Spiderblanket

Dagarnir líða hratt núna þegar við þeysumst um Suð-Austur Asíu og það er erfiðara að koma færsluskrifum inn í þéttpakkaða dagskrá. Færslur geta því orðið frekar efnismiklar og smáatriði orðið útundan eins leiðinlegt og okkur þykir það. Hér koma þó sögur frá ferðalögum okkar síðustu viku.

Eftir sálarhvíld á ströndinni fórum við að sjá einar mögnuðustu fornminjar þessa heims, Angkor Wat, og þar á ferð voru engin vonbrigði. Angkor var stórveldi sem um 800-1400 náði yfir til Tælands, Víetnam og eitthvað inn í Laos og hofin sem við skoðuðum voru hlutar af miklum stórborgum með allt að milljón íbúum á tímum þegar íbúar Lundúna voru aðeins um 50.000. Konungar stórborganna voru að reyna að slá hvern annan út með stórfenglegheitum og úr því varð stórt svæði með fjölda hofa sem hvert eru öðru rosalegra. Angkor Wat virðist miðað við túristafjölda hafa haft sigurinn með sínum háu turnum, miklu sölum og fallegu görðum og getum við verið sammála því.

Ferð okkar hófst á miður skemmtilegan hátt með hressilegu rifrildi fyrir aftan hina frægu byggingu. TukTuk ökumaðurinn, þaulvanur ferðamönnum og þeirra undarlegheitum, setti okkur úr á miðjum malarvegi, að því virtist í óbyggðum og sagði okkur að ef við löbbuðum í nokkrar mínútur þá myndum við koma að Angor Wat aftanfrá og þar af leiðandi sleppa við alla hrúguna af ferðamönnum sem fara inn í bygginguna að framan og heppilega nokk líka alla þá sölumenn sem bjóða ferðamönnum lífsnauðsynlega hluti eins og bambusflautur og óhemjuljót póstkort. Þetta var allt mjög gott mál og við gengum glöð troðna litla stíga gegnum frumskóginn þar til við komum að sjálfu Angkor Wat. Vandamálið við það að fara ótroðnar slóðir í Kambódíu er eins og við höfum áður greint frá að það er getur mögulega verið banvænt (jarðsprengjur) og það var einmitt um það sem rifrildið snérist, hvort það gæti verið banvænt að labba yfir grassvæðið fyrir aftan Angkor Wat eða ekki. Ég gef ekki upp hver var á hvaða skoðun en ákveðið var eftir mikla dramatík og ásakanir að labba meðfram hofinu og fara inn á venjulegum túristastað og sleppa þeirri áhættu að enda sem nautahakk, bitafiskur, kebab eða svipað.

Restin af deginum gekk gleðilega rifrildalaust fyrir sig og við flæktumst á milli hofa og dáðumst að þessum rosalegu byggingum. Uppáhald okkar beggja var þrátt fyrir glæsileika Angkor Wat, Ta Phrom sem er eins og tekið úr Indiana Jones mynd. Hofið er að tapa baráttu við frumskóginn sem virðist vera að gleypa það algjörlega með sínum ófreskjulegu rótum. Risastórar rætur aldagamalla trjáa hafa brotist í gegnum steina, upp um gólf og gegnum veggi og þekja næstum allt hofið sem þó virðist halda áfram að berjast fyrir tilvist sinni. Það er ótrúlegt að sjá í verki kraft náttúrunnar og þó það sé á eins merkum fornminjum og raunin er þá fannst okkur það síður en svo draga úr mikilfengleika þeirra.

Við flugum með Lao airlines til Laos fyrir þremur dögum og höfum dvalist við náttúruskoðun í frumskógum landsins síðan þá. Fyrstu tveimur nóttunum ætluðum við að eyða á jungle resort við Mekong ánna sem við fundum á netinu og leist heldur betur vel á. Hún auglýsti sig sem eco-logde og sagðist ekki vera með nein hljóðmengandi-orkuþurfandi-náttúrudrepandi-þægindi eins og loftkælingu, þvottaefni og fleira og eigandinn (reyndar þýskur) lýsti sjálfum sér sem ótrúlegum dýravini og hetju. Hljómar stórfenglega (fyrir utan kannski að eigandinn er þýskur)! Við vorum ennþá bjartsýn á frábærleika þessa hótels þótt þeir hefðu gleymt að ná í okkur á flugvöllinn og verið nokk sama þótt við hefðum beðið í klukkutíma í þrumuveðri og myrkri og það verður að viðurkennast að það kvöld var mjög skemmtilegt með mjög huggulegum bungalow í miðjum frumskógi, góðum mat, fullt af BeerLao, ótrúlegum frumskógarhljóðum og endaði á magnaðasta þrumuveðri sem við höfum séð lengi.

Dagurinn eftir var ekki jafn æðislegur þegar við vöknuðum kl. 08:00, ekki við yndisleg frumskógarhljóð heldur keðjusög sem var síðan í gangi og útilokaði þannig öll náttúruhljóð langt fram eftir degi (hefði btw frekað kosið að hljóðmenga umhverfið með loftkælingu í hitanum). Þegar við höfðum klætt okkur, farið í sturtu undir berum himni og tekið Pollýönnu á þetta (þurfa örugglega að halda gróðri í skefjum þar sem þetta er frumskógur og þannig) fórum við að fá okkur morgunmat í aðalbungalowinum og sáum þar pínulítið búr sem í var api. Apinn leit hræðilega út, var með eitt auga blóðugt og hálflokað, horaður og við gerðum ráð fyrir að hann væri veikur og væri þess vegna geymdur í þessu búri tímabundið á meðan honum væri sinnt. Tókum samt eftir að í búrinu hafði apagreyið engan aðgang að vatni og gat lítið sem ekkert hreyft sig um sem getur ekki verið gott fyrir veika apa. Fórum í morgunmat og komumst þar að því að ekkert af starfsfólkinu vissi af hverju apanum væri haldið þarna, hversu lengi hann hefði verið þarna (allavega 6 mánuði) og hver gæfi honum vatn og fannst ósköp eðlilegt að hann drykki rigningarvatn úr skurði sem hann notaði líka sem klósett. Þeir gátu sagt okkur að fyrir tveimur vikum hefði annar api sem var í búrinu dáið. Þeir vissu ekki hvers vegna það hefði gerst en þarna voru farnar að renna á okkur tvær grímur. Við vorum gagnrýnin á að geyma ætti apa í þessari aðstöðu í nokkra daga hvað þá mánuði og ég ákvað að fara og ræða við eigandann og fá lausn á málinu. Við höfum því miður á þessu ferðalagi séð margt mun verra en þetta fannst mér til skammar á rándýrri (miðað við verðlag í Laos) resort sem auglýsir sig sem umhverfis- og náttúrusinnaða. Ég vonaðist eftir því að eigandinn hefði góð svör en þau reyndust ekki vera til staðar og í sannleika sagt var eigandinn varla til staðar í andlegum skilningi.

