En hvað um það, eftir biðröðina á rútustöðinni var ferðinni heitið á lestarstöðina til að reyna að komast eitthvert í burtu. Þar komumst við að sannleikanum, það hafði orðið lestarslys og teinarnir voru lokaðir. Það var því ekki hægt að selja neina miða í áttina til Xian. Við vorum auðvitað dauðfegin að hafa ekki verið borð og vonum innilega að þetta hafi ekki verið alvarlegt en fréttir hér eru það ritskoðaðar að það er erfitt að komast að því.

Við fórum því aftur til flugfélagsins og ákváðum að breyta áætluninni svolítið og vorum allt í einu á leið til Beijing daginn eftir. Xian verður vonandi ennþá þarna eftir viku. Við ætlum svo næst til Shanghai og þar á eftir til Xian. Við tókum flug með hinu ágæta flugfélagi Hainan Airlines til Beijing með millilendingu í borginni Lanzhou. Þar vorum við rekin úr flugvélinni og gátum rannsakað flugstöðina í um 20 mínútur áður en farið var aftur um borð. Flugstöðin hafði það til síns ágætis að þar fengust dularfullar "karamellur" sem í raun voru jakuxakjötbitar í karamellubréfi. Einnig var þar til einn bjór. Ekki ein tegund, heldur ein bjórdós.

Við komum til Beijing seint í gærkvöldi í mikilli móðu sem reyndar er ekkert verra því Kína er eiginlega land þar sem á að vera móða. A.m.k. taka kínversku húsin með uppbrettu þökunum sig mjög vel út í slíku veðri og það var gaman að rölta um göturnar í dag.

Dagurinn í dag einkenndist þó fyrst og fremst af hótelskiptum og ferð í víetnamska sendiráðið þar sem við þurfum að fá vegabréfsáritun þangað. Við fáum hana á þriðjudaginn og höfum því fjóra daga í viðbót í Beijing sem við ætlum að nota til að slappa af, borða góðan mat, skoða það sem borgin hefur upp á að bjóða og jafnvel gerast menningarvitar og fara á einhverjar leik- eða óperusýningar. Og já, við fengum okkur Pekingönd áðan og hún var góóð!!

Hér kemur kínverska klósett-færslan sem sennilega enginn hefur beðið eftir en ég ætla samt að setja inn.

Það er alveg furðulegt hversu ólík klósettmenning Kínverja er þeirri íslensku. Fyrir utan þann augljósa hreinlætismun sem við höfum orðið vör við er annar sem okkur finnst áhugaverður. Flestir Íslendingar vilja fá frið á salerninu, loka sig af og verða jafnvel pirrað ef veggir ná ekki alveg niður í gólf og alveg upp í loft. Kínverjar eru ekki á sama máli og finnast salernisferðir vera hluti af daglegu lífi og ekkert feimnismál – ergo – engin skilrúm og allir að tala saman milli rembinga. Mjög vandræðalegt fyrir íslenskar klósettpempíur.

Hótelklósett hér eru yfirleitt í vestrænum stíl og frekar hreinleg en almenningssalerni geta verið gjörsamlega hræðileg. Versta klósettið var tvímælalaust í kofa þar sem búið var að leggja nokkrar tréfjalir yfir skurð og þar var fólk bara á hækjum sér með dagblöð. Mér finnst það eiginlega ótrúlegast af öllu að öllum öðrum en okkur finnst þetta alveg sjálfsagt! Konur með Louis Vuitton töskur ganga inn í almenningssalerni á lestarstöð í háum hælum og kippa sér ekkert upp við það að holurnar hafi ekki verið hreinsaðar í viku svo að skítahrúgurnar ná þeim upp að mitti heldur bara beygja sig aðeins minna niður.. jakk! Okei ég skal gefa eitt stig fyrir það að þau hafi alist upp við slíkan óskapnað en kommon. Ef það væri bara það hversu ógeðslegt er að sjá slíkar hrúgur.. lyktin er eiginlega það versta!

Til þess að komast hjá því að hljóma sem versti leiðindaumingi þá vil ég taka fram að ég hef oft notað slík almenningssalerni enda ekkert annað í stöðunni í margra daga lestarferðum. Mér má samt finnast ótrúlegt að fólkið hér í svo þróuðu landi sætti sig við þennan óþrifnað og… jahh.. viðbjóð? En svo má auðvitað líta á þetta jákvæðum augum og hugsa um allt vatnið sem sparast við það klósettpípulagnir séu jafn sjaldgæfar og raun ber vitni.

Við erum nú stödd í borginni Jiayuguan eftir miklar lestarferðir í gegnum sveitir Kína og sjá má þeysireið okkar greinlega á kortinu hér á síðunni. Á morgun höldum við þeirri reið áfram með 20 tíma lestarferð og förum til Xi´an þar sem við ætlum að sjá Terracotta- hermennina frægu. Margir fá kannski á tilfinninguna að 20 tíma lestarferðir séu alveg hrikalegar en svo er alls ekki. Við tökum yfirleitt hard-sleeper class sem er alveg eins og hann var í indversku lestunum, 6 kojur í bás. Ég sef aldrei betur en í lest. Kínverskar lestir eru vel loftkældar og maður fær þykka sæng og mjúkan kodda. Þegar lestin vaggar um teinana líður mér alveg eins og ég sé að kúra mig í barnavagni á köldum vetrardegi en það hefur mér einmitt alltaf þótt mjög girnilegt frá því ég þótti of öldruð fyrir slíkt. Þegar maður er ekki sofandi er hægt að fá sér mat eða öl í veitingavagninum, horfa á bíómynd eða þætti eða bara lesa bók og horfa út um gluggann. Ahhhh lestarferðir..

