Spiderblanket

6 daga dvöl á paradísarströnd var einmitt það sem við þurftum og við vorum fljót að detta inn í lífstíl sem innihélt aðallega útsofelsi, bjór í hádeginu og svo eftir það enn meiri svefn við sjávarniðinn á ströndinni. Allur þessi svefn og bílífi fór fram á 5 stjörnu resort sem við vissum áður ekkert um (nema það að við fengjum 70% afslátt) en hann reyndist standa undir öllum sínum stjörnum með frábærri aðstöðu og dásamlegri strönd sem við deildum m.a. með leikaranum Sean Connery. Við sáum hann að vísu aldrei og vissum ekki af honum fyrr en starfsfólkið spurði okkur hvort við hefðum séð hann en merkilegt engu að síður. Drukkum Martíni, shaken not stirred, að þessu tilefni eitt kvöldið.

Þó við værum komin í verndað lúxusumhverfi er engan veginn sloppið frá náttúrunni á Borneó. Frumskógurinn nær á sumum stöðum alveg niður að ströndinni og þar og við sundlaugina sóluðu sig allt að meterslangar eðlur og apar kældu sig í sundlauginni og tóku stundum óvelkominn þátt í sundlaugarleikfiminni. Meiri hluta hótelgesta voru Ástralir sem voru eins og vera ber ( Ástralir eru hressasta þjóð í heimi) eins aktívir og hressir og hægt er og fóru mikinn bæði í sundlauginni þar sem þeir stunduðu allar mögulegar íþróttir og svo á barnum þar sem þeir hlógu mikið, sögðu sögur og frábær orð eins og Right-O og Crickey. Dvölin á ströndinni var því frábær og við vorum endurnærð þegar þessir 6 dagar höfðu liðið alltof hratt og tilbúin fyrir borga-hringferðina heim.

Frá Borneó flugum við til Johor Bahru sem er syðst í Malasíu og fórum þar yfir landamærin til Singapore. Við erum afskaplega hrifin af Singapore en við höfum komið þar tvisvar áður á leið til og frá Nýja-Sjálandi. Dagskráin þar nú var heldur rólegri en síðast þegar við reyndum að afreka og sjá sem mest á sem stystum tíma. Í þetta skiptið höfðum við ætlað að reyna að hitta frænda minn sem við fundum í Malasíu en því miður gekk það ekki í þetta skiptið og við lögðum okkur því bara í klukkutíma áður en við héldum á hið fræga Raffles-hótel til að fá okkur Singapore Sling. Þaðan héldum við í chillikrabba-leiðangur og urðum hrikalega sóðaleg við át á tveimur slíkum. Fleira afrekuðum við ekki þann daginn. Strax daginn eftir vöknuðum við eldsnemma í flug til Hong Kong og lentum síðar sama dag í fallegu veðri.

Hong Kong er nú hluti af Kína en er samt hálfsjálfstætt og þarf m.a. vegabréfsáritun ef maður ætlar sér að fara frá Hong Kong og yfir til Kína. Þessi frekar fjölmenna og samþjappaða borg er ótrúlega skemmtileg og án efa einn af bestu verslunarstöðum í heimi með ótakmörkuðu magni af búðum sem selja allt frá þurrkuðum svínalungum til rándýrra skartgripa.