Við gáfum apanum vatn en hann var augljóslega
mjög þyrstur

Þegar mig bar að var hann að ræða við kanadíska konu sem hafði miklar áhyggjur af heilsu apans líkt og við en hún var þó aðeins æsingslegri í sínum málatilbúnaði en ég og endaði með því að rjúka burtu í fússi öskrandi að eigandanum að hann væri ekkert nema ógeðslegt kapitalískt nasistasvín. Eftir tilfinningaríka útgöngu hennar ræddi ég alvarlega við eigandann um að fólk sem félli fyrir auglýsingum um náttúruvernd, engar loftkælingar, dýralíf og frumskógarhljóð væri ekki líklegt til að sætta sig við dýramisþyrmingu í beinni af matsölustaðnum og ef hann hefði áhuga á því að starfa áfram við þennan hótelrekstur þá skyldi hann gera eitthvað í aðstöðu apans strax. Hann sagði mér frá því að í Laos þá eru apar étnir af frumskógarættbálkunum og því eru engir apar frjálsir nema þá megi drepa. Eitthvað fólk úr nálægu þorpi kom með apana tvo fyrir 8 mánuðum síðan og hóteleigandinn setti þá í búr því þeir voru vanir fólki og hefðu frjálsir fljótt endað í súpu. Ekkert búr var á staðnum nema gamalt snákabúr og því enduðu þeir þar, samankramdir með engan aðgang að vatni nema því sem safnaðist saman þegar ringdi en auðvitað átti þetta allt að vera tímabundið, hann ætlaði að finna betri stað fyrir þá sem fyrst en dagar urðu að mánuðum og nú var annar apinn dauður og hinn í virkilega slæmu ástandi. Hann kenndi öllum um nema sjálfum sér, starfsfólkið átti að sjá um þetta, einhver ætlaði að koma fyrir löngu og gera nýtt búr en kom aldrei og hann hefði sko engan tíma né pening til að standa í þessu.. hann ræki engan dýragarð takk fyrir. Ég sagði að við Jens værum tilbúin til þess að hjálpa honum að gera aðstöðuna betri strax í dag enda Jens með mastersgráðu í verkfræði og einstaklega góður að leysa vanda sem þennan með jafn einföldum hætti og slöngu, fötu, vír og nokkrum viðarplönkum og þáði hóteleigandinn það með þökkum. Við fórum því nokkuð nokkuð hressari í leiðangur um frumskóginn á fílsbaki en þegar við komum aftur var ekkert að sjá af hvorki apanum né eigandanum. Eigandinn var sagður hafa farið til Tælands en enginn vissi um afdrif apans. Eftir að hafa fullvissað okkur um að engin önnur ólánsöm dýr væru eftir á staðnum pökkuðum við saman og yfirgáfum svæðið og fannst vægast sagt lítið til náttúru- og dýraverndunaráhuga þessa hótels koma.

Nú erum við stödd á enn einu fínu hóteli (verðlagið of gott til að standast) í útjaðri yndislegu borgarinnar Luang Prabang að hafa það notalegt. með útsýni yfir frumskóginn og BeerLao í hönd. Í dag fórum við og syntum í fossi (eitt af því sem þú verður að gera í SA-Asíu) og heimsóttum höfuðstöðvar hjálparsamtaka sem bjarga dýrum ömurlegum aðstæðum (því miður enn verri en þeirri sem apinn var í). Í Kína þykir t.d. gall úr björnum hafa lækningamátt og sáum við birni sem bjargað hafði verið úr pyntingaánauð þar sem gall var reglulega dregið úr þeim gegnum opin sár til þess að nota í hin ýmsu meðöl. Við verðum í Luang Prabang fram á laugardag en þá munum við fara í tveggja daga siglingu upp Mekong og að landamærum Laos og Tælands. Það ætti að verða skemmtilegt og líkur eru á að næsta færsla verði skrifuð í Bangkok.

Saabaadee (Halló og bless á Lao)

Eftir sjö tíma rútuferð þar sem öll okkar innyfli hristust í kæfu komum við frá Saigon til Phnom Penh, höfuðborgar Kambódíu, lítils lands með mikla sögu sem bæði hefur verið stórkostleg og viðurstyggileg. Fyrir 800-1200 árum síðan var þar eitt mesta stórveldi sögunnar en fyrir aðeins 25 árum var framkvæmt eitt versta þjóðarmorð sögunnar, þegar Rauðu Khmerarnir voru við völd.

Þeir náðu völdum árið 1975 með því að berjast gegn þáverandi stjórn Kambódíu, sem studdi N-Víetnama í baráttunni við Bandaríkjamenn og var orðin mjög óvinsæl eftir að byrjað var að varpa sprengjum á landið í þeim tilgangi að svæla út kommúnista. Hugmyndir Rauðu Khmerana gengu fyrst og fremst út á að stofna Maóíska landbúnaðar-útópíu í Kambódíu. Meðal fyrstu verka þeirra var að hertaka allar borgir og bæi í landinu og senda íbúana nauðuga út í sveitirnar að vinna á samyrkjubúum. Þeir sem neituðu að fara voru miskunnarlaust myrtir.

Rauðu Khmerarnir stofnuðu fjöldamörg leynifangelsi úti um allt landi þar sem allir sem gátu veitt einhverja mótspyrnu, þar með talið fyrrum stjórnarliðar, menntamenn og ótal aðrir (Fólk með gleraugu, fólk sem kunni erlent tungumál) voru pyntaðir til að segja frá uppruna sínum og ljúga upp á sjálfa sig óhugsandi glæpum, sem þeir voru síðan teknir af líf fyrir. Enginn var óhultur og konur og börn urðu jafn illa úti og aðrir.

Eitt illræmdasta fangelsið var Tuol Sleng eða S-21 í Phnom Penh sem við heimsóttum. Áður var þar menntaskóli en eftir að Rauðu Khmerarnir tóku yfir þótti engin þörf fyrir slíkt og var þar í staðinn tugum þúsunda manna haldið við skelfilegar aðstæður. Fólk var látið sæta skelfilegum pyntingum til að “játa” og þess á milli geymt í klefum, hlekkjað við járnstangir. Enginn mátti hreyfa sig eða gefa frá sér hljóð án leyfis án þess að eiga á hættu á að láta ganga í skrokk á sér. Þarna voru fangar yfirleitt í nokkra mánuði en voru svo undantekningalaust teknir af lífi. Þeir einu sem komust lífs af voru sjö einstaklingar sem voru í fangelsinu þegar Víetnamar réðust inn í landið 1979 og hröktu Rauðu Khmerana frá völdum. Við gengum úr herbergi í herbergi þar sem ekkert var nema kannski eitt ryðgað rúm og svarthvít mynd af síðasta fórnarlambi pyntingana sem fannst þar eftir innrás Víetnama. Á veggjum og gólfum mátti sjá blóðbletti úti um allt.