Við höfum komist að því að í Kína er frábært að leigja sér hljól. Borgirnar eru allar flatar og hér mikil hjólamenning með sérstökum akreinum fyrir þá sem þennan farkost kjósa. Að leigja hjól kostar u.þ.b. 70kr á dag og í staðinn sparar maður mikinn pening sem safnast saman í leigubílaferðum og nýtur í leiðinni heilbrigðrar hreyfingar. Við sýndum einmitt mikla íþróttamennsku í dag og hjóluðum upp í Jaiyuguan fort og til baka auk þess að labba upp 500 brattar tröppur Kínamúrsins sem við hittum í fyrsta sinn í dag. Það var tilkomumikil sjón og þá sérstaklega þar sem þetta var endi múrsins og við tók ekkert nema há fjöll og Gobi-eyðimörkin. Það var ánægjulegt að geta notið útsýnisins og labbað um múrinn alein þar sem við höfum heyrt að þegar við hittum múrinn aftur í Bejing verði þar allt stappað í túristum í stórum hópum.

Okkur skilst að einhver þeirra póstkorta sem við sendum frá Indlandi hafi ekki skilað sér. Við biðjum þá sem fengu ekki póstkort en töldu sig eiga rétt á slíku að gráta sig ekki í svefn lengi því við munum reyna sendingu að nýju innan fárra daga.

Knús frá Kína

Áhyggjufullir fjölskyldumeðlimir og aðrir velunnarar geta nú glatt sig við það að við erum komin yfir landamærin til Kína. Síðan við skrifuðum síðast hefur þó ýmislegt gengið á.

Við vorum eina nótt í Gilgit, sem er frekar óáhugaverður bær sem þó hefur það til síns ágætis að hann stendur við rætur Nanga Parbat sem var því miður með þykka skýjahúfu þann daginn. Annars glæsilegt fjall af myndum að dæma. Snemma morguns lögðum við svo af stað í smárútu af Toyota Hiace gerð til Karimabad. Við deildum þessum bíl sem sagður er 8-10 manna á Íslandi með 22 öðrum einstaklingum og var ferðin heldur óþægileg en sem betur fer ekki nema rúmir tveir tímar.

Karimabad er í mjög fallegum dal (Skoðið myndaalbúm nr. 18) sem heitir Hunza og var "sjálfstætt" konungsríki þar til 1974. Þar er stórglæsilegt útsýni yfir 7800m fjallið Rakaposhi (Og af því er líka nóg af myndum) og maður getur vel ímyndað sér einangrunina og hversu algerlega aflokað líf hefur verið þarna alveg þar til Karakoram fjallvegurinn var byggður. Þar fórum við í skylduskoðunarferð í virki nokkurt þar sem konungsfjölskyldan bjó í næstum 800 ár.

Á leiðinni í þetta virki fór maður að finna fyrir hæðaráhrifum sem maður hefur sjaldan fundið áður. Virkið stendur nokkuð hátt yfir bænum og við urðum strax mjög móð enda bærinn í tæplega 3000m hæð. Svona hátt uppi er líka kalt og mjög þurrt loft og þó myndir verði flottar með skærbláum himni er þetta ekkert mjög þægilegt til lengdar. Við fengum okkur til mikillar furðu að prófa annað hæðarvandamál, í Karimabad fékkst nefnilega bjór sem hafði verið smyglað yfir frá Kína. Þrátt fyrir að hann kostaði handlegg og fót var mjög skemmtilegt að prófa hann og í þessari hæð voru áhrifin talsvert mikil. Nú höfum við því opinberlega drukkið bjór í hinu þurra landi Pakistan. Við hlæjum að Pakistönum sem reyna að koma yfir landamærin og handtaka okkur fyrir þennan óskunda…

Næst á dagskrá var svo önnur þröng minibus-ferð til hins virðulega landamærabæjar Sost. Sost er bara ein gata og þar eru nokkur hótel, landamærastöð og endalaust mikið af trukkum. Það var ekki mikið að gera fyrir okkur þarna en í stuttum göngutúr tókst okkur að hitta pakistanskan uppistandara og annan náunga sem var heilaskurðlæknir. Heilaskurðlæknirinn hafði frá miklu að segja af hrakförum sínum eftir að hann stofnaði læknastofu í Brunei og Erna gaf honum góð ráð vegna máls sem hann var að reka fyrir dómstólum þar í landi.

Morguninn eftir lögðum við af stað yfir landamærin. Fyrst var skoðað gaumgæfilega í töskurnar okkar í tollinum og svo var haldið í vegabréfaskoðun. Við höfðum talsverðar áhyggjur af því að lenda enn einu sinni í veseni af því að við vorum ekki með vegabréfsáritun en þetta gekk mjög auðveldlega fyrir sig og brátt vorum við komin af stað inn í mjög djúpt gil sem markaði upphafið á veginum upp í Khunjerab skarðið. Á íslensku útleggst það sem blóðdalur en nafnið er til komið vegna árása sem voru gerðar á úlfaldalestir þegar þetta var hluti af silkileiðinni.