Við erum nú ekki mikið verslunarfólk og leiðast oft verslunarleiðangrar en hér gleymdum við okkur alveg í hræódýrum raftækjabúðum og nýjustu tísku á miklum afslætti. Það er erfitt að verða svangur í Hong Kong þar sem spennandi matsölustaðir eru á hverju horni og á boðstólnum eru réttir frá öllum heimsálfum. Við vorum á flottu hóteli með geggjuðu útsýni yfir skýjakljúfahrúguna á Hong Kong eyjunni og var þar peningum vel eytt að mínu mati en við sátum lengi frameftir við útsýnisgluggann á kvöldin við víndrykkju og almenn kósýheit. Eins og hægt er að lesa úr lýsingu minni á Hong Kong er ég mikill aðdáandi borgarinnar að flestu leyti en það sem verður að teljast vera hennar stærsti kostur er sá að þar býr átrúnaðargoð mitt hann Jackie Chan. Ég ætlaði alltaf að senda honum línu og biðja hann um að hitta okkur eða gefa okkur eiginhandaráritun hið minnsta en það gleymdist í öllum hasar síðustu mánaða. Ég er viss um að hann hefði boðið okkur í heimsókn í húsið sitt eða tekið okkur í einkatúr um Hong Kong eins frábær náungi og hann er. Við sáum samt gymmið hans sem var rétt við hótelið okkar en hann var því miður ekki á hlaupabrettinu þegar við kíktum inn… pity.

Núna erum við á flugvellinum að reyna að komast í flug til Tokyo þar sem við gerum ráð fyrir að snæða óheilbrigt magn af hráu fiskmeti og vera hress.

Í Sandakan undirbjuggum við okkur í rólegheitum fyrir frumskógarferðina með því að gera sem allra minnst. Við gistum á hinu virðulega Mayfair hóteli sem er í frekar skuggalegu hverfi og rekið af sveittum Kínverja hvers helsta ástríða í lífinu eru kvikmyndir. Hann er eftirminnilegur karakter, hjálplegur en hreytti öllum orðum út úr sér eins og hann væri öskuillur. Þannig leið okkur eins og það væri verið að húðskamma okkur heiftarlega þegar hann tjáði okkur einn morguninn að við værum of sein með þvottinn í ókeypis þvottaþjónustuna. Við höfðum aldrei ætlað að láta þvo neitt en leið samt eins og við hefðum gert honum skelfilegan grikk.

Við gistum í herberginu næst gestamóttökunni sem var miður vel einangrað og kynntumst við því kvikmyndasmekk hans vel næstu daga (Kínverskar bardagamyndir). Kosturinn var þó að á herberginu okkar var DVD spilari og við höfðum fullan aðgang að kvikmyndasafni Kínverjans og gátum keppt við hann í látum þegar líða fór á kvöldið.

Fyrsta daginn fórum við að skoða Orangútanapa í miðstöð sem var byggð til að þjálfa Orangútanapa sem hafa lent í vandræðum, t.d. misst foreldra sína eða verið notaðir sem gæludýr, til að lifa eðlilegu lífi í frumskóginum. Þeim er kennt að klifra í trjám og aðra nauðsynlega hluti til að verða sér úti um mat og á matartíma koma alltaf nokkrir til að njóta matargjafa starfsfólksins. Þetta er gert til að varðveita tegundina, sem er í útrýmingarhættu. Við fórum líka í hliðstæða miðstöð fyrir nefapa sem er mun afskekktari og við höfðum hana að mestu alveg útaf fyrir okkur sem var mjög gaman.

Eftir seinni nóttina í lúxusnum á Mayfair var kominn tími til að kveðja Sandakan, sem reyndar var frekar daufleg borg, eflaust enn frekar út af því að nú er Ramadan og það hefur mikil áhrif á Malasíu sem að mestu er múslimaríki. Við keyrðum í rólegheitum út í höfuðstöðvar Uncle Tan’s, fyrirtækis sem á að vera það besta í frumskógarferðunum þó það sé það ódýrasta og gistingin sé mjög frumstæð.

Ferðin inn í frumskóginn byrjaði vel, klukkutímalöng sigling up Kinabatanganánna, lífæð stórs svæðis þar sem er að finna ótrúlegt magn dýralífs af ótal tegundum í frumskógi sem hefur lítið breyst síðustu 150 milljón árin eða svo. Á leiðinni sáum við allskyns fugla, nefapa, krókódíla og margt fleira sem lagði línurnar vel fyrir það sem koma skyldi.