Í öðrum herbergjum voru myndir af fórnarlömbunum sem voru á öllum aldri. Oft voru fjölskyldur færðar í fangelsið og börnin alin upp til að gerast fangaverðir og þeim kennt að ekkert væri óeðlilegt við pyntingar og viðbjóð og þau börn urðu síðar illræmdustu verðirnir. Ef börnin þóttu ekki æskileg til fangagæslu voru þau oft pyntuð til að fá foreldrana til að “játa” en á endanum var áfangastaður allra sem lentu í Tuol Sleng sá sami, dráps-akrarnir Cheung Ek sem við skoðuðum líka þar sem fólk var grafið í fjöldagröfum og enn í dag er hægt að sjá bein og gömul föt standa upp úr fjöldagröfunum. Þar er búið að byggja minnisvarða sem inniheldur 8000 höfuðkúpur fórnarlamba Rauðu Khmerana.

Talið er að í heildina hafi meira en 2 milljónir manna látist af völdum Rauðu Khmerana en af óskiljanlegum ástæðum studdi alþjóðasamfélagið með Frakka og Bandaríkjamenn í farabroddi þá gegn Víetnömum og þessar þjóðir fjármögnuðu andspyrnu þeirra gegn stjórnvöldum allan níunda áratuginn þar sem þeir lögðu meðal annars milljónir af jarðsprengjum sem munu halda áfram að örkumla og drepa fjölda manns um ókomin ár. Rauðu Khmerarnir héldu sæti Kambódíu í Sameinuðu Þjóðunum til 1991 og fyrst nú er verið að draga marga fyrir rétt, löngu eftir að flestir þeir háttsettustu, þ.á.m. Pol Pot, leiðtogi þeirra dóu friðsælum dauðdaga.

Það er erfitt að lýsa því hversu erfitt var að horfa upp á þetta og maður verður að vera feginn að þessum hörmungum virðist vera lokið og Kambódía er í dag líflegt og vinalegt þjóðfélag fullt af góðu fólki og vonandi mun framtíðin bera eitthvað betra í skauti sér með auknum ferðamannastraumi og viðskiptum.

Um kvöldið lentum við svo í því að símanum okkar var stolið. Ekki var það fátækur Kambódíumaður sem gerði það heldur vorum við á netkaffihúsi með hann í sambandi við tölvu því við notum hann til að færa gögn milli okkar tölvu yfir á nettengdar tölvur. Þegar við ætluðum svo að taka hann úr sambandi var hann ekki lengur þarna og þeir einu sem höfðu verið þarna voru aðrir ferðamenn. Þannig var það einhver annar ferðamaður sem stal símanum okkar og okkur finnst það enn óskiljanlegt hvernig nokkrum gæti dottið það í hug, en því miður er það mjög mismunandi týpur sem ferðast um heiminn. Flestir eru ágætir en það eru óþokkar inni á milli. Þetta og óþolandi háværir hópar af Bretum sem komu klukkan fimm um morgun og héldu partý á ganginum fyrir framan herbergið okkar fékk okkur til að fá upp í kok af “bakpokaferðalangagettóunum” sem eru um allt í borgum SA-Asíu, þar sem fullt af ódýrum hótelum ásamt veitingastöðum sem selja pítsur, hamborgara og bananapönnukökur hafa sprottið upp á litlu svæði.

Við létum okkur því hverfa til Sihanoukville sem er lítilll bær við ströndina og tékkuðum okkur inn á toppklassahótel sem fékkst á mjög góðu verði af því að þarna er ekki mikið af ferðamönnum. Við eyddum næstu tveim dögum í góðu yfirlæti að hvíla sálina á okkur eftir að hafa kynnst blóði drifinni sögunni hér ásamt því að hvíla okkur á hópum annarra bakpokaferðalanga sem okkur fannst í augnablikinu hafa þann eina metnað í lífinu að ræna okkur, halda okkur vakandi eða segja okkur sögur af sjálfum sér og hvernig þeir lifa alltaf á aðeins 4 dollurum á dag…

Það voru mikil viðbrigði að koma frá Kína yfir til Víetnam. Það er margt magnað að sjá og gera í Kína en þess á milli getur liðið langur tími í eyðimörk dauflegra og dreifðra borga sem allar eru nokkurn veginn eins.

Víetnam á hins vegar vægast sagt ekki við það vandamál að stríða. Um leið og við komum yfir landamærin sást að það var mun meiri óreiða á hlutunum hér og meira að gerast úti um allt. Húsin eru mun notalegri og stórborgir eins og Hanoi eru fullar af sjarma, orð sem er varla hægt að segja að lýsi nema örfáum kínverskum borgum.

Við komum því hress til Hanoi og nokkuð sátt við að vera komin yfir þó við höfum skemmt okkur vel í Kína. Hanoi er mjög óreiðukennd borg og eins og á flestum öðrum stöðum í Víetnam eru mótorhjól úti um allt. Maður er búinn að gefast alfarið upp á því að nota gangstéttir, sem eru alltaf troðfullar af hjólum og að sama skapi hættur að kippa sér upp við það þegar einhver brunar á mótorhjóli inn á veitingastað sem maður er að borða á eða búð sem maður er að versla í. Það er líka frekar erfitt að ganga í Hanoi og flestir virðast hafa gefist upp á því fyrir löngu síðan enda eru menn sem leigja aftursætið á mótorhjólinu sínu úti um allt fyrir þá tvo Víetnama sem eiga ekki mótorhjól.

Maturinn hérna megin landamærana er okkur líka talsvert meira að skapi. Þó við hefðum nokkrum sinnum fengið frábæran mat í Kína var algengara að fá frekar bragðlitlar kássur með kjöti sem var eiginlega bara fita og fullt af beinum. Í Víetnam eru menn mun duglegri að steikja og gera t.d. steiktar núðlur og hrísgrjón sem bragð er að. Þeir nota hvítlauk óspart sem okkur líkar sem betur fer báðum mjög vel.

Eftir að hafa eytt tveimur nóttum á mjög notalegu hóteli í Hanoi, njótandi þess að hlutirnir eru talsvert ódýrari hér var kominn tími til að heimsækja einn af aðaláfangastöðum ferðarinnar, Ha Long flóann sem samanstendur af meira en þrjú þúsund klettaeyjum úr sandsteini sem eru mjög tilkomumiklar. Þar áttum við bókaða einnar nætur siglingu í fjórtán manna báti en eftir Yangtze siglinguna vissum við ekki alveg við hverju við áttum að búast þrátt fyrir að ferðaskrifstofan hefði sýnt okkur myndir.

Við enduðum á litlum fjórtán manna timburbáti, svipuðum þeim sem siglt hafa um höfin kringum Kína í þúsundir ára og kallast því virðulega nafni “Junk”. Dagurinn fór að mestu leyti í að sigla milli eyja, skoða hella, synda í sjónum ásamt því sem við fórum á Kajak og uppgötvuðum allskonar leyndar víkur og strendur víða um flóann.