Landamærin sjálf eru í 4800 metra hæð og þar finnst vægast sagt fyrir hæðinni. Við létum það þó ekki á okkur fá, heldur stukkum við út úr bílnum og mynduðum þau í bak og fyrir, löbbuðum nokkrum sinnum fram og til baka yfir þau og gerðum ýmislegt annað skemmtilegt sem fólk gerir á landamærum. Settumst svo aftur móð í bílinn, keyrðum nokkur hundruð metra og þurftum svo aftur að tæma töskurnar okkar gersamlega í tollinum, þar sem tollverðir flettu gegnum allar bækur, gegnumlýstu óhrein nærföt og renndu fingrum gegnum tannburstana. Í leit að hverju vitum við ekki en okkur grunar að leitin hafi aðallega verið að and-kommúnísku efni, s.s. vestrænu tannkremi.

Vegurinn batnaði til muna í Kína, úr einnar akgreinar malarvegi í tveggja akreina malbikaðan veg sem leit ekki út fyrir að vera meira en dags gamall. Þetta gerðist nákvæmlega á landamærunum en þar var líka skipt um hlið á veginum, en Kína var ekki hluti af hinu dularfulla breska heimsveldi og því keyra menn þar réttu megin á veginum.

Fyrsti bærinn sem við komum til í Kína heitir Tashkurgan og þar fór fram vegabréfaskoðun og þriðja tollskoðunin. Sá bær er í 3600m hæð og þar þurftum við að gista, enda tími kominn til eftir 8 tíma ferðalag. Þar fengum við okkur kínverskan mat og ódýran bjór sem var mjög hressandi.

Þegar komið var til Kína breyttist allt. Göturnar urðu breiðar og húsin fóru að líta út eins og pappakassar. Maður hætti alveg að þekkja öll vörumerki og einhvern veginn varð allt mun skipulegra og hreinlegra. Skemmtilegustu breytingarnar eru þó tvímælalaust tíminn og netið. Allt Kína keyrir á Beijing tíma og við þurftum því að færa klukkuna áfram um þrjá klukkutíma bara við það að keyra stuttan spöl yfir landamærin. Þetta er mjög sérkennilegt en hér birtir klukkan 8 á morgnanna og klukkan 11 á kvöldin er enn vel bjart, minnir mann svolítið á Ísland á sumrin. Hér er líka mjög hressilegt að fara á netið. Ef maður vogar sér að ætla að skoða hættulegar og ósiðlegar síður á borð við BBC og blogspot kemur í ljós að þær eru ritskoðaðar og lítur helst út fyrir að þær séu alls ekki til. Einnig kemur á "dularfullan" hátt ekkert upp í Google ef maður leitar að torgi hins himneska friðar. Svona eru þeir nú sniðugir og biðjum við fólk með blogspot síður að skipta hið snarasta.

Nú erum við svo komin til Kashgar, sem hefur verið mikilvægur verslunarbær í þúsundir ára og er enn þann dag í dag með einn stærsta markað í Asíu. Hér safnast saman fólk frá Kyrgyzstan, Úzbekistan, Fjarskanistan og fleiri áhugaverðum löndum sem enda á stan og stundar verslun og viðskipti eins og það hefur gert öldum saman. Borgin sjálf hefur þó stækkað mikið undanfarin ár og er eflaust að nálgast það að líkjast flestum kínverskum borgum með stórar breiðgötur og gráa steypukumbalda.

Okkur líst hins vegar mjög vel á Kína og ætlum nú að láta okkur hverfa af þessu netkaffihúsi og fara að njóta þess til hins ítrasta.

Nú höfum við verið að þvælast um Himalayafjöllin í 3 daga og erum alveg gagntekin af fegurðinni og því stórkostlega landslagi sem hér er. Fjöllin eru rosalegri en ég hafði ímyndað mér með snarbröttum hlíðum sem enda í iðagrænum dölum þar sem finna má lítil þorp með reyk úr strompum. Kvöldin hér eru ekki verri þótt fjöllin hverfi í myrkur. Þar sem ekki er nema örlitla ljóstýru að finna í mörg hundruð km radíus er ótrúlegt að horfa á himininn og það óendanlega magn af stjörnum sem sjást. Í gær gerðum við einmitt það, í litla bænum Pander þar sem ekki er gsm-samband, né landlínusamband og rafmagnslaust meiri hluta tímans. Við sátum lengi og horfðum á vetrarbrautarslæðuna, stjörnuhröp og gervihnetti. Algjört myrkur og algjör þögn. Rómantíkin minnkaði hinsvegar aðeins þegar við þurftum að fara að brasast inni á hótelherbergi með vasaljós og öll skorkvikindi herbergisins reyndu að komast í ljósgeislann. Við skulum bara segja að ég hafi bylt mér lengi og klórað mér mikið áður en ég loksins sofnaði..

