Spiderblanket

Eftir stutt stopp í New York tók við eitt lengsta flug sem flogið er í farþegaflugi eða 16 tíma flug til Hong Kong. Við borðuðum hádegismat, kvöldmat, morgunmat og ýmislegt annað snarl sem boðið var upp á og fengum okkur vín eða bjór með, fundum aðeins til áfengisáhrifa, sofnuðum og vöknuðum svo aftur edrú og allt þetta í sama fluginu. Mjög hressandi. Flugið tók samt merkilega lítið á okkur og við vorum nokkuð hress þegar við komum til fyrirheitnu borgarinnar, uppáhaldsborgarinnar minnar, Hong Kong. Ég var glöð með að fá að koma þar við og varð himinlifandi þegar í ljós kom að við ætluðum að gista tvær nætur og þar að auki á einu fínasta hóteli borgarinnar, Island Shangri La. Úh la la.

Nautnalífið hófst strax þegar við gengum úr tollskoðunarrými flugvallarins en þar beið maður með gullslegið skilti merktu okkur. Hann tók allar töskur og annað vesen úr okkar höndum og leiddi okkur niður rúllustiga þar sem svartur og fallegur S-Benz beið. Fjólublár flauelsdúkur var lagður yfir farangursrýmið til þess að skíta ekki út eða rispa okkar stórkostlega farangur. Ég setti upp D&G-sólgleraugun og reyndi að láta sem ég væri ekki öskrandi innra með mér af æsingi, að ég ætti alveg heima aftur í svona bíl með kalda klúta á andlitinu og kampavín í glasi.

Hótelherbergið var glæsilegt með útsýni yfir alla borgina. Í vösum voru rauðar rósir og hjartalaga konfekt á náttborðinu. Við nutum lífsins þarna í tvo daga og borðuðum, drukkum og fórum aðeins um borgina. Jú og horfðum á útsýnið.

Síðan var ferðinni haldið áfram. Við lentum í Jakarta í Indónesíu að kvöldi til og stukkum upp í leigubíl eftir að hafa verið samþykkt inn í landið. Hótelið okkar var í hjarta borgarinnar og við keyrðum í gegnum kunnuglega kaótísk hverfi full af matsölustöðum og misvænlegum farartækjum. Það var mikið fjör á götum Jakarta þar sem Indónesar eru flestir múslimar og fagna því Ramadan um þessar mundir en þeir mega þá ekki borða frá sólarupprás til sólseturs. Við slógumst í hóp með öllu þessu fólki sem var að gúffa í sig kræsingar og fengum okkur kjúklinga-satay og nasi goreng ayam (steikt hrísgrjón með kjúklingi), þjóðarrétti Indónesíu.

Daginn eftir fórum við í leiðangur um borgina í þriggja hjóla faratæki knúnu áfram af vél úr vespu. Þessir eðalvagnar kallast autorickshaws í Indlandi en bajaj hér. Okkur fannst æðislegt að vera aftur komin í hjarta ringulreiðarinnar þarna þar sem bílstjórinn okkar atti okkur enn lengra inn í að því virtist óleysanlegan umferðarhnút þar sem engar reglur gilda. Við kunnum vel að meta lyktina, fólkið og áreitið og vorum spennt að sjá hvað Indónesía hefði að sýna okkur. Auðvitað höfðum við nauman tíma, aðeins tæpa viku, en til þess að segjast virkilega hafa heimsótt Indónesíu þyrftum við allavega einhverja mánuði. Eftir stutt kynni við Jakarta rukum við með næstu vél til Yogjakarta þar sem við höfðum skýr markmið, að fara á geðveikislega flott hótel (á lista yfir 10 flottustu hótel í heimi og, enn betra, á topp 5 á draumahótellista Ernu) og skoða Borubudur hofið sem það hefur útsýni yfir.

Hótelið var fáránlegt. Ekki kannski lýsing sem fer í sögubækurnar en þetta er eiginlega það eina sem ég hef að segja til þess að lýsa þessu á einhvern hátt. Hótel”herbergið” var hús, að því virtist hoggið úr steini og var að svipuðu flatarmáli og íbúðin okkar ef ekki stærra, og á veröndinni var íverusvæði fyllt púðum sem hafði óskert útsýni yfir hið mikilfenglega Borubudurhof. Ekkert var á milli okkar og hofsins nema hrísgrjónaakrar og leyndardómsfullur frumskógurinn sem umkringdi hofið. Hofið sjálft er ekki síður dulúðugt, enginn veit raunverulega til hvers eða af hverjum og hvernig það var byggt og í daufum geislum sólarlagsins fer ímyndunaraflið svo sannarlega á flug. Alls staðar að úr frumskóginum heyrðust prestar ýmissa þorpa kyrja síðustu bæn fyrir sólarlag og við sátum þögul með hálfgerða gæsahúð og drukkum þetta allt í okkur.