Við vorum með allra þjóða kvikindum um borð en mest áberandi var hópur Ítala sem okkur þótti sýna mikinn yfirgang til að byrja með en um kvöldið þegar farið var að ganga á bjórbirgðir skipsins kynntumst við þeim og þeir reyndust mjög skemmtilegir. Sumir þeirra töluðu mjög litla ensku en var nokkuð brugðið þegar kom í ljós að við höfðum skilið flestallt sem þeir höfðu sagt á ítölsku þökk sé spænskunámi Ernu og undraverðum gáfum mínum. Einn þeirra hafði þá ágætu kenningu að Ítalar ættu erfitt með að læra ensku vegna þess að heilarnir í þeim væru latir.

Morguninn eftir var fólk af einhverjum dularfullum ástæðum dauflegra en kvöldið áður og við vorum mjög fegin að heyra að við myndum sleppa að mestu við hópferðir á staði sem væri búið að ákveða fyrir okkur að væru áhugaverðir. Í einu síðasta gríni hjá örlögunum var okkur dröslað inn á veitingastað sérhannaðan fyrir stóra hópa sem var innréttaður svipað og McDonald’s og maturinn álíka spennandi. Við vorum mjög fegin að komast aftur til Hanoi þar sem við áttum bókað far í mjög langri lest suður eftir ströndinni til Da Nang um kvöldið. Við vissum að lestin myndi ekki vera af nýjustu gerð og mjög hægfara en það var uppselt í þær bestu.

Lestin var ekki jafnsnyrtileg og kínversku lestirnar og greinilega verið glæsilegri fyrir ótilgreindum árafjölda síðan. Rúmin voru hins vegar mjúk og loftkælingin virkaði. Þegar hún fór af stað hljómaði hávaðinn stundum eins og það væri verið að skera næsta vagn niður í brotajárn. Hún ruggaði hins vegar þægilega áfram og við vorum fljót að sofna. Við sváfum mjög vel enda mjög þreytt en við áttum ekki að koma til Da Nang fyrr en klukkan þrjú daginn eftir. Eitthvað dróst ferðin þó á langinn og við vorum ekki komin fyrr en 18:30 sem gerir þetta að lengstu lestarferðinni hingað til, næstum 23 tímar. Við vorum nokkuð fegin að eiga pantað í flug til Saigon um kvöldið daginn eftir.

Þegar við komum til Da Nang fórum við beint til Hoi An, sem er mjög fallegur lítill bær sem hefur í heild sinni verið skilgreindur sem World Heritage Site. Á árum áður var þetta ein stærsta höfn á þessu svæði og nú eru í dag vel varðveitt hús margra ríkra kaupmanna, hof og aðrar minjar. Við rannsökuðum þetta allt saman skilmerkilega en ákváðum svo að leigja okkur skellinöðru til að komast um svæðið. Við keyrðum úti um allt í kringum Hoi An, meðfram sjónum þar sem er endalaust magn af hvítum ströndum þar sem enginn er. Enduðum svo á því að skreppa í sjóbað í einni slíkri. Það er talsvert magn ferðamanna í Hoi An og öll aðstaða eftir því en bærinn hefur fengið að halda sínum karakter alveg út í gegn og er mjög þægilegt að eyða tímanum þar í rólegheitum.

Við höfum tekið eftir því eftir að við komum til Víetnam að Víetnamar virðast vera talsvert vinalegri og meira umhugað um náungann en Kínverjum. Kínverjunum sem urðu á vegi okkar virtist yfirleitt lítið til annarra manna vandræða koma og eins og áður hefur verið komið inn á voru þeir ekki mikið fyrir að hjálpa til eða liðka fyrir hlutum fyrir aðra. Okkur fannst þetta breytast um leið og við komum yfir til Víetnam og fengum staðfestingu á því þegar við gerðumst svo ótrúlega klaufsk að gleyma myndavélinni okkar í leigubílnum á leiðinni frá Da Nang til Hoi An. Í Kína hefði verið ólíklegt að við hefðum séð hana aftur, ekki að Kínverjar séu óheiðarlegir, heldur frekar bara nokk sama. Leigubílstjórinn, hótelstarfsmennirnir og fleiri lögðust hins vegar allir á eitt og eftir um 5 mínútna panikk kom bíllinn brunandi aftur, leigubílstjórinn veifandi myndavélinni af mikilli áfergju. Það er gott að vera komin aftur á stað þar sem fólk er með manni í liði, ef svo má að orði komast og það virðist almennt vera mun þægilegra að ferðast hér.

Eitt sem hefur þó ekki breyst er tilhneiging manna til að stafsetja eða skrifa ensku með óskiljanlegum hætti. Þetta var reglan í Kína þar sem skilaboð eins og "Cleanliness and expediency will pay you big rewards" var að finna á hverju strái þar sem síst skyldi. Á skipinu í Ha Long flóa mætti okkur stór, vinaleg tilkynning frá skipverjum þegar við komum um borð. Á stóð "We love to sever you" og stóð okkur varla á sama alla skipsferðina…

Erum nú á leið til Saigon, mjög sólbrunnin á ýmsum stöðum eftir strandferðir dagsins, sem líkamarnir okkar voru ekki alveg tilbúnir fyrir eftir meira en mánuð í hálfgerðu mistri og móðu. Ferðalagið ætti að verða eitthvað fljótlegra en lestarferðin, þrátt fyrir að rétt í þessu hafi flugfélagið verið að tilkynna um stutta seinkun á vélinni. Sjáum til hvað gerist næst.

Í þessari ferð höfum við vanalega ekki bókað hótel fyrirfram nema á helstu túristastöðunum og gerðum það einnig í þessu tilfelli en vegna mikillar velgengni í lestarmálum vorum við mætt til Yangshuo einum degi á undan áætlun. Við komum til bæjarins rétt eftir miðnætti eftir langan dag lesta- og rútuferða aðeins til að komast að því að öll hótel voru pakkfull og eftir að hafa gengið á milli margra hótela og látið starfsmenn hlæja að okkur vorum við farin að búa okkur undir það að sofa á bekk á aðaltorginu.

Þess gerðist þó sem betur fer ekki þörf því við fundum að lokum yndislegt lítið hótel rekið af litlum og krumpuðum gömlum hjónum sem vildu allt fyrir okkur gera. Okkur fannst hálfleiðinlegt að yfirgefa þau strax daginn eftir en ákváðum samt að færa okkur á hótelið sem við áttum pantað þar sem það var töluvert betur staðsett. Það liggur við að okkur hafi brugðið þegar við gengum út af hótelinu og sáum umhverfið og bæinn sem okkur hafði um nóttina fundist frekar ógnvekjandi og dimmur.