Á ferðalögum okkar höfum við farið allt upp í rúmlega 4000m hæð en til gamans má geta þess að basecamp Everest er í 5000m hæð og hæsta fjall Evrópu er rétt yfir 4000m. Við höfum svona aðeins fundið fyrir hæðarbreytingunni en ekkert mikið, helst í brjálæðislegri draumum sem ég mátti þó varla við en á hverri nóttu hefur mig dreymt tugi óvenju geðveikislega drauma sem allir innihalda systur mínar þær Mörtu og Brynju sem og fiðrildi og að því virðist stróbljós (stöðugt blikk eins og á diskóteki). Annað sem fylgir því að ferðast í mikilli hæð eru hrikalega ógnvekjandi, mjóir og holóttir vegir sem hafa verið höggnir inn í fjöllin og af þeim er hátt í 1000m fall. Vegrið eru hvergi sjáanleg. Á svona vegi ferðuðumst við í 8 tíma í gær og mættum oft bílum og jafnvel rútum. Í eitt slíkt skipti vorum við aðeins með tvö hjól á veginum og á góðum hraða en bílstjórinn okkar lét það ekkert á sig fá þó að við höfum hvítnað í aftursætunum. Það verður þó að viðurkennast þrátt fyrir að mér hafi oft ekki litist á blikuna, að bílstjórarnir hér eru frábærir og vita alveg hvað þeir eru að gera. Þeir hafa flestir ef ekki allir búið í fjöllunum alla sína ævi og þekkja leiðirnar eins og handarbakið á sér. Vonum samt að vegirnir verði skárri næstu daga.

Í fyrradag heimsóttum við Kalashdalina og fólkið sem þar býr en sökum einangrunar er menning þar eins ólík frá pakistanskri menningu og mögulegt er. Gæti þess vegna verið annað land. Nú er þessi einstaka menning í Kalashdölunum því miður að deyja út því æ fleiri í dölunum gerast múslimar til þess að fá aðstoð frá ríkinu sem þeir annars fengu ekki. Við eyddum heilum degi í dölunum, heimsóttum margar fjölskyldur og fengum að smakka hjá þeim heimagert vín (smakkaðist eins og rammur eplasafi) og hádegismat, ég fékk að prófa týpískan Kalash-klæðnað og knúsa börnin á meðan Jens ræddi heimsmálin við karlana yfir grænu tei. Í flestum húsum búa margar kynslóðir saman, ömmurnar hjálpa með barnabarnabörnin og í einu pínulitlu húsi sem við heimsóttum bjuggu 10 manns. Þegar konur fara á blæðingar þykja þær mjög óhreinar og mega ekki dvelja á heimilinu heldur fara í sérstakt hús þar sem einnig eru konur sem nálægt eru fæðingu en þær þurfa svo að vera í húsinu í 40 daga eftir fæðinguna og þykja svo óhreinar að eiginmennirnir mega bara skilja eftir mat fyrir utan hurðina að húsinu. Þetta er auðvitað rosalega skrýtið og fáránlegt eiginlega að finnast konur vera "óhreinar" mánaðarlega en konunum virtist líka þetta vel. Þær töluðu (eða léku meira) um hvíld.. þær þurfa ekki að elda, þrífa eða sinna börnunum (nema því nýjasta eftir fæðingu auðvitað)sem þær sjá vanalega alfarið um og brostu svo bara við umræður um þetta.

Við fórum með leiðsögumanni sem er frá ættbálkasvæðunum nálægt Peshawar og reyndist hann alveg frábær. Langafi hans hafði flutt til Chitral sem ungur maður og hafið vínberjasölu og varð einn af ríkustu mönnum svæðisins. Og er enn.. hann er eldhress karlinn kominn yfir 100ára aldurinn. Hér í fjöllunum hafa reyndar verið sett mörg óstaðfest aldursmet og höfum við m.a. hitt 3 einstaklinga síðustu daga sem hafa verið eldri en 100ára. Fjallaloftið góða virðist virka.

Leiðsögumaðurinn okkar sagði okkur ýmsar sögur af ævintýrum sínum sem flest snérust um extreme þjónustu við túrista eins og að smygla þeim í búrkum inn á ólögleg svæði og hann sýndi okkur líka ættbálkamerkin sem hann hafði verið með húðflúruð á handleggina. Þegar hann gerðist múslimi brenndi hann þau af með sígarettu því strangtrúaðir múslimar mega víst ekki vera með húðflúr. Eftir voru hræðileg ör með blekstrengjum. Nú er hann hættur öllum alvöru ævintýrum með túristum þar sem hann er að missa sjónina smám saman aðeins 35 ára gamall og var nú þegar orðinn blindur á öðru auga. Við náðum ekki alveg hvers vegna þetta væri að gerast en fundum mikið til með honum.

Nú erum við í bænum Gilgit og gistum á Madina guesthouse fyrir 200kr nóttina. Það er auðvitað enginn lúxus innifalinn, við deilum holuklósetti með 3 öðrum herbergjum og herbergið okkar samanstendur af rúmi og einföldu náttborði en þetta er fínt. Hér er mikill fjöldi útivistargarpa sem eru að skipuleggja klifur, hjólreiðar eða göngur og því skemmtileg stemmning á opna svæðinu þar sem basecamptjöld hanga til þerris og fólk er að krota á kort af svæðinu eða setja saman hjólið sitt. Hér í kring eru flest hættulegustu fjöll heims þ.á.m. Nanga Parbat og K2 en við höfum ekki enn hitt neinn sem ætlar á þau. Við bendum fólki á dramatísku stórslysamyndina Vertical limit sem er einmitt tekin upp hér á þessu svæði og fjallar um fólk sem lendir í hremmingum á K2.