Stundirnar sem við áttum í litla húsinu okkar voru yndislegar en það var ekki síður gaman að fara og dýfa sér í sundlaugina, taka þátt í einhverjum af þeim leiðöngrum sem hótelið bauð upp á eða borða á einhverjum af dýrindis veitingastöðum hótelsins. Eins og sagt er í Lonely Planet bókinni okkar um Indónesíu þá er það ekki síður þess virði að fara að skoða Amanjiwo-hótelið en sjálft Borubudurhofið. Arkitektúrinn er svo mikilfenglegur, hótelið er allt úr steini, og útsýnið yfir hofið sem er óskert í gegnum allt hótelið alveg frá því að þú keyrir upp að því, er ótrúlegt. Það var því ekki sjaldan sem við sáum ferðamenn í augljósum skoðunarferðum um hótelið, jafnvel stöku bakpokaferðalanga, og við fundum okkur algjörlega í þeirra sporum. Þau hafa verið nokkuð mörg skiptin á okkar ferðalögum sem við höfum logið að ofurhjálpsömum hótelstarfsmönnum að við ætluðum að fá okkur hádegismat á einhverju ofurhóteli þegar raunin var að við ætluðum bara að fá að litast um. Það var því gaman að sitja í okkar púðafylltu verönd með hvítvín þegar fellow bakpackers áttu leið hjá gapandi af hrifningu. Við eigum sennilega betur heima í þeirra hópi en það er óneitanlega gaman að prófa að vera hinum megin við… hótelmúrana?

Við bendum á að nú er mögulegt að skilja eftir athugasemdir í athugasemdakerfinu en töluverður tími getur liðið þar til þær birtast.

Eftir tvö flug og deilur við Ameríska landamæraverði komumst við til Kosta Ríka. Þegar við lentum var mikil rigning og þoka yfir öllu svo það var lítið að sjá. Við áttum pantaðan bílaleigubíl, stærðarinnar jeppa sem átti að koma okkur niður að hótelinu okkar, Punta Islita sem er mjög glæsilegt hótel við kyrrahafsströnd Kosta Ríka. Fyrir lágt aukagjald var okkur boðið GPS-tæki og kortalestrar-stoltið fékk að víkja fyrir hátæknivélinni. Það var líka ágætt enda reyndist það okkur mjög vel.

Við keyrðum af stað og undir eins fór tækið að vísa okkur mjög sérkennilega leið, eitthvað sem leit alls ekki út fyrir að vera aðalvegurinn gegnum landið. Við keyrðum dularfulla malarvegi sem oft á tíðum líta mjög óárennilega út og hefðu verið ófærir minni bílum á þessum árstíma, regntímanum. Eftir pollaakstur sem hefði sómað sér vel í bílaauglýsingu komumst við þó loksins á aðalveginn. Seinna komumst við að því að tækið var stillt á að velja stystu leið, en ekki fljótlegustu leið.

Þegar nær dró hótelinu byrjuðu malarvegirnir aftur af fullri hörku. Það hafði rignt mikið alla leiðina svo það var allt í pollum og bleytu, en það gat ekki búið okkur undir fyrsta hjallinn á leiðinni, um 15m breiða á sem flæddi yfir veginn með miklum látum að okkur fannst. Nokkrir heimamenn voru þarna fyrir og voru á báðum áttum hvort þeir ættu að reyna, en einn þeirra bauðst til að vaða yfir á undan okkur og víð þáðum það með þökkum. Okkur leist illa á það þegar vatnið var farið að ná honum upp á mið læri, en ákváðum þó að láta til skarar skríða og gekk ferðin reyndar vonum framar og við vorum brátt komin yfir.

Fleiri, en minni, sprænur voru á leiðinni og það var lítið mál að smella sér yfir þær, þar til við vorum að keyra meðfram stærstu ánni á svæðinu. Þegar við vorum komin innan við 10km frá hótelinu komum við að stað þar sem áin Ora hafði flætt yfir veginn. Það var engin leið að komast yfir og við héldum að við þyrftum hreinlega að snúa við.