Yangshuo hlýtur að vera einn fallegasti staður jarðar. Landslagið er eins draumkennt og hægt er að ímynda sér með hundruðum undarlegra klettamynda (sem við köllum réttilega “pointy rocky thingies”) sem speglast í spegilsléttu vatni og þokan sem hvílir yfir öllu gerir allt mjög dulúðugt og eins og úr öðrum heimi.. Margir hafa eflaust heyrt um þennan stað, enda einn helsti ferðamannastaður í Kína. Við höfum séð mikið af ótrúlegum myndum héðan sem líklegast hafa verið lagaðar til í tölvu eða teknar á fullkomnum birtu- og þokutímapunkti og við óttuðumst að verða fyrir vonbrigðum þegar við loks sæjum dýrðina með eigin augum. Eins og merkja má á orðum hér fyrr í færslunni reyndist sá ótti röklaus og við vorum sem steini lostin á gangstéttinni fyrir utan hótelið, snúandi okkur í hringi og muldrandi stórtæk lýsingarorð.

Restin af deginum fór síðan að mestu í svipaða iðju. Við borguðum eiganda bambusbáts til þess að sigla með okkur upp og niður ána Li sem rennur í gegnum bæinn og fengum af honum frábært útsýni yfir klettana. Hótelherberginu okkar fylgdu huggulegar svalir með miklu útsýni og þar sátum við stóran part dags, sötruðum local rauðvín og horfðum á landslagið. Það var erfitt að ná myndum sem sýndu fegurðina í þokunni þennan dag svo eftir nokkrar ófullnægjandi myndatilraunir gáfum við myndavélinni verðskuldað leyfi og ákváðum að reyna aftur daginn eftir. Við borðuðum um kvöldið á frábærum veitingastað með útsýni yfir vatn og kletta og höfðum það huggulegt, aldeilis ánægð með lífið. Jens fékk sér fisk úr ánni sem bragðaðist vel en var hins vegar ekki allur þar sem hann var séður. Jens vaknaði um nóttina með mikla magaverki og ógleði og var allri nóttinni og deginum eftir eytt inni á hótelherbergi og ekkert varð úr plönuðum myndatökum og sveitaleiðangrum.

Jens skánaði sem betur fer þegar líða tók á kvöld og við ákváðum að vakna snemma daginn eftir, leigja hjól og halda í rannsóknarferð í sveitirnar í kringum bæinn. Við þvældumst á milli klettanna, í gegnum litla bæi og framhjá smagarðsgrænum vötnum en því miður valdi myndavélin þennan tímapunkt til þess að verða rafmagnslaus og þess vegna eru þær fáu myndir sem við tókum þann morgun teknar á símann hans Jensa. Við fórum því frá Yangshuo frekar myndasnauð en yfir okkur ástfangin af staðnum og hvort öðru og ánægð með það að vera heil heilsu.

Nú erum við (eftir enn einn dag lesta- og rútuferða) komin til Nanning og ætlum á morgun að fara yfir þriðju landamæri þessarar ferðar yfir til Víetnam. Við erum spennt að fara yfir og kynnast nýju landi en eigum mjög hlýjar minningar frá Kína. Við höfum þvælst mikið um þetta stóra land og séð á því margar hliðar. Mið-Asísku menninguna í norð-vesturhlutanum, stórborgirnar Beijing og Shanghai, hina ævafornu menningu í Xi´an og svo núna suðurhlutann sem okkur finnst í raun vera eins og við ímynduðum okkur Kína með bóndafólki skrýddu keiluhöttum að reka uxana sína á stallaökrum í eldrauðu sólarlagi .

Netsamband hér í bæ virðist vera það versta í langan tíma og því nær ómögulegt að setja inn myndir. Við gerum þó okkar besta en ef það dugar ekki til reynum við að bæta úr því sem fyrst.

Þangað til næst..

Við kvöddum Chengdu í pönduvímu og fórum snemma morguns í átt til Chongqing sem er upphafspunktur siglinga niður Yangtze. Chongqing er nútímaleg borg eins og flestar aðrar kínverskar borgir en nýtur þess að vera byggð á hæðum og við á sem er góð tilbreyting frá öðrum borgum sem flestar eru marflatar.

Markmiðið var að komast í siglingu sem allra fyrst, hafandi tekið smá séns með því að afþakka aðstoð hótelsins við að finna siglingu enda höfðu starfsmennirnir þar ráðið okkur frá því að taka hana. Ætlunin var að vera tvær til þrjár nætur á bátnum og helst leggja af stað samdægurs. Ferðaskrifstofa nokkur í Chongqing var boðin og búin að hjálpa og við fengum besta herbergið á bát sem fór nokkrum klukkustundum seinna fyrir einungis 6000 kall sem var enn ódýrara en okkur hafði boðist í Chengdu.

Í góðu stuði fórum við eftir hádegismat og hraðrölt um Chongqing af stað í rútu en til að halda ferðinni innan skynsamlegra tímamarka er farið í rútu gegnum svæði sem taka langan tíma að sigla og eru ekki merkileg að sjá. Fyrir utan þrjá Svía vorum við einu aðilarnir um borð sem ekki voru Kínverjar og þó þessi ferð væri skemmtisigling vissum við að það væri varla hægt að búast við þægindum eins og á vestrænu hótelbátunum sem kosta tugi þúsunda á mann.

Við urðum því nokkuð steini lostin þegar við komum í herbergið okkar, sem var búið stóru rúmi, skrifborði, sófa, sjónvarpi, síma og baðherbergi ásamt risastórum gluggum í tvær áttir. Þetta var augljóslega besta herbergið í skipinu og gátum við verið mjög sátt við okkar hlutskipti, hafandi borgað 300 kr. meira en Svíarnir sem voru fastir í herbergi sem var helmingi minna en okkar og mun óhuggulegra.

Báturinn sjálfur var hinsvegar vafasamur. Það er ákveðinn hópur kínverskra karlmanna sem við fordómafólkið höfum gefið stimpilinn “sveittir”. Þeir eru yfirleitt klæddir gulnuðum hlíranærbolum og lyfta þeim upp þannig að bumban stendur út. Þeir reykja mikið, eru háværir og keppast um að drekka sem mest, spýta sem lengst og öskra sem hæst. Þegar við vorum komin um borð í bátinn fórum við á veitingastaðinn sem var einmitt fullur af þessari manngerð í essinu sínu, enda nóg af bjór um borð í skipinu.

Við létum þetta þó ekki á okkur fá enda herbergið okkar griðastaður þar sem hægt var að slaka á í loftkælingu, langt frá öllum látum. Við vorum ekki búin að sofa almennilega í þrjár nætur. Næturlestir, pöndur og brottfarir snemma morguns sáu til þess. Ætlunin var því að sofa út báðar næturnar, borða vel og almennt slappa af, njótandi útsýnisins inni á milli.

