Spiderblanket

Þá er Lárus þriggja mánaða gamall í dag. Hann fór í skoðun sl. þriðjudag og var ótrúlega duglegur þegar ljósmóðirin sprautaði hann, kjökraði bara smá, setti upp skeifu og starði með vandlætingarsvip á þetta illmenni sem ljósmóðirin er (að hans mati). Hann mældist tæp 7 kg og 62,5 cm að lengd. Ef hann heldur áfram að þyngjast svona hlutfallslega meira en hann lengist stefnir í að hann verði alveg kúlulaga. Sem er ekkert verra.

Ég held nú samt að það hægi hratt á þyngdaraukningunni þegar Lárus byrjar að hreyfa sig meira, rúlla sér um gólfin og þess háttar en það styttist líklegast óðum í það. Hann byrjaði snemma að velta sér af maganum yfir á bakið því honum fundust bakæfingarnar sem við foreldrarnir ætluðumst til að hann gerði á leikteppinu vera hinar mestu þrælabúðir og fann leið til þess að koma sér undan þeim. Nú er hann svo búinn að velta sér nokkrum sinnum af bakinu yfir á magann en það finnst honum mun erfiðara og festist stundum í mjög undarlegum stellingum. Alltaf stuð á leikteppinu!

Tönnin margumrædda hefur nú stungið broddinum upp úr gómnum og er að gera greyið drenginn alveg vitlausan. Við reynum að friða hann með deyfigeli og köldum naghring. Annars er hann hinn ljúfasti og samkjaftar ekki allan daginn, kúar og veinar og er greinilega búinn að finna röddina sína. Það finnst okkur voða gaman og yndislegt að vakna á morgnana og fá einlæg gleðivein frá litlum kalli sem er svo ánægður með að hafa tekist að vekja foreldra sína.

Lárus er svolítið viðkvæmur fyrir hljóðum og tóntegundum og setur upp mikla skeifu þegar hann heyrir önnur börn gráta, jafnvel þegar það er bara í sjónvarpinu. Sama gerist ef maður talar til hans í svona “vorkennistón” eða ef maður setur upp skeifu sjálfur eða þykist gráta. Svo má maður helst ekki syngja fyrir hann lög í moll því þá kemur skeifan og oftar en ekki grátur með. Sofðu unga ástin mín fær t.d. undantekningalaust fram skeifu og skæl og er því ekki notað á þessu heimili. Bara ótrúlega skemmtileg og hress lög hér takk!

Það er eins og alltaf búið að vera mikið stuð á okkur litlu fjölskyldunni, amma Sólrún og afi Þórður komu heim frá Nýja Sjálandi og við fluttum aftur í Blásali, afi Þórður varð sjötugur um síðustu helgi og hélt veglega veislu fyrir nánustu ættingja á sunnudaginn og við foreldrarnir fórum á árshátíð Icelandair á laugardagskvöldið. Amma Soffía og afi Lalli pössuðu Lárus á meðan og gekk það bara svaka vel þó svo um tíma hafi litið út fyrir að sýna ætti brot úr “demon baby”. Afa Lalla tókst þó með stórkostlegum tilburðum að koma í veg fyrir það og þegar við foreldrarnir komum heim var litli kallinn steinsofandi.

Á dagskrá er svo langþráð frí til Spánar með ömmu Soffíu, afa Lalla, Brynju og Stefáni Einari þar sem við ætlum að slappa af, borða góðan mat, spila pool og golf og almennt njóta lífsins. Það læðist einnig að mér sá grunur að móðirin (ég) muni stoppa við í H&M og kaupa klæði á drenginn þar sem hann er að verða vaxinn upp úr öllu sem hann á. Við þurfum þó sennilega aldrei aftur að kaupa á hann útiföt þar sem amma Soffía er orðin einnar konu prjónaverksmiðja og framleiðir hverja stórkostlegu flíkina á eftir annarri. Það er sko ekki leiðinlegt fyrir Lárus!

Við óskum allra gleðilegra páska og vonum að þið njótið lífsins!

Nýjar myndir á myndasíðu!

Það er búið að vera mikið stuð hjá okkur síðan síðasta færsla var skrifuð og ég fékk smá áfall þegar ég sá hversu langt var síðan það var gert. Eins gott að reyna að skrifa reglulega eitthvað hér inn fyrir áhugasama og líka fyrir mig, er nánast strax farin að gleyma því sem ég skrifaði fyrir nokkrum mánuðum.