Þegar í frumskógarbúðirnar var komið blasti við okkur það svæði sem við skyldum kalla heimili næstu tvær næturnar. Búr gerð úr hænsnaneti og timbri með bárujárnsþökum skýldu okkur frá rigningunni og það sem enn mikilvægara er, þjófóttum öpum. Sex manns sváfu í hverju búri á dýnuhrúgu á gólfinu undir flugnaneti. Á miðju svæðinu var svo veitingakofi með bekkjum og borðum þar sem fékkst þokkalegur matur og heitur bjór. Þarna var bara rafmagn milli 7 og 11 á kvöldin, náðarsamlegast framleitt af litlum bensínmótor. Klósettin voru eins og hægt er að ímynda sér frekar vafasöm en ekkert á við Kínversk klósett svo við létum það ekki á okkur fá. Helst skorti rennandi vatn en ef maður ætlaði að þvo sér var eina vatnið til þess gruggugt vatn úr ánni sem var hægt að setja í fötur sem boðið var upp á.

Þrátt fyrir að hafa verið mjög einfalt var þetta merkilega huggulegt og okkur leið ágætlega þarna, sváfum mjög vel. Í búðunum var nóg af dýralífi. Snákur nokkur hékk í tré þegar við komum, skeggjuð villisvín þvældust um allt, orangútanar sveifluðu sér í trjánum og að því er virðist óendanlegur fjöldi skordýra gerði sig heimakominn á manni og allt í kringum mann. Mest áberandi voru þó þjófóttu aparnir sem gerðu reglulega áhlaup í veitingakofann til að ná sér í matarleifar. Þess á milli fóru þeir milli kofa í leit að verðmætum en þeir kunna vel á rennilása og slagbranda þó þeir hafi ekki ennþá náð tökum á hengilásum. Þess vegna var mikilvægt að loka og læsa búrunum vel ef maður ætlaði að geyma hluti eins og dýra myndavél þar inni.

Strax fyrsta kvöldið var farið í kvöldsiglingu um ánna, en flest frumskógardýr eyða deginum í felum en koma út á kvöldin. Við sáum allskyns fugla og sofandi apa en mest kom til 5 metra langrar kyrkislöngu sem var greinilega nýbúin að fá sér að borða og lá á meltunni, nokkra metra frá okkur. Hún fetti aðeins upp á sig og sýndi andlitið en að öðru leyti hreyfði hún sig ekki mikið og var mjög hissa á því að þetta undarlega fólk væri komið með skær blikkljós og allskyns hávaða og læti.

Daginn eftir var farið í siglingu snemma morguns til að skoða krókódíla og við vorum heppin, sáum einn mjög stóran, ásamt öpum, eðlum og fleiri öpum. Eftir það fórum við í gönguferð um skóginn og rákumst á þúsundfætlur, alls kyns skordýr, froska og apa. Við lærðum muninn á orðunum “poisonous” og “venomous” (“eitrað” og “baneitrað”, þ.e. hið síðarnefnda drepur). Við komumst að því að það er mjög öruggt að labba um frumskóginn, engir snákar eða “venomous” kvikindi á hverju strái. Helst þarf maður að passa sig á plöntunum sem margar hverjar eru baneitraðar eða valda a.m.k. bólgum og kláða mánuðum saman.

Eftir aðra eftirmiðdagssiglingu var svo farið í mestu hetjuferðina. Kvöldgöngu um frumskóginn í svarta myrkri. Hljómaði svolítið stressandi, en reyndist mjög skemmtilegt þó stundum færi adrenalínið aðeins af stað. Við sáum 15cm langan sporðdreka og risastóra tarantúlu af tegund sem einungis uppgötvaðist í fyrra, á þessu svæði. Annars var mikið af froskum, 30cm þúsundfætlum og öðrum óvenjustórum kvikindum sem Borneó sérhæfir sig í. Enginn kemur svikinn úr svona ferð þó oft sé óþægilegt að horfa inn í kolsvartamyrkur í frumskóginum hafandi ekki hugmynd um hvað gæti leynst þar.