En það átti ekki að verða. Þegar við fórum inn á herbergið okkar bankaði leiðsögumaður uppá og tjáði okkur að við myndum sigla gegnum það fyrsta og flottasta af giljunum þremur, sem eru helsti tilgangur siglingarinnar, klukkan 5:30 um morgun og tveimur tímum seinna yrði lagt upp í hin minni þrjú gil sem eiga að vera hápunktur ferðarinnar.

Við meltum það lengi með okkur hvort við ættum að vakna svo snemma til að gera þetta en þegar skipið lagði svo af stað áttuðum við okkur á því að það var ekkert val. Að því er virtist bara í okkar herbergi var geigvænlegur hávaði sem minnti helst á það þegar skipt er um gír í traktor án þess að stíga á kúplinguna og gírkassinn gefur sig eða brakið og brestina þegar Titanic brotnaði í tvennt í bíómyndinni og stóð okkur vart á sama. Svona hljóð heyrðust á u.þ.b. 20 sekúndna fresti alla nóttina og með eyrnatappa var samt ekki hægt að sofa heilan svefn. Um morguninn þegar gilið nálgaðist safnaðist stór hópur fólks saman á einu af útsýnisdekkjunum sem einmitt var fyrir framan herbergið okkar. Börn hlupu öskrandi fram og til baka á göngunum og ljóst var að frekari svefn væri óhugsandi. Við fórum því fram og fengum okkur núðlur og horfðum nánast ósofin á gilið líða hjá, en þetta fyrsta gil er svo stutt að það hefur varla tekið meira en korter.

Útsýnið var reyndar alveg stórkostlegt þó það hafi versnað síðustu mánuði út af því hvað vatnsborðið er orðið hátt bak við Yangtze stífluna, sem er stærsta stífla í heimi. Hápunktur ferðarinnar, a.m.k. hvað útsýni varðar voru eins og við gátum okkur til um litlu gjúfrin sem eru mjórri en jafnvel enn dýpri en þau stóru. Þau eru ótrúleg að sjá og myndirnar sem hér fylgja gera þeim einhver skil þó það sé erfitt að ná þeim til fullnustu.

Ferðin gegnum þau var þó lengri en góðu hófi gegnir eða fimm klst. en Kínverjarnir virtust njóta hverrar einustu sekúndu. Stoppað var á alls kyns stöðum þar sem ekkert var að sjá en sölubásar höfðu sprottið upp í miklum mæli og við vorum orðin ansi þreytt á því að láta teyma okkur milli staða þó útsýnið þar á milli væri magnað. Það er kannski ekki raunhæft í svona leiðangri en að gera þetta á eigin vegum hefði verið mun skemmtilegra, en sennilega krafist eigin báts.

Eftir tvær svefnlitlar nætur þar sem við slepptum flestum ferðamannagildrunum (Til dæmis kappsiglingu á árabátum, klukkan hálf átta að morgni!) komum við svo á leiðarenda, Yangtze stífluna sem er vægast sagt magnað fyrirbæri. Stíflan er 3km breið og 185m há og þó maður hafi sínar efasemdir um afleiðingar framkvæmdanna fyrir náttúruna og íbúa svæðisins kringum ánna er magnað að sjá hana. Hún á eftir að framleiða meira en 10% af allri núverandi raforkuframleiðslu Kína, á við 18 kjarnorkuver.

Þegar siglingunni og skoðanaferð um stífluna var lokið tókum við rútu örþreytt eftir fimm svefnlitlar nætur til Wuhan og þaðan lest daginn eftir til Yangshuo, þaðan sem þetta er skrifað. Yangshuo er ótrúlegur staður en meira um það seinna…

Heimsókn okkar á verndarsvæði Risapandanna í Chengdu gekk vonum framar. Við vöknuðum eldsnemma í morgun, borðuðum morgunmat og hlupum út áður en hrúgurnar af túristum höfðu náð að koma sér og sínu hafurtaski í 3 rútur sem biðu fyrir utan hótelið.

Við ákváðum að kaupa ekki ferðina sem var í boði á hótelinu þrátt fyrir að því tilboði fylgdi girnilegur pandabangsi. Okkur líkar best að vera sjálf við stjórn í svona ferðum, geta ákveðið í hvaða röð við sjáum hlutina og hversu lengi við stöldrum við hvern og einn. Stundum höfum við verið einu ferðamennirnir á svæðinu sem voru ekki í hóp og þá fáum við oft að fara inn á svæði eða skoða eitthvað sem hópunum býðst ekki. Þetta upplifðum við m.a. í Egyptalandi og Íran. Í dag sannfærðumst við svo endanlega um ágæti sjálfstæðis á ferðalögum.

Við höfðum heyrt að mögulegt væri að fá að sitja nálægt fullorðinni pöndu og ef maður væri heppinn og tilbúinn til að reiða fram töluverða fjármuni, litlum pönduhún. Þetta hræddi mig svolítið því ég sá fyrir mér hrúgur af ferðamönnum sveifla krílunum til og frá, alla daga út og inn en þegar við komum á staðinn reyndist sá ótti ástæðulaus. Miklar öryggisráðstafanir voru á verndarsvæðinu og var m.a. vinsælasti ferðamannahluti þess, the Giant Panda nursery, lokuð til að gefa óléttum pandamömmum frið en flestir húnar fæðast að hausti og undir lokin verða mömmurnar mjög viðkvæmar. 5 pönduhúnar hafa fæðst síðustu tvo mánuði og þá var hægt að skoða í fjarlægð í gegnum glugga og vart þarf að taka fram óendanlegan sætleika þeirra þar sem þeir hnoðuðust saman í litlum upphituðum vöggum. Þar mátti ekki taka mynd og því verðið þið bara að ímynda ykkur þessa svörtu og hvítu loðbolta sem eru á stærð við höndina á mér.

Við the nursery var í boði styrkja verndarsvæðið með hvaða upphæð sem gefandinn hefði í huga og í staðinn fá framvegis ótakmarkaðan aðgang að svæðinu og sendar upplýsingar um þá pöndu sem þeir völdu að styrkja. Við komumst að við eftirgrennslan að ef styrkurinn fer yfir ákveðna upphæð þá mátti styrkjandinn örláti halda á pönduhúni. Þetta á hinsvegar ekki við um ferðamenn í hópum en þeir virðast samkvæmt líffræðingnum á vakt aldrei fá að halda á húni. Að baki því virðist liggja sjónarmiðið að ef einn úr hóp fengi að halda þá vildu hinir líka og þetta átti líka að hindra það að hópar gætu pantað fyrirfram að halda á húnum. Það nægir þó ekki bara að vera sjálfstæður ferðamaður því það er aðeins á ákveðnum aldri sem hægt er að halda á pönduhúnum og reglur verndarsvæðisins kveða á um takmarkanir hversu oft á dag megi halda á hverjum húni. Þar sem húnarnir eru yfirleitt bara um 4-6 og af orðum umönnunarfólksins virtist ekki mega vekja hún til þess að láta halda á honum (sem við vildum auðvitað ekki láta gera) vorum við mjög glöð að heyra að 11 mánaða gamla pöndustelpan Anu mætti koma og knúsa okkur eftir að við höfðum sannfært líffræðingana um að við værum ekki í hóp (sem þeim fannst mjög undarlegt) og styrkt verndarsvæðið veglega (um 6000kr). Það reyndist vera hverrar krónu virði en ég fékk að sitja með hana í u.þ.b. 10 mínútur, strjúka henni og gefa henni bambus með sykurleðju sem henni virtist finnast það besta í þessum heimi. Hún var algjör hlunkur, 30kg, og var eins og annað ungviði ekki kyrr nema nokkrar sekúndur í einu. Feldurinn er mjög þykkur og dúnmjúkur og henni fannst gott ef ég klóraði henni á höfðinu. Það var merkilegt tilhugsun að aðeins um 1600 dýr eins og hún séu til í heiminum og ég naut hvers augnabliks sem ég gat skoðað þetta fallega og fágæta dýr í svona mikilli nálægð.

