Spiderblanket

Eftir þessi fyrstu bros sem ég nefndi í síðustu færslu hafa allir ættingjar snáðans, og þá við foreldrarnir ekki undanskildir, reynt eftir mesta mætti að fá að líta augum þessa dýrð sem ungbarnabros eru. Þessu fylgir óvenjuleg beiting raddar og ýmsar geiflur og grettur. Yfirleitt virkar það bara ekki neitt og litli kall setur upp mikinn vandlætingarsvip (grínlaust) en svo brosir hann alveg óvænt þannig að skín í gómana af hinum undarlegustu hlutum t.d. ef ég kyssi hann á hökuna eða pota í nefið á honum eða af því virðist bara af engri ástæðu. Það virðist vera algjörlega random hvað veldur brosinu mér til mikillar gremju því ég vil gjarnan finna eitthvað töfraráð til að fá hann til að brosa.

Annað skrýtið og leyndardómsfullt í þessum brosmálum er þegar litli kall brosir að því virðist til einhvers sem ég ekki sé. Í þrígang hefur hann tekið þvílík bros og hjal út í loftið en augun eru mjög einbeitt á sama staðinn og mér stendur nánast ekki á sama. Annað hvort hefur barnið gífurlega ánægju af hurðinni inn í geymslu eða þá að hann sér eitthvað sem ég sé ekki. Hann yrði nú ekki sá fyrsti í ættinni til þess. Ég vona auðvitað að þetta sé eitthvað af langöfunum eða langömmunum komið hér til að vaka yfir honum.

Mörtu móðursystur tókst að ná fyrstu myndunum af smá brosi hjá litla kallinum sem sjá má hér í færslunni. Henni brá svo mikið við brosið að hún gleymdi að horfa í myndavélagatið sem útskýrir hvers vegna önnur myndin er eins og hún er.

Guð hvað þetta er nú sætt barn sem við bjuggum til!

Ég trúi ekki að það sé strax liðinn mánuður frá fæðingunni! Þetta er búið að vera yndislegur tími. Nú er Jens farinn aftur að vinna og við litli kall erum heima að dúlla okkur. Hann var vigtaður í dag og heldur áfram að þyngjast vel, orðin rúm 5 kg. Mér finnst hann orðinn svoooo stór! Hann er orðinn voðalega pattaralegur og kominn með fellingar og flottheit.

Það er búið að vera stuð hjá okkur í janúar eins og vera ber. Við fórum með litla kall í myndatöku (aftur í boði okkar yndislegu vina) og stóð hann sig alveg eins og hetja, starði bara á ljósmyndarann og fannst þetta allt saman frekar skrýtið. Við fórum í fyrsta göngutúrinn með nýja flotta vagninn okkar og svo fór litli með pabba sínum í stóra baðið hjá ömmu Soffíu og afa Lalla en það þótti honum ekki lítið gaman.

Núna síðustu daga hefur litli aðeins byrjað að brosa en gerir það mjög sparlega og alls ekki eftir pöntunum. Mamman bráðnaði alveg þegar litli drengurinn hennar brosti með öllu andlitinu eftir eina gjöfina með mjólk lekandi út um munnvikin (hljómar kannski ekki vel fyrir sumum).

Ekki er minni dagskrá framundan, ýmis matarboð,  EM í handbolta og svo verður litli maðurinn skírður þann 30. janúar.

Fleiri janúarmyndir eru komnar í myndaalbúmið og myndir úr umræddri myndatöku eru væntanlegar fljótlega.

Farið varlega í hálkunni!

Lífið er komið í aðeins eðlilegra horf hér í Blásölum, við erum orðin nokkuð lagin að meðhöndla litla manninn og fáum sumar nætur að sofa í hátt í þrjá tíma í einu. Drengurinn er reyndar búinn að vera í miklum vaxtakipp og hefur verið að drekka með mesta lagi tveggja tíma millibili í nokkra daga. Ég viðurkenni fúslega að það er kannski ekki það auðveldasta og að baugarnir séu orðnir ansi dökkir. Árangurinn lætur hins vegar ekki á sér standa, drengurinn hefur þyngst um kíló á tveimur vikum og ég bind vonir við að allar hans nýju fellingar séu teknar af meðgöngufellingunum mínum.

Brjóstagjöfin er nú loksins orðin yndisleg. Það kom mér svolítið á óvart hversu erfitt það er að byrja að gefa brjóst og mun ég nú lýsa því hvernig ferlið var hjá mér þrátt fyrir að það höfði kannski ekki til margra.