Toodles frá Pakó

Bendum lesendum á að talsvert magn mynda hefur verið sett inn. Pakistanskar nettengingar valda okkur hins vegar enn vandræðum með að setja inn myndbönd. Verið er að vinna í málinu.XT>

Við biðjum lesendur að örvænta ekki þó aðeins hafi hægst á myndainnsetningu. Það verður að segjast að netið hérna er ekki alveg á sama standard og í Indlandi og því verður eflaust einhver bið á að við náum að setja inn þær myndir sem við höfum tekið hér í Pakistan.

Af okkur er annars að frétta að við vorum mjög ánægð með Lahore sem er falleg og lífleg borg. Pakistanar hafa verið mjög elskulegir og vinalegir og eru alltaf tilbúnir að hjálpa en mun minna uppáþrengjandi en Indverjar. Okkur líður því vel hérna og finnst okkur vera velkomin og auk þess er mun minni pressa á okkur að kaupa hluti en í Indlandi.

Við kvöddum Lahore í fyrradag og tókum rútu þvert yfir landið eftir vegi sem Bretar byggðu frá Afganistan til Kalkútta fyrir meira en hundrað árum síðan. Sú ferð gekk vel, og við komum við sólarlag til Peshawar sem hefur öldum saman verið síðasti bærinn í Indlandi/Pakistan áður en komið er til hinna villtu svæða Afganistans. Bærinn hefur allur landamærabrag á sér, þar eru smyglarar og alls kyns dularfullir einstaklingar og allt í kringum borgina eru hin frægu ættbálkasvæði þar sem mjög vafasamir einstaklingar halda til og þykja frekar hættuleg. Vegna atburða hér í Pakistan út af rauðu moskunni þótti ástandið í Peshawar ekki mjög tryggt og þó við værum fullvissuð um að það væri allt í lagi að rölta um innan borgarinnar þótti okkur vissara að vera á hótelinu og ætluðum svo að reyna að fljúga frá Peshawar til Chitral morguninn eftir.

Eftir mjög heita nótt með bilaða loftkælingu fórum við vongóð út á flugvöll, keyptum okkur miða og fórum að brottfararhliðinu. Þegar svo átti að fara af stað kom á daginn að of slæmt veður var á leiðinni og ekki á það hættandi að fljúga yfir fjöllin. Við þurftum því að fara aftur upp á hótel og reyna aftur daginn eftir.

Á skrifstofu flugfélagsins hittum við menn með góð tengsl og gátu með smá mútum séð til þess að við fengjum staðfest sæti til Chitral í dag. Við fórum á annað hótel sem var með loftkælingu og við vorum mjög fegin að komast þangað. Síðan vildi svo til að akkúrat þennan dag, þegar við þurftum að vera innandyra nánast allan daginn, fengum við bæði svolítið í magann. Okkur grunar að samloka sem við keyptum á rútustoppi úti í sveit hafi verið sökudólgurinn.

Í morgun náðum við svo fluginu yfir til Chitral og skildum á leiðinni vel af hverju veðrið þarf að vera gott. Flogið var einungis nokkur hundruð metra frá fjallstindum og oft voru tindarnir hærri en flughæðin. Nú erum við í Chitral, litlum bæ í 1700m hæð og líst mjög vel á. Við erum að fara svolítið aðra leið en flestir ferðamenn sem flækjast hér um og allt síðasta ár komu einungis um 1400 erlendir ferðamenn hingað og síðustu 10 árin innan við 20 þúsund. Þar af eru 6 Íslendingar. Þessar upplýsingar fengum við frá lögreglunni hér en hér þurfa útlendingar að skrá sig við komu.

Það eru tveir hlutir sem eru mjög þægilegir við að vera komin hingað í fjöllin. Í fyrsta lagi er ekki sá sami steikjandi hiti og verið hefur meira og minna alla ferðina hingað til. Í öðru lagi erum við komin á hálfsjálfstæð svæði, svo kölluð norðurhéröð þar sem pólitískra og hernaðarlegra vandræða afgangsins af Pakistan gætir ekki. Því getum við og fjölskyldur og vinir andað rólega.

Nú er stefnan að setjast og njóta lífsins horfandi á fjallahring sem inniheldur 7700m há fjöll.

Eins og allir vita er Ísland í hópi 6 landa sem ekki þurfa vegabréfsáritun til Pakistan. Hin löndin eru stórríki eins og Maldiveseyjar, Zambía, Tonga og svo Trinidad og Tobago. Af hverju þessi lönd þurfa ekki vegabréfsáritun er ennþá óljóst en við ætluðum glöð að nýta okkur þetta sérstaklega þar sem slíkar áritanir eru oft dýrar. Við höfðum til öryggis samband við Pakistanska sendiráðið í Osló sem sannfærði okkur um að við þyrftum ekki annað en að veifa vegabréfunum okkar framan í landamæraverðina á landamærum Indlands og Pakistan og þá yrðum við komin í gegn. Þetta reyndist ekki svo auðvelt.