Knúsið fór fram inni í húsi sem er sérstaklega hannað fyrir húna á þessum aldri og enginn fékk að koma nálægt okkur vinkonunum nema líffræðingarnir. Aumingja Jens sem var svo yndislegur að leyfa mér að fara fyrir okkar hönd (tímdum ekki öðrum styrk), þurfti m.a.s. að standa 10 metra í burtu hinumegin við mikið hlið. Einhverjir túristar komu til að sjá hvað Jens væri eiginlega að skoða og fljótlega hafði stór hrúga af ferðamönnum safnast saman fyrir utan hliðið til að mynda mig og húninn bak og fyrir. Þegar ég kom út um hliðið leið mér eins og stórstjörnu og ekki versnaði það þegar líffræðingurinn lýsti því yfir við hópinn að engir fleiri mættu halda í dag því nú myndu húnarnir leggja sig (sofa 22 tíma á dag). Score! Sjálfstæðir ferðalangar 3 – Túristakindur 0!

Það var gaman að labba um svæðið og sjá pöndur liggja í makindum á jörðinni og trjánum, sumar hangandi á afar kómískan hátt, að japla á bambuslaufum. Við fylgdumst með húnunum leika sér úti og "unglingunum" borða epli sem svæðisstarfsmenn köstuðu til þeirra. Þetta var skemmtilegur morgun og nú erum við í hálfgerðu spennufalli á hótelveitingastaðnum okkar að plana hvar við eigum að kveikja í munninum okkar, aka borða, í kvöld. Chengdu er höfuðborg sterks kínversks matar og það má segja að við höfum tekið eftir því.

Vonandi nutu allir verslunarmannahelgarinnar og vonandi njóta allir útskrifta- og afslöppunarferða sem þeir bíða eftir í ofvæni eða eru nú þegar staddir í.

Risapönduknús

Það var gaman í Shanghai. Það er augljóst að hún er þungamiðja þeirrar efnahagslegu geðveiki sem Kína hefur verið að ganga í gegnum undanfarin ár og viðskiptahverfið farið að minna á samskonar hverfi í New York eða Singapore. Munurinn er hins vegar að fyrir bara fimmtán árum síðan var viðskiptahverfið í Shanghai hrísgrjónaakur.

Shanghai var dýr staður að vera á fyrir okkur enda dýrasta borg í Kína og verðin hérna eru nær því að vera á vestrænum skala en nokkurs staðar annars staðar sem við höfum verið hingað til. Við fundum samt sem betur fer hótelherbergi fyrir frekar lítinn pening en ákváðum að fara aðeins vel með okkur og fara fínt út að borða í einum af skýjakljúfum borgarinnar.

Fyrr um daginn fórum við skylduskoðunarferðina um borgina, byrjuðum fyrir neðan aðalgötuna við ána, sem kölluð er “bund” og var miðpunktur nýlendulífsins hjá Bretum og Frökkum á 19. öld, þegar þessar þjóðir kepptust um það að hagnast á ópíumsölu til Kínverja. Þarna er nóg af vafasömum stofnunum eins og Peace Hotel, þar sem ópíumauðjöfrar áttu föst herbergi. Byggingarnar þarna eru allt frá því að vera í breskum nýlendustíl yfir í New York-legan art-deco stíl, sem nær reyndar hámarki sínu í byggingu sem Kínverjar byggðu eftir að þeir fóru að vera sjálfstæðir og vildu losna við nýlenduáhrifin. Aðferðin var að hafa sína byggingu (Kínabanka) hærri en allar nýlendubyggingarnar. Gott á þessa Breta.

Þegar þessi gata hafði verið skoðuð gaumgæfilega var næst á dagskránni að skoða áðurnefnt viðskiptahverfi, en þar eru meðal annars sérkennilegur sjónvarpsturn með útsýnispöllum og Jinmao turninn sem við borðuðum í og fórum efst upp í en hann er nýhættur að vera hæsta hús Kína, fórnarlamb hinnar geysilegu samkeppni um það hver á hæsta skýjakljúfinn sem nýlega virðist hafa gripið heimsbyggðina.

Það var þó ekki þrautalaust að komast yfir ánna sem liggur gegnum Shanghai og skilur að nýlenduhverfin og viðskiptahverfið enda eru engar brýr nálægt miðbænum og eina leiðin fyrir bíla að komast yfir er gegnum göng, sem gangandi vegfarendur myndu ekki hætta sér ofan í. Valið stóð því milli þess að taka ferju, leigubíl eða fara í gegnum hið svo kallaða “Bund sightseeing tunnel”. Okkur fannst það síðastnefnda hljóma best enda höfðum við haft veður af einkennilegri hegðun þessara ganga. Við urðum ekki fyrir vonbrigðum og þegar við vorum búin að borga jafnvirði fimm leigubílaferða beið okkar lítill vagn sem var þakinn gluggum. Þar sáum við fyrir framan okkur blikkandi ljós og reyk en ekkert hefði getað undirbúið okkur undir það sem næst gerðist. Við töldum þetta vera praktískan ferðamáta en þegar vagninn sem við vorum í seig inn í göngin fóru undarlegir hlutir að gerast. Það voru ljós úti um allt og rödd kallaði undarlega hluti eins og “Paradise – hell”, “Floating in space” og “Meteor shower” og öllu þessu fylgdi ljósasýning sem hægt var að túlka sem viðkomandi hlut. Á sporinu birtust undarlegar uppblástnar mannsmyndir og allt var þetta hið dularfyllsta. Svo um það bil tveimur mínútum eftir að við fórum inn var þessari sérkennilegu ferð lokið og við komin yfir ánna, nokkuð skelkuð yfir þessum furðulegheitum sem minntu frekar á lýsingar af áhrifum eiturlyfja en leið til að komast frá punkti A til punkts B.