Til að bæta gráu ofan á svart þá er símafyrirtækið mitt ekki með samning í Kosta Ríka svo síminn virkaði ekki. Við þurftum því að keyra til baka í næsta þorp og fá lánaðan síma. Hótelmenn sögðust ætla að keyra á móti okkur en þegar við vorum búin að bíða full lengi fyrir okkar smekk ákváðum við að hringja í þá aftur. Flestir símar á svæðinu voru bilaðir en loksins komumst við í þorp með síma. Þorpsbúar vísuðu okkur veginn aðra leið á hótelið en vöruðu okkur við því að það gætu verið nokkrar erfiðar ár eftir. Við keyrðum af stað og komumst í 5km fjarlægð frá hótelinu en þar var á sem var við töldum ómögulegt að komast yfir. Við hringdum enn á hótelið og þeir sendu bíl eftir okkur og það endaði á því að starfsmenn hótelsins keyrðu bílinn okkar síðasta spölinn. Þá var komið myrkur og við höfðum verið 7 tíma á leiðinni. Við höfðum ekki sofið í rúmi síðan í Argentínu og töldum okkur nú eiga góða drykki og langan svefn skilinn.

Hótelið var frábært. Það var í miðjum frumskógi uppi á hæð sem náði niður að Kyrrahafinu. Efst á hæðinni var veitingastaðurinn og gestamóttakan, en svo voru herbergin í sér húsum utan á hæðinni. Við vorum í litlu húsi með lítilli sundlaug fyrir framan. Af veröndinni var ógleymanlegt útsýni yfir skóginn og út á sjóinn. Það var frábært að hafa sundlaug þar og við notuðum hana mikið. Maturinn var frábær, sjávarréttaveisla á hverjum degi og allt þetta var mjög hóflega verðlagt.
Allt kringum hótelið var hressilegt dýralíf, fálkar svifu yfir skóginum og veiddu, litríkir páfagaukar voru alls staðar og fuglategundirnar voru reyndar óteljandi. Öskurapar (howler monkeys) héldu okkur vakandi með djúpum köllum sem heyrðust um allan frumskóginn og svo náttúrulega voru skordýrin alls staðar, meðal annars ein c.a. 5cm löng bjalla sem gerði sig heimakomna á einum lampanum í herberginu okkar.

Við áttum það mjög náðugt á þessu hóteli, fórum í gönguferðir út í fjöruklettana og um ströndina, sátum og gerðum lítið á veröndinni hjá okkur og borðuðum á okkur gat í hvert mál. Það æsilegasta sem við gerðum var að láta okkur renna eftir vírum sem voru hengdir milli trjáa hátt yfir frumskóginum. Þar sáum við trén ofan frá og í þeim endalaust magn alls kyns dýra. Við sáum alls konar apa, fugla og fleiri kvikindi sem gera sig heimakomin í skóginum.

Myndirnar frá þessu hóteli tala kannski best sínu máli en í það heila var þetta frábær upplifun og mjög erfitt að slíta sig frá þessu. Það hjálpaði þó að við vorum á leiðinni til Indónesíu, næstum því akkúrat hinum megin á hnettinum. Við áttum eftir ferð gegnum Bandaríkin, 16 tíma flug til Hong Kong og fleira áður en þangað væri komið. Fyrst þurftum við þó að komast til baka til San Jose, höfuðborgar Kosta Ríka. Þar sem veðrið hafði verið að mestu þurrt og reyndar mjög gott (sólbruni) voru árnar orðnar mun aumari og stóru árnar sem höfðu vakið hjá okkur hroll nokkrum dögum fyrr orðnar að smá sprænum.

Við keyrðum lengri leiðina til baka, fórum kringum fallegt vatn í miðju landinu og sáum svo einn aðal ferðamannastaðinn í Kosta Ríka, Arenal-eldfjallið sem er flokkað sem eitt af 10 virkustu eldfjöllum heims. Það hefur verið að gjósa viðstöðulaust síðan 1968 og jafnvel í dagsbirtu var hægt að sjá hraunið renna niður hlíðarnar. Þarna eru einnig hverir og alls kyns undur sem við Íslendingar erum reyndar vanir.

Við sólsetur komumst við loksins stystu en ekki fljótlegustu leið gegnum alls kyns úthverfi til San Jose. Þar áttum við bókað á litlu hóteli sem var með frábæru útsýni yfir alla borgina. Það var mjög hugguleg og þægileg dvöl en morguninn eftir áttum við bókað flug til New York.