Morguninn eftir var svo tími til að fara og eftir að hafa séð nokkra krókódíla á siglingunni til baka brunuðum við til Kota Kinabalu þar sem við áttum pantað á mjög notalegum strand-resort þar sem við sitjum nú og gerum ekki neitt. Svona smá frí áður en kemur að heimferð…hg

Við flugum frá Bangkok yfir landamærin til Malasíu og fréttum skömmu eftir lendingu að jarðskjálfti upp á 8,4 á Richter hefði skokið Asíu á meðan við vorum í loftinu og búið væri að gefa út flóðbylgjuaðvörun í landinu. Sem betur fer varð nánast ekkert úr flóðbylgjum og furðulega lítið mannfall varð við upptök skjálftans í Indónesíu en því verður þó ekki neitað að það fór kaldur hrollur um mann við tilhugsunina um svipað ástand og kom upp við síðasta hrikalega jarðskjálfta á þessu svæði.

Við leigðum okkur bíl á flugvellinum og keyrðum þá 70km leið sem er milli flugvallar og Kuala Lumpur. Aðkoman að borginni er mögnuð því þegar maður beygir af tilbreytingalausri hraðbrautinni inn í siðmenninguna blasa skyndilega við Petrónasturnarnir í öllu sínu veldi þar sem þeir gnæfa yfir litríkri og upplýstri borginni. Við gistum á litlu hóteli í hjarta stærsta basars borgarinnar og þar var ávallt mikið að gerast og margt að sjá og olli það mér bæði gleði og angist. Mér til ánægju gat ég skoðað mikið magn af hágæða svikavörum frá “Gucci” og félögum en þurfti á hinn bóginn stöðugt að hafa áhyggjur af því að bíllinn okkar væri skemmdur eða yfirleitt til staðar þegar við vitjuðum hans næst. Við borguðum gömlum manni til þess að fylgjast með bílnum okkar á kvöldin og stóð hann sig vel í starfinu og bílnum var síðar skilað án hinnar einustu rispu.

Á bílnum góða rannsökuðum við vandlega Kuala Lumpur og hennar umhverfi. Eitt sinn þegar við vorum að leita að stað til að fá okkur satay eða annað góðgæti blasti við óvenjuleg sjón, stór bygging við aðalhraðbrautina sem á stóð Blöndal með ö-i og öllu. Okkur fannst þetta auðvitað óendanlega sniðugt og höfðum mikið fyrir því að fara af hraðbrautinni og finna götuna sem byggingin stæði við. Þegar við fundum hana sýndum við vegabréfið mitt í öryggishliðinu og verðirnir hleyptu okkur inn eins ég ætti staðinn, með miklum hneygingum og tilfæringum. Við höfðum gert ráð fyrir því að Blöndal þýddi eitthvað algjörlega ótengt í malasísku og fórum bara inn í bygginguna til þess að nappa pennum og fleiru og kannski komast að því hvað orðið þýddi hér.

Þess vegna kom það okkur töluvert á óvart þegar uppi varð fótur og fit í móttökunni og starfsmennirnir þar heimtuðu að ég myndi tala við eiganda fyrirtækisins (sem er með útibú í Malasíu, Brunei og Singapore) sem býr í Singapore. Mér fannst það alveg sjálfsagt og bara skemmtilegt hversu hressir þeir væru með þessa tilviljun og tók við símanum eftir að móttökustarfsmenn höfðu útskýrt málið stuttlega fyrir eigandanum. Undrun mín var því aftur töluverð þegar röddin í símanum spurði á ágætri íslensku hvernig elsku frænka hans hefði það. Hann talaði reyndar takmarkaða íslensku og hefur aldrei búið þar en mamma hans var íslensk og bjó á Siglufirði áður en hún flutti út til Svíþjóðar með pabba hans. Langafi eigandans og langalangafi minn voru bræður. Gunnar, nýfundni frændi minn vill allt fyrir okkur gera og bauð okkur m.a. að gista í húsinu sem hann á hér í Malasíu. Við tókum reyndar ekki því boði þar sem dagskrá okkar hér er eins pökkuð og mögulegt er en við þáðum kvöldmatarboð hjá honum og konunni hans þegar við hittum þau í Singapore á leiðinni heim. Heimurinn er svo lítill..