Við mættum eldhress um 3 leytið að landamærunum en þeim er lokað klukkan 4 og því héldum við að nógur tími væri til stefnu. Við veifuðum vegabréfunum sem mest við máttum en Indversku landamæraverðirnir neituðu að stimpla okkur út úr Indlandi án vegabréfsáritunar til Pakistan. Þeir hlustuðu ekki á neinar útskýringar af okkar hálfu, hristu bara stanslaust höfuðið og neituðu að hringja í utanríkisráðuneyti Pakistana eða nokkurn sem gæti varpað á þetta ljósi.

Þetta var auðvitað mjög slæmt mál fyrir okkur því pakistanska vegabréfsáritun var aðeins að fá í Delhi sem var 500km í burtu og þar þyrftum við svo einnig að bíða í heilan dag eða tvo. Við beittum því öllum ráðum til þess að fá Indverjana í lið með okkur og báðum um að fá að tala við pakistönsku landamæraverðina sem eflaust væru með þetta á hreinu. Indverjarnir tóku dræmt í það og en að lokum var einn maður af landamæragenginu sendur yfir í rannsóknarleiðangur. Hann… labbaði… svona… hægt.. og þarna var aðeins korter í það að landamærunum yrði lokað. Síðar kom svo í ljós að hann hafði aldrei farið og talað við neinn.

Við höfðum skrifað niður til öryggis númerið í sendiráðinu í Osló og Jens hringdi þangað þegar aðeins 5 mínútur voru í lokun og staðfestu þeir algjörlega og á fullkominni ensku að við þyrftum ekki áritun inn í Pakistan. Þar sem öll þessi atburðarrás var eins og tekin úr lélegri gamanmynd var ekkert gsm samband inni í landamærastöðinni og því gátum við ekki hlaupið með símann inn og leyft sendiráðsstarfsanninum að útskýra þetta fyrir vinum okkar, landamæravörðum Indlands. Þegar við grátbáðum þá að koma út og tala við sendiráðið hristu þeir bara höfuðið og sögðu eitthvað óskiljanlegt á borð við: "Thees ees wroong.. thees ees the rules.. sorry friends"

Þarna vorum við nánast farin að hlæja að fáránleikanum í stöðunni og vorum farin að undirbúa okkur til að sofa við landamæragirðinguna. Örfáar mínútur voru til lokunar og Jens fékk sendiráðið í Osló til þess að senda fax á landamærastöðina með staðfestingu um að við þyrftum ekki áritun. Meðan þessu fór fram hlógu landamæraverðirnir mikið að okkur, maður sem leit út eins og Tiger Woods þar fremstur í flokki, léku Jens tala í símann og voru eins leiðinlegir og hugsast gat. Það virðist sem faxið hafi komist til skila því skyndilega á slaginu 4 ruku verðirnir allir til, upphófu miklar stimplanir og öskruðu á okkur að koma. Þeir viðurkenndu ekki að faxið hefði komið heldur sögðust "as a friendly gesture" ætla að hleypa okkur yfir.. Þar sem þessir menn höfðu sýnt okkur álíka vinahót og eins og við hefðum hrækt framan í ömmur þeirra fannst okkur það harla ólíkleg ástæða.

Okkur langaði mest að koma höndum yfir faxið og troða því þangað sem sólin ekki skín á "Tiger Woods" en við slepptum öllu slíku og hlupum af stað yfir landamærin. Klukkan var orðin 4 og ef við ætluðum ekki að þurfa gista í einskislandinu milli landamæranna sem er u.þ.b. 1 km mjór vegur, þyrftum við að ná yfir áður en pakistönsku landamærin lokuðu. Það var 40 gráðu hiti og við vorum sem fyrr klyfjuð bakpokum og frekar þung á okkur. Það var þó ekkert annað í stöðunni en að hlaupa sem óð værum ég get klárlega staðfest að þetta var með því mesta líkamlega erfiði sem ég hef gengið í gegnum. Sem betur fer endaði þetta ævintýri vel, við náðum yfir og komust að því að Pakistanar eru yndislegt og hjálplegt fólk. Þeir voru reyndar ekki meðvitaðir um það að Íslendingar þyrftu ekki vegabréfsáritun inn í landið en voru ekki lengi að komast að því að svo væri með einföldu símtali.

Þrátt fyrir að vera alveg viss um að við hefðum rétt fyrir okkur varðandi áritunina var mikill léttir þegar við vorum stimpluð inn í landið. Við vorum aðeins með single entry visa til Indlands og svipuð staða og Tom Hanks var í í myndinni The Terminal og er sorglega byggð á sannri sögu hefði beðið okkar hefðu Pakistanarnir reynst jafn ósamvinnuþýðir og Indverjar. Á þeirri stundu leit sólbakaði kílómetrinn milli landamæranna út eins og hreinasta helvíti. Tom Hanks var þó allavega í loftkældu umhverfi og með aðgang að vatni..