Það eru komnar inn talsvert margar myndir frá Kosta Ríka og ég held þær tali sínu máli um það sem þar fór fram!

Þegar við komum á flugvöllinn biðu okkar, eða mín öllu heldur þar sem Jens hafði farið að leggja bílnum, ógeðslegar raðir fullar af reiðum íslendingum og ringluðum Þjóðverjum með of margar töskur. Töskufæribandið var bilað og tafir í samræmi við það. Ég tróðst í raðirnar og náði að veiða til mín starfsmann vallarins og reyndi að sannfæra hann um að mynda sérstakt “check in” fyrir fólk sem aðeins væri með handfarangur eins og raunin var með okkur. Eftir misheppnaðar samningaviðræður við þann frábæra mann kom Jens að frekar pirraðri eiginkonu (hohoho) sem var mjög upptekin af því að vernda sinn stað í röðinni fyrir fyrrnefndum Þjóðverjum og var ekki að samþykkja það sisvona að yfirgefa sitt pláss fyrir eitthvað sem að Jens vildi sýna henni. Það óvænta var þó að við áttum bókað flug út til Kanada skömmu seinna á Saga Class og gátum því skipt yfir í þá röð sem fylgir þeim lúxus en sú röð samanstóð af tveimur jakkafataklæddum mönnum með skjalatöskur. Varla þarf að taka fram gleðina sem braust fram hjá eiginkonunni en hún var töluverð ef svo má að orði komast. Flugfreyjurnar höfðu haft veður af því að þetta væri upphaf brúðkaupsferðar og tóku á móti okkur með kampavínsglösum og konfekti og næstu klukkutímar einkenndust af kampavínsdrykkju, afslöppun og notalegheitum.

Þegar við komum til Kanada vissi ég ekki enn hvert Jens áætlaði að fara með okkur og var orðin ansi spennt. Við settumst niður á sveittri hamborgarabúllu sem var skásti kostur okkar hluta flugvallarins í matarmálum og þegar við vorum komin með hambó og tvo kalda Candadian ætlaði Jens að gefa mér tækifæri á því að fatta hvert við værum að fara með hljóðdæmi. Í heyrnatólunum ómaði tangótónlist og ég veðraðist öll upp samstundis, við vorum á leið til Argentínu. Mikil gleði, afskaplega mikil gleði og töluverð undrun. Það er skrýtið að vita ekkert hvert maður er að fara og svo allt í einu kemur það í ljós og þá er það til eins nyrsta hluta Suður Ameríku. Nokkrir klukkutímar voru í flugið sem tæki næstum 12 tíma og því hressileg nótt framundan. Flugið gekk þó eins vel og hugsast gat og við sváfum bæði meirihluta þess enda enn þreytt og í spennufalli eftir brúðkaupið. Þegar við komum til Buenos Aires innrituðum við okkur inn á glæsilegt lítið boutiqe-hótel á besta stað í borginni. Það var 23 stiga hiti og sól og eftir að hafa komið töskunum fyrir upp á herbergi settumst við niður á fallegu götuhorni og fengum okkur rauðvínsglös og snarl. Þetta setti tóninn að mestu leyti fyrir þessa 3 daga sem við eyddum í borginni en fyrir utan svona helstu must sees þá snérist dvöl okkar þar um mat og vín enda hvoru tveggja þarna hrikalega gott og hlægilega ódýrt. Borgin sjálf er falleg og rómantísk með frábærum veitingastöðum í öðru hverju húsi. Á borðum veitingastaðanna eru hvítir dúkar og kertaljós og greinilegt að Buenos Aires-búar leggja sig fram við að hafa það kósý.

Buenos Aires er full af hundum. Sætum hundum, gæludýrum, litlum sem stórum, og í borginni eru garðar þar sem eigendurnir geta leyft þeim að leika sér og þar má sjá þúsundir hunda hlaupa um saman. Ekki var heldur óalgengt að sjá konur eða karla með allt upp í 6 hunda af ýmsum stærðum og gerðum með sér í göngutúr og er þar líklegast um að ræða einhvers konar hundapasssara. Þetta hundafár gerði mig auðvitað bara ennþá hrifnari af borginni enda mikill hundaaðdáandi.