Við skiluðum órispaða bílnum og flugum til staðar sem mig hefur dreymt um að koma til lengi, Borneó. Eftir nokkurra daga dvöl hér er ég sannfærð um að þetta sé paradís á jörðu með lítið rannsökuðum frumskógum, ótrúlegri náttúru og dýralífi, hvítum endalausum ströndum, nokkrum af bestu köfunarstöðum í heimi og ættbálkum sem margir hverjir hafa aldrei séð hvítan mann. Sagt er að skordýrin hér séu innblástur framleiðslu helstu hryllingsmynda á því sviði með köngulóm á stærð við mannshöfuð, bjöllum á stærð við naggrísi og flugum sem geta verið á stærð við ketti (stick insects hér eru stundum allt að hálfs metra löng). Við gætum verið hér í marga mánuði að skoða ofangreind kvikindi og orangúta, nefapa eða eitthvað af þeim óteljandi fuglategundum sem hér eru en fáum aðeins tæpar tvær vikur. Þið spyrjið ykkur eflaust að því hvað í ósköpunum ég sé því að gera hangandi inn á myrku netkaffihúsi og verð ég að vera því sammála og hafa þetta ekki lengra að sinni. Kem þó aðeins inn á það sem er næst á dagskrá en það er 3 daga dvöl í miðjum frumskógi án rafmagns, klósettpappírs og símasambands. Frumskógarbúðum þessum er lýst svo í kynningarbæklingnum að fyrir sumum sé þetta grænt helvíti á jörðu en sumum long lost paradise. Hljómar vel.. í alvöru (þrátt fyrir að ég fái stundum hroll og kvíðaköst um að finna eldmaura í peysunni minni, sporðdreka í skónum eða fá heimsóknir skordýra á stærð við ketti um miðjar nætur en ég segi auðvitað engum frá því)!

Vekjum annars athygli á því að komið er inn myndband í myndbandalistann hér til hliðar úr fyrri hluta ferðarinnar undir nafninu klisjukennd samantekt.

Það er kominn svolítið annar hraði á ferðina nú þegar er farið að síga á seinni hlutann. Í stað þess að þeysast milli staða í lestum og rútum og skera við nögl þegar kemur að gistingu og mat erum við farin að leyfa okkur meira. Um leið höfum við misst svolítið af tengslunum við umheiminn og netkaffihúsaferðir víkja fyrir strandferðum. Lífið er ekki slæmt.

Ferðin upp Mekong var frábær. Í stað þess að kaupa siglingu á “venjulegum” bát sem tekur tvo daga í mjög óþægilegri aðstöðu ákváðum við að kíkja á ferðaskrifstofu sem seldi ferðir í bát sem samkvæmt vefsíðunni átti að kosta meira en 300 dollara. Okkur þótti mjög freistandi að fara þegar í ljós kom að á þessum árstíma kostar siglingin innan við þriðjung þess og enduðum á því að slá til.

Eldsnemma morguninn eftir fórum við á bátinn og þá kom á daginn að við vorum einu farþegarnir, en á bátnum eru átta starfsmenn. Við fengum frábæran mat og ferðin var hin þægilegasta þar sem allir snerust bókstaflega kringum okkur og var þetta nánast eins og að sigla á einkalúxussnekkju. Í ferðinni var líka innifalin gisting í litlum kofum í frumskóginum, sem reyndar tók óvænta stefnu þegar rafmagnið fór af og viftan hætti að virka. Það heyrðist mjög hátt í alls konar frumskógarkvikindum og okkur fannst þau vera fullnálægt okkur, sér í lagi eftir að um 10cm löng fluga hafði tekið á móti okkur þegar við komum úr kvöldmat og myndarleg eðla dottið í rúmið þegar við vorum nýsofnuð eftir töluverðar byltingar í hitanum.