Mér tókst í byrjun að koma mínum litla gráðuga klaufa nokkurn veginn rétt á brjóstið með hjálp ljósmæðra og ýmissa aðstoðargagna. Fyrstu dagana eftir fæðingu kom broddur, gulur og þykkur, en það veit ég aðeins eftir að hafa séð það í ælu drengsins, ég sá aldrei neitt nema einhverja dropa á geirvörtunum og var alveg viss um að barnið mitt væri að svelta (hormones much?). Ljósmóðirin fullvissaði mig um annað og mjólkaði mig í teskeið og sýndi mér. Þau þurfa víst voða lítið þessi nýfæddu grey og broddurinn minn dugaði vel. Drengurinn vildi alltaf vera á brjóstinu og geirvörturnar á mér loguðu vegna þessa skyndilega áreitis. Það var því mikið sorgarefni þegar ég sá margra klukkutíma erfiði koma upp úr barninu í einni ælu.  Drengurinn var samkvæmt helstu brjóstagjafafasistum að taka brjóstið alveg rétt en þetta var samt frekar óþægilegt. Hann hefur rosalega sogþörf og vildi nota brjóstin sem snuð þegar hann var ekki að drekka. Það var mér hins vegar líkamlega ómögulegt vegna óþæginda og við kynntum hann fyrir snuðinu þriggja daga gamlan og sjáum sko ekki eftir því. Ég tók ekki eftir að það hefði nein áhrif á brjóstagjöfina.

Mjólkin kom síðan hjá mér á 5 eða 6 degi og þar sem drengurinn drakk svo ört varð ég bara aðeins aum í brjóstunum og slapp við stálma. Mér var sagt að það ætti ekki að vera vont að gefa brjóst og ef ég finndi fyrir sársauka (meira heldur en bara byrjunareymslum eftir áreitið) þegar ég legði barnið á brjóst ætti ég að losa hann af og prófa aftur og reyndi ég að fara eftir þessu af bestu getu. Það gekk vel alveg þar til eina nóttina. Þá hafði drengurinn verið erfiður og mér hafði loksins tekist að koma honum á brjóst en fann fyrir smá klipi á hægri geirvörtu. Ég var þreytt og nennti ekki að losa hann en sá eftir því strax í næstu gjöf því mér hafði á þessum stutta tíma tekist að fá blöðru á geirvörtuna. Blaðran sprakk og eftir varð djúpt sár og þetta var byrjunin á miklum sársauka og veseni. Ég veinaði nánast í hvert sinn sem gráðugi drengurinn minn réðst á “vonda” brjóstið, ég fór að kvíða fyrir að gefa honum það og fannst sérstaklega erfitt að mana mig upp í að skella honum á í myrkrinu um miðjar nætur.

Núna er þetta loksins orðið betra, sárið gróið og brjóstagjöfin eins og ég sagði að ofan orðin yndisleg og kósý eins og ég vonaði. Þetta er samt ekki vandamálalaust því ég virðist vera með mikla mjólk og hún flæðir svo hratt í byrjun gjafar að litla kallinum liggur við drukknun. Í hamaganginum gleypir hann mikið loft og gengur undir viðurnefninu “hoverbaby” þegar mesta losunin fer fram.  Verið er að vinna í lausn á þessu.

Bleyjuskipti ganga einnig vel en þau eru afar tíð.

Kveðjur úr brjóstaþokunni!

“Síðasta vikan!! Það er ef miðað er við meðalmeðgöngulengd.. en ég hef á tilfinningunni að það litli kall sé ekkert að drífa sig og komi á milli jóla og nýárs eða bara í janúar.”

Þetta var byrjunin á færslu sem ég hafði skrifað daginn áður en litli kall kom í heiminn og ætlaði að setja inn daginn eftir, þá komin 39 vikur og 3 daga. Eins og sést þá grunaði mig ekki að þá yrði ég komin með drenginn í fangið. Ég held samt að einhvers staðar í undirmeðvitundinni hafi mig grunað þetta því í þessari viku fylltist ég skyndilega þörf til þess að klára allt í vinnunni og skilja við hreint borð, vann eins og hundur við að klára öll málin mín og hélt m.a.s. smá kveðjukaffi á föstudeginum þrátt fyrir að ég hafi ætlað að vinna heima fram að fæðingu. Er mjög fegin því núna.

