Spiderblanket

Það er auðvelt að verða ruglaður þegar maður skiptir um umhverfi hraðar en maður skiptir um föt. Úr hitanum og látunum í Hong Kong fórum við til Tokyo, færðum okkur um eitt tímabelti og í fimmtán gráðum kaldara loft. Við vorum tvær nætur í Tokyo og fengum mjög flott hótelherbergi á rétt rúmlega því sem eðlilegt telst að borga fyrir tvö skúffurúm á svipuðum stað. Við vorum í herbergi á 27. hæð svo við vorum með frábært útsýni yfir borgina.

Við höfðum aðeins einn dag til þess að gera það sem okkur langaði að gera, sem reyndar var ekki margt en við byrjuðum á því að fara á ekta japanskt tehús í litlum garði nálægt hótelinu okkar. Það var þægilegur hiti úti, í fyrsta skipti síðan við flugum frá London sem hitinn hefur farið undir 20 gráður. Okkur var reyndar skítkalt fyrst en þetta venst allt, enda tími kominn til að undirbúa sig fyrir fimm gráðurnar heima.

Eftir tehúsið var komið að trúarlegri upplifun, sushi. Við fórum á aðalfiskmarkaðinn í Tokyo, sem er sá stærsti í heimi. Við fylgdumst með sölumönnum selja ótrúlega fjölbreytt úrval fiska og þar sem ekki margir túristar voru á svæðinu vöktum við athygli og fengum tækifæri til að smakka allskyns hrátt góðgæti, t.d. kolkrabba og túnfisk. Við markaðinn er svo lengja af sushi börum sem bjóða upp á það sem margir segja vera heimsins besta sushi. Við urðum ekki fyrir vonbrigðum en það er erfitt að lýsa því hversu stórfengleg máltíð þetta var.

Eftir hádegi var síðan ferðinni heitið að rannsaka hin og þessi hverfi Tokyo, t.d. tískuhverfið, raftækjahverfið og markaðinn. Í raftækjahverfinu er líka að finna miðpunkt Mangamenningar Tokyo og það var ótrúlega forvitnlegt að rölta um og fylgjast með fólki klæddu og máluðu eins og persónur úr Mangamyndum láta eins og við værum þau skrýtnu.

Í það heila er Tokyo, eins og Hong Kong, nútímaleg og óreiðukennd risastórborg en að flestu öðru leyti eru þær ólíkar. Fólkið er öðruvísi og maturinn er öðruvísi og tilfinningin að þvælast um er allt öðruvísi. Það sem kom okkur kannski mest á óvart er fólkið sem þar býr en við höfðum heyrt ýmsar sögur um Japana sem fjölluðu flestar um að þeir væru sálarlausir vinnualkar sem labba hiklaust á mann á gangbrautum og taka karókí of alvarlega. Það var síður en svo okkar upplifun því þvert á móti voru allir yfirmáta vingjarnlegir og hjálplegir (þó ekki á þann hátt sem við kynntumst í Indlandi og Pakistan þar sem yfirgengileg hjálpsemi heimamanna var oftast frekar til ama en gagns), karókíparturinn reyndist þó sannur og við áttum erfitt með að finna laust herbergi á öllum þeim karaókibörum sem í Tókýó eru. Eftir langan þvælingsdag og gott karókídjamm vöknuðum við þægilega seint að morgni 30. September með það fyrir augum að fljúga yfir Kyrrahafið til San Francisco og yfirgefa þar með Asíu eftir næstum fjóra mánuði í góðu yfirlæti þar.

Það er ekki alveg einfalt að fara yfir Kyrrahafið því þar er hinn illræmda dagalína sem ruglar mann enn meira en þegar farið er yfir 8 “venjuleg” tímabelti. Við tókum á loft klukkan 16:30 að japönskum tíma þann 30. september en þegar við lentum í San Francisco var hún 9 að morgni þann 30. september. Þetta fór ekki sérlega vel með líkamsklukkurnar okkar og við lentum þess vegna í fyrsta skipti í alvöru jet-laggi. Við fengum ekki hótelherbergi strax og gengum þess vegna eins og draugar um borgina en hrundum svo eiginlega í bólið upp úr hádegi þegar við fengum herbergið. Við sváfum eitthvað og dormuðum yfir sjónvarpinu og eðalpizzu það sem eftir lifði þessa dags.

Við rotuðumst svo klukkan átta um kvöldið, einungis til þess að vakna eiturhress klukkan 12 á miðnætti, þegar líkamsklukkan okkar vildi meina að það væri kominn eftirmiðdagur. Ekki varð mikið úr svefni fyrr en snemma um morguninn en við vorum samt nógu hress til að þvælast út um allt í San Francisco, taka cable car, borða góðan mat við bryggjurnar og taka sightseeing-rútu um alla borgina, svona eins og maður gerir. Um kvöldið var svo ferðinni heitið að fá sér amerísk rif og reyna svo að sofa eðlilega. Það gekk frekar brösulega og við vorum bæði vöknuð þegar klukkan var orðin fimm og tími til að koma sér til New York og þaðan heim.

Eigum erfitt með að átta okkur á því að ferðin sé búin og við séum á JFK flugvelli í New York að bíða eftir flugi heim. Neitum því ekki að við hlökkum mikið til að hitta fjölskyldu og vini, drekka ískalda íslenska mjólk, borða foreldrakræsingar, fara í alvöru heita sturtu, vera alltaf með aðgang að klósettpappír og geta hent honum í klósettið en ekki fötu, geta eldað eitthvað gómsætt sjálf og auðvitað að þurfa ekki að pakka “aleigunni” á hverjum degi! Þessi ferð var alveg frábær og mikið magn af ómetanlegum minningum sem við höfum eignast svo ekki sé talað um nýja vini og nokkra skrítna hluti sem keyptir voru til minningar. Við höfum komist að því að ferðalög henta okkur mjög vel og gætum alveg hugsað okkur að halda áfram aðeins lengur.

Okkur fannst fjórir mánuðir vera ótrúlega mikið til að byrja með og þegar ferðin var í plönun en svo þegar maður er kominn af stað flýgur tíminn áfram og þó að við gætum kannski ekki hugsað okkur það, skildum við vel það fólk sem við hittum sem var á margra ára ferðalagi. Það var sérstaklega gaman að finna hversu vel við, tilvonandi hjónin, störfum saman í ýmsum vafasömum aðstæðum og erfiðleikum og það hlýtur að vera gott merki að við séum ekki komin með leið á hvort öðru eftir þennan tíma. Það verður undarlegt að halda í sitthvora áttina á morgnana, í vinnu og skóla. Framundan er þó skemmtilegt ár hjá okkur með (ótrúlegt en satt) nóg af utanlandsferðum, áskorunum í vinnu og námi og auðvitað brúðkaupi okkar í lok næsta sumars.

Okkur hefur þótt ótrúlega vænt um þá aðsókn sem síðan okkar hefur fengið og öll kommentin sem fjölskylda og vinir hafa skilið eftir. Það er svo gaman að geta deilt sögunum með áhugasömum og þökkum við ykkur fyrir samfylgdina. Það munu svo bætast við myndir og fleiri sögur þegar fram líða stundir.