Við vorum mjög ánægð með Shanghai, enda ekta stórborg en næsta dag áttum við lestarmiða til Xi’an, þar sem bækistöð hins vel þekkta hers riddara úr terra cotta leir er staðsettur. Lestarferðin var þægileg en tíðindalaus en það var mjög gaman að koma til Xi’an. Borgin var lengur höfuðborg kínverskra keisara en nokkur önnur borg og það er mikið af sögufrægum byggingum í henni og kringum hana. Borgarmúrarnir eru varðveittir í heild sinni og mjög magnaðir. Það er gaman að keyra um í bíl og geta bara farið inn og út úr miðbænum á ákveðnum stöðum, þar sem eru hlið. Tilgangurinn með því að koma hingað var þó fyrst og fremst að skoða leirhermennina og við drifum að sjáfsögðu í því. Það verður að segjast að það var mjög magnað að sjá þá. Þeir eru ótrúlega margir og það er erfitt að ímynda sér hversu bilaður keisarinn var sem þeir voru búnir til til að “verja”. Hann hélt víst að hann myndi ríkja áfram eftir dauðann og þyrfti þennan her til að verja sig því hann sjálfur væri tiltölulega líflaus. Þetta olli ekki vonbrigðum þó stundum hefði maður viljað geta komist aðeins nær.

Um kvöldið fengum við okkur hressilega sterkan mat, sem lét okkur svitna, tárast og bólgna upp í munninum. Við höfum ekki enn almennilega jafnað okkur en teljum okkur nú geta nokkuð róleg pantað “sterkt” á vestrænum kínverskum veitingastöðum. Þetta var eins og að taka chili-duft í nefið og þarf ekki að fjölyrða um áhrif þess á líkamann.

Nú bíðum við svo róleg eftir því að komast í lest til Chengdu, en þar ætlum við að skoða risapöndur, og þeir sem þekkja til Ernu vita að það telst ekki amalegt af hennar hálfu.

Í hjólatúr í Beijing

Beijing er frábær borg. Hér er ótrúlega margt merkilegt að sjá eins og forboðnu borgina, Kínamúrinn, varðveitt lík Maó og svo er bara gaman að labba um því borgin sjálf er að stórum hluta litlar þröngar götur með húsum með uppbrettum þökum og stór gömul tré með hvítum blómum drjúpa yfir hvert sem litið er. Hinir hlutar borgarinnar eru nútímalegri og var hótelið okkar staðsett í háhýsahverfinu. Við kunnum yfirleitt vel við okkur í stórborgum, í ys og þys, alltaf eitthvað að gerast og svo er bara eitthvað svo sjarmerandi við það að geta keypt og gert hvað sem er, hvenær sem er dags.

Útsýni yfir hverfið okkar

Það var var ansi langt liðið síðan við vorum síðast í einhverju er kalla má borg og því nýttum við okkur alla þjónustu og skemmtanir út í ystu æsar. Við létum djúphreinsa allt í bakpokunum, fjarlægðum öll óæskileg hár af líkama okkar, borðuðum skyndibitamat og fórum í Beijing-óperuna.

Á laugardagskvöldið klæddum við okkur upp (sem á bakpokaferðalagsmáli þýðir að við vorum í hreinum fötum og ekki með tagl) borðuðum á fínasta veitingastað borgarinnar og skelltum okkur svo á djammið. Það var mjög skemmtilegt og ansi forvitnilegt reyndar. Við fórum m.a. á skemmtistað sem kallast Banana og þar var mikil stemmning og remix af frægum 90´s lögum voru blöstuð á fullum styrk. Á ca. korters fresti sigu búr með hálfnöktum kvenmönnum og karlmönnum í bandabrókum úr loftum og allt varð vitlaust.

Fyrir utan fólkið í búrunum sem augljóslega var í góðu formi af öllum þessum dansi virtust mjög fáir gestir staðarins vita hvað þeir ættu að gera á dansgólfinu. Með þessu er ég ekki að segja að ég sé stórkostlega góður dansari og margir vita kannski að dans er ekki sterkasta hlið Jensa. Þið getið því ímyndað ykkur undrun okkar er við hefjum dans eftir nokkra umganga af skotum og öðrum áfengum veigum, þegar aðrir staðargestir slá um okkur hring og fagna af miklum ákafa. Fagnaðarlætin stigu okkur auðvitað til höfuðs og við dönsuðum í sviðsljósinu af miklum móð, tókum marga snúninga, gegnum-klof-renninga og fleira sem við höfðum séð gert í bíómyndum og áhorfendaskarinn var að ærast.

Það var mikið áfall þegar áfengisáhrifin dvínuðu að muna skyndilega að við kynnum ekkert að dansa og því dönsuðum við okkur listilega út úr hringnum og strax á barinn þar sem við sátum sveitt með nýja drykki að reyna að átta okkur á því hvað hefði eiginlega gerst. Við sáum það þegar við litum aftur á dansgólfið.. Kínverjar kunna ekki að dansa. Bara alls ekki. Alla vega ekki þeir Kínverjar sem við sáum skemmta sér þetta kvöld á mörgum mismunandi stöðum (það getur þó vel verið að danshæfir einstaklingar þessa lands safnist saman á ákveðnum stöðum svo við fullyrðum ekkert!). Þeir hreyfast varla á dansgólfinu og ef svo þá allir í takt. Gæti verið afleiðing fjöldans, að geta ekki hreyft sig nema 2 sentimetra í einu, gæti verið feimni en hvað sem það var þá leit þetta fólk ekki út fyrir að vera að skemmta sér. Þeir sem þorðu að ganga lengra en að sveifla höfðinu örlítið til og frá dönsuðu tegund af dansi sem okkur Jens fannst helst líkjast dansi rafknúins jólasveins í búðarglugga, mjaðmir færðust frá hægri til vinstri í takt við tónlistina og hinir hlutar líkamans voru kyrrir. Pör dönsuðu þennan dans í takt og heilu danshringirnir dönsuðu saman.. hægri vinstri hægri vinstri. Þetta var mjög spaugilegt að sjá but when in Rome…
..við Jens dönsuðum í takt fram undir morgun með hjálp tequila, Tsing Tao og fleiri vina og gefum djamminu í Beijing góða einkunn. Frekar ódýrt áfengi, hægt að finna fína tónlist á mörgum stöðum og þeir sem treysta sér til að dansa með samhæfingu tveggja eða fleiri líkamshluta verða vinsælasta fólk staðarins.

Stemmning við Kínamúrinn

Við höfum nú kvatt Beijing og erum nú stödd í lúxuslest á fleygiferð (sem er samt á svipuðu verði og leigubíll heim úr bænum í Reykjavík). Ég ætla ekki að fara nánar út í áður auglýsta ást mína á lestarferðum en ætli hún sé ekki að ná hámarki hér í þessari lest þar sem við höfum okkar eigin herbergi sem við getum læst og rúmin eru stór og mjúk. Oooog loftkæling í max auðvitað. Á 160 km hraða þeysumst við um Kína og þegar við vöknum verðum við í Shanghai.

Góða nótt!