Okkur Jens hefur fundist tíminn með Lalla hafa skipst í hin ýmsu tímabil. Fyrst var auðvitað fæðingarvíman þegar maður þorði ekki að sofa og hélt að barnið myndi hætta að anda um leið og maður liti af því eða dirfðist til þess að sofa. Svo tóku við fleiri tímabil sem einkenndust af vandamálum eða gleðiefnum (aðallega vandamálum/áhyggjum þó). Eftirminnilegast var auðvitað “aumu geirvörtunar og brjóstavandamálatímabilið” margumrædda, svo sennilega tímabilið þegar Lalli fékk fyrsta bleyjubrunann og ég var svo miður mín að ég skipti á honum á hálftímafresti í nokkra daga og íbúðin var þakin þykku lagi af kartöflumjöli (sem ljósan ráðlagði okkur að setja í bleyjuna hjá honum en endaði um alla íbúð einhvern veginn – virkaði samt ofur vel á brunann) og svo leka-tímabilið þegar brjóstin á mér brjáluðust í nokkrar vikur og ég vaknaði í mjólkurbaði á nóttunni, þurfti að sofa með taubleyjur í brjóstahaldaranum og Lalli saup hveljur, veinaði og kúgaðist þegar mjólkurflaumurinn spreyjaðist á fullum krafti í byrjun gjafa. Stuð! Leystist allt að lokum þrátt fyrir að ég hafi sko ekki trúað því að svo myndi fara svona meðan á þessu stóð. Önnur tímabil hafa staðið styttra, kannski nokkra daga (eins og t.d. hið alræmda “demon baby-skeið”), hafa yfirleitt tengst einhverjum háalvarlegum málum sem mér hafa fundist áhyggjuefni á þeim tíma en verða ekki útlistuð hér svo lesendur síðunnar haldi ekki að ég sé geðbiluð.

Svo hafa líka verið mjög ánægjuleg tímabil eins og t.d. þegar Lalli byrjaði að brosa og hjala (úff hvað það er yndislegt) og tímabilið þar sem hann svaf í 5 eða 6 tíma í einu. Já.. það var því miður aðeins tímabil sem stóð yfir í næstum því 3 vikur. Nú erum við á tímabili þar sem Lalli virðist helst vilja sofa á brjóstinu og það líða í mesta lagi 2 klst á milli gjafa og oft ekki nema 1 klst. Sem þýðir að ég er nýsofnuð aftur eftir eina gjöf þegar Lalli byrjar að rumska fyrir þá næstu. Semsagt veeeeerulega sveitt stemmning og ég er að verða hálfgerður zombie! Barnið má þakka fyrir hvað það er sætt!

Þetta var grín.

Annars dafnar Lalli enn vel miðað við síðustu mælingar en í 9 vikna skoðuninni mældist hann tæp 6,4 kg að þyngd, 61,5 cm að lengd og með 42,5cm höfuðummál. Hann brosir alltaf og hjalar meira og meira með hverjum deginum og er almennt hinn ljúfasti. Hann verður þó fúll þegar maturinn er ekki reiðubúinn um leið og hann uppgötvar  að hann er svangur, þegar hann fær hiksta eða er með kúkableyju og svo auðvitað þegar hann klæjar í góminn sinn. Hin meinta tönn virðist nú nefnilega vera að koma í ljós og það er hægt að finna fyrir henni og jafnvel heyra þegar maður strýkur skeið yfir góminn.

Móðirin (ég) er að standa sig gífurlega vel í leikfiminni og getur í augnablikinu ekki gengið vegna harðsperra í kálfum eftir miklar stigapyntingar. Lalli hefur hingað til verið mjög ánægður með leikfimitímana og virðist telja að þetta sprikl okkar kvennanna sé allt gert honum til skemmtunar. Við byrjum svo á ungbarnanuddsnámskeiði á miðvikudaginn og það er ég nokkuð viss um að honum muni ekki finnast leiðinlegt. Mér finnst að Jens ætti að fara með mig á makanuddsnámskeið!

Vandamálið við að skrifa svona sjaldan færslur er að þá verða þær svo hrikalega langar. Ég gæti skrifað miklu meira, t.d. um ævintýri mín við að reyna að verða Lárusi litla úti um vegabréf fyrir komandi Spánarferð og það hversu ótrúlega öflugt (og óvænt) félagslíf við Jens og Lárus höfum átt síðustu vikurnar, dýrindis matarboð og hádegiskrásir, hittingar, afmæli og almenn kósýheit en legg bara ekki í meiri skrif að sinni. Lalli hefur nefnilega verið sofandi nú í um klukkutíma og því líklega að koma að næstu gjöf og ég ætla að reyna að setja inn myndir líka með þessari hörmulega löngu færslu svo einhver nenni kannski að skoða þetta.

Að lokum viljum við þó senda ömmu Soffíu afmæliskveðju en hún varð 49 ára í dag og fórum við öll stórfjölskyldan í æðislegan brunch í turninum af því tilefni!

Ég kveð svo að sinni.

Fullt af nýjum myndum komnar inn á myndasíðuna!