Að kvöldi 18. desember var ég mjög hress og við Jens fórum út að borða og keyptum jólatré. Þegar heim var komið horfðum við á bíómyndina 2001 Space Odyssey og ég fann ekki fyrir neinu óvenjulegu, bara smá fyrirvaraverkjum eins og ég hafði verið að fá í nokkrar vikur. Þeir voru þó aðeins tíðari en við vorum vön og þess vegna tókum við tímann á nokkrum þeirra en þeir voru mjög óreglulegir og við töldum öruggt að ekkert væri í gangi. Ég svaf mjög vel um nóttina en vaknaði um 8 leytið með verk í maganum. Taldi þetta vera afleiðingu kaffisulls kvöldsins áður en okkur hafði áskotnast dýrindis jólakaffi sem ég hafði fengið mér heldur mikið af. Þegar magakramparnir (líktust ekkert fyrirvaraverkjum eða túrverkjum fannst mér) voru orðnir frekar reglulegir ákvað ég að vekja Jens um kl. 9 og við tókum tímann á þeim. Það voru 5 mínútur á milli verkja og við hringdum upp á fæðingardeild til þess að spyrja ljósmæðurnar þar ráða og þær vildu fá okkur upp eftir til öryggis. Þá varð uppi fótur og fit í Blásölum, heimferðartaskan var ekki tilbúin og Jens þeyttist um íbúðina í leit að því dóti sem nauðsynlegt var að taka með í svona leiðangur samkvæmt listum á internetinu. Okkur fannst þetta samt frekar kjánalegt þar sem ég var alveg viss um að það væri ekkert í gangi nema magapest.

Þegar við komumst loks af stað voru aðeins 3 mínútur á milli verkja og þeir farnir að vera meiri verkir heldur en magakrampar. Fékk einn slíkan í lyftunni á leiðinni niður í bíl og tókst að gera aumingja manninn sem var svo óheppinn að vera okkur samferða niður frekar skelkaðan. Þegar við komum upp á fæðingardeild kynnti ég mig í afgreiðslunni og sagði svona til öryggis að ég væri nú sennilega bara með einhverja magapest. Ljósmæðurnar vildu nú samt fá að kíkja á mig og öllum til mikillar undrunar og þá mér einna helst, var ég komin með 8 sentimetra í útvíkkun. Við vorum drifin strax inn á fæðingarstofu í Hreiðrinu. Verkirnir hörðnuðu fljótlega mikið og ég fór í baðið. Mér gekk mjög vel að anda mig svokallaðri haföndun í gegnum hríðarnar (mæli virkilega með meðgöngujóga, jafnvel fyrir skeptíska) og ímyndaði mér að andardrátturinn minn væri niðurinn í hafinu og ég sæti í flæðarmálinu á Cocoa Island á Maldives víðsfjarri þessum sársauka.

Ég var alveg svakalega einbeitt og mátti ekkert hljóð heyra þegar verkirnir voru, enginn mátti tala eða koma við mig heldur sat ég bara í baðinu í mínum eigin heimi. Ég hefði samt aldrei getað gert þetta án Jens en hann sá til þess að allt var eins og ég óskaði og þar sem við höfðum talað svo mikið um hvernig ég vildi hafa fæðinguna vissi ég að hann myndi sjá um allt sem sjá þyrfti um eins og t.d. að hafna nálastungum og að redda mænudeyfingu ef ég vildi. Ég gat því bara einbeitt mér að mínu verkefni.

Næstu tvo tíma gerðist voðalega lítið og ég hélst í 8 sentimetra útvíkkun og var farin að íhuga mænudeyfingu þar sem verkirnir voru orðnir mjög kröftugir og stóðu yfir í allt að mínútu í senn. Það kom þó aldrei til þess þar sem rembingstilfinningin helltist allt í einu yfir mig og útvíkkun reyndist vera lokið. Rembingurinn tók lengri tíma en ég hélt og ég var orðin virkilega þreytt í lokin. Var mun meira líkamlegt erfiði en ég hélt. Hríðarnar voru orðnar styttri, aðeins um 40 sekúndur, og ljósurnar gáfu mér hríðaraukandi til þess að reyna að klára þetta. Eftir um klukkutíma af brjáluðu magaæfingum flaug litli kallinn minn svo út í einum rembing og ég fékk hann beint til mín á bringuna. Hann grét af miklum krafti og fékk strax toppeinkunn frá ljósunum. Algjörlega ólýsanleg tilfinning að sjá og snerta barnið sitt í fyrsta skipti. Við kúrðum í Hreiðrinu í sólarhring áður en við héldum heim í Blásali aftur.

Allt hefur gengið vel þessar tvær vikur sem við höfum verið fjölskylda, ég er að ganga saman og við erum öll smátt og smátt að venjast nýjum hlutverkum. Þetta er algjörlega besta starf í heimi og við erum svo ástfangin af þessum yndislega strák! Litli kallinn drekkur og drekkur og brjóstagjöfin er svona að komast á rétt ról. Nú þarf ég einmitt að gefa mjög svöngum herramanni og læt þetta nægja að sinni.

Við þökkum allar þær yndislegu kveðjur sem við höfum fengið.