Við lögðum að bryggju í Huay Xai í Laos en það er bær við Mekong á því svæði þar sem Laos er öðru megin og Taíland hinu megin. Ferðin yfir landamærin var á bát og gekk áfallalaust fyrir sig, seinnipartinn vorum við allt í einu komin til Taílands. Við gistum í Chiang Rai sem er ein af stærri borgum N-Taílands og eftir að hafa verið í Laos og Kambódíu fannst okkur Taíland mjög nútímalegt og kannski sá staður sem við höfum komið á í ferðinni sem líkist því mest að vera á vesturlöndum. Í búðum fengust vörumerki sem við höfðum varla séð síðan á Íslandi og margar götur minntu frekar á Bandaríkin en Asíu.

Daginn eftir lentum við í Bangkok um eftirmiðdag og fórum á hið virðulega Grand Watergate hótel sem hljómar magnað en var í raun hræódýrt. Við tókum upp á þeirri nýbreytni að leigja okkur bíl. Sú ákvörðun var aðallega tekin til að fara í hof þar sem búddamunkar hafa tekið að sér munaðarlaus tígrisdýr og kanna aðstæður þar. Hofið er í 180km fjarlægð frá Bangkok og bílaleigan kostaði álíka mikið og sú keðja rútuferða sem við hefðum annars þurft að fara í. Við eyddum reyndar álíka miklum tíma í umferðarteppum í Bangkok og á þjóðvegunum og enduðum á því að koma í tígrisdýrahofið talsvert eftir lokun.

Bílferðin var samt mjög skemmtileg og í stað þess að skoða tígrisdýr fórum við að brúnni yfir ánna Kwai, þá sem er fjallað um í bíómyndinni. Það var fyndið að sjá umferðarskilti sem vísuðu að “The bridge over the river Kwai” og framkvæmdum við staðlað túristastopp þar áður en við rukum í bæinn aftur.

Daginn eftir lenti Dagur vinur okkar svo í Bangkok með það í huga að koma með okkur á strand- og köfunarparadísina Koh Tao sem er eyja við austurströnd Taílands. Þar erum við búin að vera í góðu yfirlæti, orðin sprenglærð í köfun, búin að borða góðan mat og drekka Singha bjór í ótæpilegu magni.

Loss

Köfunarkennslan var skemmtileg, við vorum hjá mjög góðum skóla með frábæran kennara sem er japanskur og heitir Kenji og á næstum 6000 kafanir að baki. Hann lék allt sem hann sagði með handapati, hljóðum og miklum leikrænum tilburðum sem við kunnum vel að meta. Við vorum í góðum hóp en þar var meðal annars Ross sem er frá mörgum löndum og hafði sérstakan hæfileika til að hverfa þegar eitthvað sérstakt átti að fara að gerast, t.d. þegar báturinn var að fara á köfunarstaðinn eða í miðju lokaprófi. Kenji hafði stöðugar áhyggjur af þessu og spurði alltaf með angistartón hvar Ross væri eiginlega. Okkur til mikillar skemmtunar átti hann eins og margir Japanir í miklum erfiðleikum með að segja R og setningin “Where’s Loss???” er tvímælalaust setning ferðarinnar. Loss sjálfur tók lífinu með ró en hann er fyrrverandi hermaður í Ísraelsher og er þessa dagana í “the hair-straightening business” og skartar því að sjálfsögðu löngu og djúpnærðu hári.

Við erum búin að setja inn talsvert magn nýrra mynda samsvarandi þeim langa tíma sem liðið hefur milli færslna. Hvetjum fólk til að skoða þær meðan við skjótumst til Malasíu. Hver veit nema við skellum líka inn nokkrum vídjóum fljótlega…