Við vildum auðvitað bragða á hinu fræga Argentínska nautakjöti og fórum á týpískt parilla, eða steikhús, og pöntuðum okkur sitthvora steikina og góða flösku af Malbec. Þegar steikurnar komu hafði þjónninn mikinn metnað fyrir því að sýna okkur hversu frábæra steik væri um að ræða og skar hana með skeið sem rann auðveldlega í gegnum þetta stóra kjötstykki. Við urðum sko ekki fyrir vonbrigðum og hver biti olli stunum og augnrúlli og það besta var að allur maturinn ásamt víninu var aðeins að kosta okkur um 1000 krónur þrátt fyrir að þetta teldist vera frekar fínt steikhús. Við átum á okkur gat þetta kvöld en fórum samt aftur í hádeginu daginn eftir á hverfis-parillu sem var frekar sveitaleg og leit svolítið út eins Mokka steikhúsanna. Við vorum glöð þegar við brögðuðum á kjötinu og komumst að því að 300 krónu steikin þar var alveg jafn góð og á fína staðnum kvöldið áður.

Við vildum sjá hvað allt þetta tangó-fár snérist um og fórum á tangóbúllu í hverfinu okkar eitt kvöldið eftir góðan kvöldverð en samkvæmt auglýsingu frá henni var hún opin frá 23 til 4 um nótt alla virka daga. Okkur fannst ótrúlegt að margir yrðu á staðnum á þessum tíma sem við mættum en þá var klukkan að skríða í 1 aðfaranótt miðvikudags. Öðru var nær, staðurinn var stappfullur og þegar við freistuðum inngöngu vorum við spurð hvort við ættum pantað borð. Svo var ekki en sætavísan reddaði okkur þó borði í horninu við innganginn og við sátum þar agndofa og fylgdumst með öllu þessu fólki sem hafði klætt sig upp og komið þarna til að dansa. Þarna voru gömul hjón og ung pör og allt þar á milli í ástríðufullum dansi. Margir voru stakir og svifu á milli dansfélaga. Um tvö-leytið vorum við orðin frekar syfjuð og ætluðum upp á hótel og mættum á leiðinni út hljómsveit sem þá var á leiðinni inn. Aðalstuðið var að hefjast… kl. 2 um nótt í miðri viku.

Við erum afar hrifin af Buenos Aires og hefðum gjarnan viljað vera þar lengur. Tími var þó kominn til að halda áfram ferðinni en sem fyrr vissi ég ekki enn hvert. Ég var töluvert hissa þegar í ljós kom að við værum á leið í 9 tíma flug til Miami en ég hafði laumulega haldið að við ætluðum til einhvers annars lands í S-Ameríku enda við komin á enda þeirrar álfu. Nú var allur heimurinn aftur til umræðu. Jens ákvað að segja mér næsta áfangastað yfir dýrindis flugvélamat og lagði fyrir mig landafræðiþraut: Höfuðborg hvers lands er San José? Ég viðurkenni skömmustulega að ég vissi það ekki en Jens gaf mér fleiri vísbendingar þar til að ég áttaði mig á því að við værum á leið í dýralífs- og náttúruparadísina Costa Ríca. Ég æpti af sjálfsögðu og veinaði af gleði í flugvélinni viðstöddum til hrellingar. Jens afhenti mér síðan bók um Costa Rica sem ég er að lesa núna í miklum æsingi og spennu yfir því sem er að fara að taka við. Þetta er ekkert smá gaman og Jens er auðvitað ekkert nema snillingur og stendur frábærlega að skipulagningu ferðarinnar og ég nýt þess í botn að vita ekkert hvar í heiminum ég verð næst þegar ég sef! Jæja.. best að fræðast um hvaða snákar eru eitraðir og hverjir baneitraðir.

Kossar og knús til allra frá hjónakornunum. Athugið að þáð eru komnar myndir af þessu ævintýri á myndasíðuna!

Brúðkaupið var yndislegt. Það er allavega það sem við upplifðum og ég býst við að ekkert annað skipti máli en vona að sem flestir séu á sama máli. Ég gisti heima hjá foreldrum mínum nóttina fyrir brúðkaupið og þegar Jens var að kyssa mig bless og grínaðist með það að næst þegar við kysstumst yrðum við gift þá fór hjartað í mér að slá ansi hratt. Ég var svolítið hissa þegar ég áttaði mig á því hversu stressuð ég var orðin svona þegar þetta var loksins að verða að veruleika Þetta var ekki stress yfir því að vera að giftast Jens enda ég löngu búin að ákveða að njóta ævinnar með honum heldur var þetta bara almennur æsingur yfir því að vera að fara að giftast yfir höfuð, upplifa þetta móment sem fólk vonar að gerist bara einu sinni yfir ævina og oft er einn af eftirminnilegustu dögum lífs þeirra. Ég var líka svo glöð að hafa fundið einhvern sem ég var svona viss um, svona ástfangin af og vera að fara að bindast honum til æviloka. Hljómar mjög rjómalagað en hey.. brúðkaup er bara þannig atburður.