Þegar við vorum komin til Pakistan, í miklu spennufalli eftir það sem undan var gengið, drukkum við marga lítra af vatni og ræddum málin við Pakistana sem allir voru sammála um það að Indverjar væru fábjánar. Við hefðum mjög auðveldlega geta verið sammála þeirri fullyrðingu á þeirri stundu en í flækingi okkar um Indland höfðum við kynnst fullt af yndislegu fólki og finnst í sannleika sagt Indverjar flestir vera gott og vinalegt fólk (þrátt fyrir landamæraverði með mikilmennskubrjálæði). Eins og greina má af ummælum Pakistana hér að ofan er mikill rígur á milli Pakistana og Indverja og það var einmitt af þeirri ástæðu sem við biðum við landamærin en vorum ekki komið inn á loftkælt hótel í Lahore. Klukkan 6 fer fram formleg lokun landamæranna sem verður að teljast í hóp með stórkostlegustu sýninga. Fánar eru teknir niður og hliðum lokað á eins dramatískan hátt og hægt er, með miklu strunsi, reiðilegu fótastappi og illum augngotum. Michael Palin lýsti þessu athæfi landamæravarðanna eitt sinn sem "as angry as you can get without hitting anyone" og eftir að hafa séð þetta berum augum tel ég að þannig sé þessu best lýst.
Ekkert getur þó lýst þessu betur en vídjóið sem við tókum og mæli ég með því að allir kíki á það.

Okkur líst annars mjög vel á Pakistan en skrifum meira um það síðar þar sem nú bíður okkar dýrindis meat and cheese shawarma.

Í fyrradag komum við til Delhi. Eftir gríðarlegt magn hryllingssagna um ágenga sölumenn og svikahrappa, betlara og óhreinindi vorum við til í hvað sem er. Við komum með lest frá Agra til Delhi og vorum til í slaginn, klyfjuð bakpokum á alla kanta. Ég var þó ekki tilbúnari en svo að þegar við komum niður langan stiga út af lestarstöðinni fann ég að ég steig í tómt og allt í einu var ég á leiðinni á hvolfi niður stigann, mun hraðar en ég hafði ætlað mér.

Indverjar voru ekki lengi að bregðast við og brátt voru vel á annað hundrað Indverjar mættir og farnir að vesenast úti um allt eins og þeim einum er lagið. Þeir sem voru næstir tóku mesta fallið meðan hinir hrópuðu upp yfir sig angistaróp á hinum ýmsu tungumálum. Ég skrapaði mig örlítið á handlegg og fótum og Erna sprittaði það en annars slapp ég sem betur fer óskaddaður. Við tókum svo rickshaw upp á hótelið okkar, hlæjandi að öllu sem á undan hafði gengið.

Delhi var talsvert öðruvísi en við höfðum ímyndað okkur. Við höfðum búist við þröngri, skítugri borg fullri af betlurum, sölumönnum og almennu veseni en þegar við fórum út að ganga í gær var meira um að ræða breiðgötur, fín hótel, fínar búðir og nóg af grænum svæðum. Auk þess er lítið um kýr hérna og borgin þess vegna talsvert hreinni og almennt huggulegri en flestar aðrar borgir sem við komum til. Eins og alls staðar er þó fátækt og sumir hlutar borgarinnar eru óhreinni en aðrir.

Almennt erum við því mjög ánægð með Delhi. Borgin er græn og það er þægilegt að komast um hana og hér er hægt að kaupa allt milli himins og jarðar. Hins vegar er talsverð pressa frá mönnum sem kynna sig fyrir manni og spyrja að hin um óumflýjanlegu spurningum, hvaðan við erum, hversu lengi við erum í Indlandi, hvert við erum að fara svo og hvernig okkur finnist Indland. Svo koma þeir með einhverjar augljósar athugasemdir, eins og að benda á stórt skilti og segja hvað stendur þar, eða segja okkur að Kína sé gott land, þar sé meðal annars að finna Kínamúrinn. Samtalið endar svo á því að þeir benda okkur á einhverjar stórar búðir þar sem við verðum að kaupa alls kyns minjagripi.

Við erum orðin mjög sjóuð í að láta eins og við sjáum ekki þetta fólk en erum svolítið spennt að sjá hvernig þetta er í næstu löndum. Nú erum við fljótlega á leið í lest til Amritsar sem er jafnframt síðasta borgin okkar í Indlandi! Og nú förum við að gera það sem við gerum best…flækjast um, að þessu sinni í lest…

Nú erum við komin til Agra þar sem hið eina sanna Taj Mahal er staðsett. Við komum svolítið seint í gær og komumst að því að það er lokað í dag og þá kemst maður ekki einu sinni inn í garðana frægu fyrir framan. Við þurftum því að taka hraðferð gegnum svæðið. Hliðunum var lokað á eftir okkur og við máttum bara vera hálftíma inni. Við skokkuðum af stað en þrátt fyrir flýtinn var ótrúlega magnað að sjá Taj Mahal og garðarnir í kringum það voru mjög friðsælir. Við þurftum að geyma ýmsa bannaða hluti eins og síma og þrífætur hjá manni sem sagði okkur að við yrðum að vera komin fyrir 19:30, hann væri farinn á slaginu og allt okkar hafurtask yrði læst inni fram til laugardags, en þá verðum við einmitt farin frá Agra.

Taj Mahal var enn stærra en maður hafði ímyndað sér og það er eiginlega ekki hægt að lýsa því hversu fallegt það er. Byggingin uppfyllir því allar væntingar sem ástfangið par hefur til hennar. Við fengum þó ekki forsetameðferðina og þegar við ætluðum að reyna að ná forsetamyndinni sátu einhverjir dularfullir gaurar á bekknum sem hún var tekin, tilbúnir að taka okkur í túr um svæðið og bögga okkur á allan mögulegan hátt. Við náðum þó flottri “klassískri” mynd af okkur og getum vel við unað.

Það skemmir ekki fyrir að nú stendur öll indverska þjóðin á öndinni vegna Taj Mahal. Það keppir í heimsatkvæðagreiðslunni um hin nýju 7 undur veraldar en úrslitin verða kynnt á morgun. Allar sjónvarpsstöðvar keppast um að hvetja sem flesta til að kjósa, en hér er hægt að kjósa Taj Mahal með því að senda SMS. Dagblaðaauglýsingar og plaköt sjást gersamlega úti um allt. Við erum alveg tilbúin að halda með Taj Mahal, a.m.k. í dag og erum handviss um að það mun verða eitt af nýju 7 undrum veraldar.

Næst á dagskrá er svo lestarferð til Delhi með kvöldinu. Við eigum miða klukkan 18:55 og vorum rétt í þessu að panta hótelherbergi í Delhi. Nú skyndilega dró ský fyrir sólu og upphófst hellirigning. Við látum það þó ekki á okkur fá og stefnum á að fara á þakveitingastað með útsýni yfir Taj Mahal með einum af hinum fjölmörgu hjólavögnum sem í boði eru hér í borg.

Vettvangur peningaplokksins

Margt hefur drifið á daga okkar síðan við vorum í Jaisalmer því eins og glöggir hafa áttað sig á höfum við í millitíðinni heimsótt bæinn Pushkar og erum nú stödd í borginni Jaipur.

Við hlökkuðum til þess að koma til Pushkar því bærinn var samkvæmt öllum gögnum gífurlega fallegur, enda heilagur staður, og fullur af vesturlandabúum sem þar hafa ílengst og stunda af kappi hugleiðslu og hárvöxt. Hvort tveggja reyndist vera rétt og Pushkar er ægilega fallegur staður með litlu vatni, umluktu hvítum húsum með indverskum þrepum. Það slæma er að þarna fer fram gífurlegt peningaplokk en prestar nánast neyða ferðamenn til að biðja fyrir fjölskyldum sínum og vinum en hamingja þeirra og heilsa er að sjálfsögðu mörg þúsunda rúpía virði. Það eru gífurlegir peningar sem fara á milli á hverjum degi í slíkum "viðskiptum" og manni fannst leiðinlegt að sjá prestana í raun misnota það fólk sem hefur einlæga trú á þessu. Þeir vita líka alveg hvað þeir eru að gera.. það kom mér mjög á óvart hversu viðkvæm ég varð eftir að hafa talið upp fjölskyldumeðlimi og vini og óskað mér í vatnið og hefði ég ekki náð að slá í mig vitið gæti ég vel hafa gefið mörg þúsundir króna. Prestarnir segja að allur peningurinn fari til fátækra en engin staðfesting er á því og margir af þessum prestum eru því miður ekki the real deal.

Þrátt fyrir þetta líkaði okkur ágætlega í Pushkar en fannst þó gaman að halda áfram ferðinni til Jaipur. Við Jens erum nefninlega samgöngufíklar. Við elskum að vesenast og flækjast um sólarhringum saman í lestum, rútum eða flugvélum. Í þessari ferð höfum við svo komist að sameiginlegri ástríðu gagnvart lestum og ætlum okkur að njóta eins margra lestarferða og mögulegt er í Indlandi og svo aftur í Kína en það má segja að þau séu meðal mestu "lestalanda" í heimi.

Líðan okkar ferðalanganna er enn sem komið er góð. Engar stórvægilegar aukaverkanir hafa komið fram vegna malaríulyfsins en ég tel mig þó hafa verið aðeins meira paranojd en vanalega ef það er þá hægt. Það gæti þó bara verið blanda af stöðugt nýju umhverfi, smá stressi og svo almennri Ernu-taugaveiklun. Ég hef þó ekki enn haft neinn grunaðan um að ætla að ræna mér eða eitra fyrir mér eins og kom stundum fyrir í Íran en ég tel það aðeins vera tímaspursmál.

Aðrar gleðifréttir eru þær að vestræn klósett virðist vera að finna á flestum stöðum hér í landi og Indversk holuklósett hafa ekki verið í boði á neinum af þeim budgethótelum sem við höfum gist á. Einu skiptin sem ég hef séð slík klósett er á veitingastöðum þegar boðið er upp á val á milli klósetttegunda en þá hef ég alltaf glöð skokkað fram hjá hurðinni merktri "indian style". Mér skilst þó að við þurfum að fara að æfa okkur á holunum þar sem viðbjóðsleikastig klósetta nái víst alheimshámarki í Kína og þá sérstaklega á því svæði sem við verðum að ferðast á.

Af myndatökum má nefna að nú er átak í gangi á Spiderblanket í því að involvera okkur sjálf í myndirnar og þið megið því búast við hausum og handapoti á flestum myndum héðan í frá. Læt þetta annars nægja héðan frá Jaipur þar sem við þurfum að ná rútu til Agra í fyrramálið. Eftir þá ferð getum við líklega greint frá því hvort Taj Mahal hafi uppfyllt þær væntingar sem við sem ástfangið par höfum til byggingarinnar og innprentaðar hafa verið í mann síðan á grunnskólaaldri.