Þegar brúðkaupsdagurinn loksins rann upp var ég vakin með heitu súkkulaði a la mamma og fór fljótlega, ásamt henni, systrum mínum, Rut frænku, Önnu vinkonu og skreytingarmeistara og Elínu vinkonu í miklar tilfæringar, toganir og málningarvinnu þar til við töldum okkur vera ansi frambærilegar. Þegar tími var kominn að fara í kirkjuna var hjartslátturinn orðinn ansi hraður og þegar kirkjudyrnar opnuðust og allur þessi fjöldi ættingja og vina brosti til okkar og Jens og Sólrún tengdamamma brostu í hinum enda kirkjunnar tók hjartað mikinn kipp og ég greip fast um höndina á pabba. Athöfnin fannst okkur Jens vera persónuleg og hugljúf. Ég táraðist þegar ég hlustaði á tónlistarfólkið og horfði í augun á Jens og gat ekki hætt að brosa því þá titruðu varirnar á mér svo mikið að mér fannst að allir hlytu að taka eftir því. Þetta var miklu tilfinningaþrungnara en ég hélt að þetta yrði.

Það var ómissandi að hafa Nínu Þorbjörgu, Stínu og Davíð hluta af athöfninni enda stóðu þau sig svo vel og veittu ákveðið comic relief með athöfnum sínum. Nína hóf dagskrána með því að taka örlítið sóló á “sviðinu” og var ekkert ánægð þegar afi Þórður tók hana úr úr sviðsljósinu, Davíð var duglegur við að blikka mig og aðra nærstadda á mjög svo kómískan hátt og Stína skemmti þeim sem leiddist athöfnin jafn mikið og henni sjálfri með leiksýningu þar sem rósirnar úr blómakörfunni voru í aðalhlutverki.

Eftir athöfnina fórum við í myndatöku og þá hófst misþyrming á hvíta fallega kjólnum sem hafði verið svo vandlega gætt alveg þar til þá. Við vorum látin leggjast á bekki, klifra upp á veggi og hlaupa menntaveginn upp að MR og allt í einu var allt í lagi að kjólinn fengi í sig drullu og krumpaðist og hvaðeina. Þetta var aðeins hálftíma eftir að ég hafði haft miklar áhyggjur af því að krumpa kjólinn í brúðarbílnum eða jafnvel *gasp* svitna í hann á leiðinni í kirkjuna. Þetta var samt ótrúlega gaman og við glöddumst yfir veðrinu en skyndlega hafði brostið á sólskin og blíða sem ekki var hægt að ímynda sér að yrði fyrr um daginn þegar ringdi eldi og brennisteini.

Veislan var frábær! Maturinn var auðvitað alveg meiriháttar og hver réttur betri en sá síðasti. Salurinn var alveg eins og ég hafði ímyndað mér, rómantískur og fallegur með kertum hvert sem litið var. Veislustjórarnir Þorbjörg og Önni stóðu sig alveg frábærlega og stjórnuðu dagskránni með harðri hendi ásamt því að koma með hnyttnar sögur og athugasemdir öðru hverju. Við höfðum sérstaka ánægju af atriðum kvöldsins sem voru öll svo persónuleg og yndisleg og mikil vinna greinlega lögð í hvert og eitt þeirra og erum við virkilega þakklát fyrir þau eins og allt annað sem gerði þennan dag eins einstakan og hann var. Miðaldarmenn héldu síðan uppi stuðinu fram eftir nóttu og skilst mér að flestir hafi skemmt sér vel á dansgólfinu.

Daginn eftir vöknuðum við Jens í hálfgerðri vímu í turnsvítu Hótel Borgar. Það var skrýtið að vera orðin hjón og reyndum við að minnast á það í hverri setningu. Einnig vorum við í sæluvímu yfir gærdeginum í heild sinni sem var svo skemmtilegur og gekk svo vel. Eftir að hafa kvatt fjölskyldur okkar héldum við út á Keflavíkurflugvöll en ég vissi ekkert hvert ferðinni væri heitið. Jens hafði planað brúðkaupsferð sem ég vissi að ætti að vera rómantísk og skemmtileg en hafði ekki hugmynd um hvert við gætum mögulega verið að fara.