Spiderblanket

Þá er maður (faðirinn) loksins kominn í fæðingarorlof. Við ákváðum að nýta orlofið vel með vel útilátinni rúmra þriggja vikna ferð um balkanskagann, eða vesturhluta hans a.m.k.

Ferðin hófst með flugi til, og gistingu í Frankfurt. Lalli fékk að ná sér eftir flugið í stað þess að halda áfram beint um kvöldið, en „að ná sér“ snýst hjá honum um að liggja berrassaður á maganum, reyna að skríða, borða, og teygja úr sér. Sem sagt allt sem hann gerir á venjulegum degi heima. Það sem er ekki „að ná sér“ er að keyra, eða vera í bílstólnum – eða eyða tíma á stórum flugvöllum. Sem hann fékk einmitt að gera mikið af næsta dag.

Við vöknuðum eldsnemma (á okkar mælikvarða, ekki Lalla) til að fara í flug til Ljubljana síðar um morguninn. Allt gekk vel þó tékkinferlið hafi verið flóknara en oft áður (stór plús að það var sérstök barnafólks-röð). Lalli ákvað hinsvegar að gera bleyjuskipti og mjólkurdrykkju að forgangi númer eitt á leiðinni úr tékkininu í vélina. Þetta tók um 20 mínútur en hafði þó dramatískar afleiðingar. Þegar við komum að útgönguhliðinu í vélina, sem var eins langt í burtu og mögulegt er frá flugstöðvarbyggingunni, biðu þar tvær glaðbeittar þýskar stúlkur: „Nei þið getið ekki komið um borð, við erum búnar að útbúa farmskýrsluna.“ Enn voru fimmtán mínútur í brottför svo þetta átti nú ekki að vera neitt mál en allt kom fyrir ekki og okkur var ekki hleypt um borð. Þannig vorum við dæmd í 10 tíma flugvallardag af því að þessar ágætu stúlkur nenntu ekki að slá nokkra stafi inn í tölvuna. Aðrir starfsmenn Lufthansa sem við hittum síðar um daginn á vellinum voru á einu máli um að þetta hefði verið hinn versti glæpur og fundu mikið til með okkur.

Hvað um það, við fórum í árangurslítið flakk um völlinn að leita að öðru flugi. Töskurnar okkur voru guð-má-vita hvar og við mættum í hvívetna afsakandi andlitum sem að eigin mati gátu lítið sem ekkert gert til að hjálpa okkur. Á tímabili kom upp sú snilldarhugmynd að keyra (7 tímar) til Ljubljana, eða fljúga til Vínar og keyra (3 tímar) til Ljubljana eða Zagreb og þaðan til Ljubljana. Ekkert af þessu varð þó úr og við biðum á endanum bara eftir næstu vél sem við komumst blessunarlega með – og töskurnar líka! Á meðan á öllu flandrinu stóð var Lalli hinn rólegasti, en einu streitumerkin hjá honum voru styttri dúrar. Hann fékk þó ýmislegt í staðinn, til dæmis hitti hann á leiðinni úr bleyjuskiptum ítalska fótboltalandsliðið sem ákvað að knúsa hann allan á leið sinni milli véla. Mamma hans var að vonum mjög starstruck.

Miðnætti nálgaðist óðfluga þegar við loksins lögðum bílnum okkar inni í húsasundi í miðborg Ljubljana og gengum til hvílu okkar á mjög huggulegu gistiheimili sem þar var. Við fengum höfðinglegar móttökur en þó voru sett skilyrði. Bíllinn okkar, glæsilegur Fiat, þurfti að vera farinn fyrir 7:00 um morguninn. Lítið mál því þá er Lalli vaknaður. Morguninn eftir lögðum við snemma af stað í stórmarkað nokkurn til að fylla bílinn af bleyjum, þurrkum og öðru barnadóti ásamt virðulegu kæliboxi, sem nú fjórum dögum síðar er hrunið í sundur, enda það ódýrasta í búðinni.

Ferðinni var svo heitið til Opatija í Króatíu sem er á austanverðum Istríuskaga fyrir botni Kvarnerflóa sem liggur inn af Adríahafinu. Þar nálægt er eyjan Krk, hverrar nafn við þreytumst ekki á að segja. Á leiðinni stoppuðum við í hinni ágæti ítölsku borg, Trieste, og fengum okkur pizzu. Lalli var hinn hressasti þar, enda fannst honum mikið til þess koma að taka þrjú lönd á einum degi. Hann var þó búinn að fá nóg af bílferðum þegar við komum til Opatija og fékk þar verðskuldaða hvíld (Nánar tiltekið fékk hann „að ná sér.“)

Opatija stendur við Kvarnerflóa, sem liggur að landi inn af Adríahafinu. Bærinn liggur að sjó í bröttum fjallshlíðum og er því geysifallegur. Opatija átti sína gullöld undir ítalska nafninu Abbazia fyrir um 100 árum þegar borgarastétt Austurríkis-Ungverjalands flykktist þangað í frí. Fyrir tilviljun höfðum við álpast á eitt allra besta hótelið í bænum, hótel Savoy sem stóð á glæsilegum stað uppi á kletti alveg við sjóinn. Svalirnar okkar stóðu út úr hótelinu svo útsýnið var á þrjá vegu. Væri það ekki nóg voru suðursvalir út frá baðherberginu. Milli fíkjutrjáa og síprustrjáa horfði maður yfir raðir af yfir 100 ára gömlum rjómatertuhúsum sem flest hafa verið löguð til, bæjarútsýnið minnti helst á impressjónískt málverk. 12 km löng göngugata þræðir ströndina og gefur innsýn inn í horfinn tíma. Á Júgoslavíutímanum hefur einhverjum snillingnum dottið í hug að steypa upp „strönd“ í stað stórgrýttrar fjöru sem áður var. Þetta steypuvirki er mjög vel heppnað og lífgar bæinn mikið við.

Þarna dvöldum við dágóðan tíma, fylgdumst með mannlífinu af svölunum og skoðuðum umhverfi bæjarins sem allt er hið magnaðasta. Lárus fékk mikla athygli og var oft þreyttur fyrir vikið. Hann stóð sig þó eins og hetja þegar foreldrar hans voru að vasast með hann út að borða eða í göngutúra og virðist vera hinn ánægðasti í Króatíu. Foreldrarnir eru líka aðeins að læra inn á það hvernig er best að ferðast með svona lítið dýr, t.d. hvernig á að fara út að borða, hvernig á að fara út í göngutúra, hverju á að pakka o.fl.

Hvað um það, myndir hafa verið teknar í gríðarlegum mæli og við erum búin að setja nokkuð margar þeirra inná myndasíðuna. Biðjum að heilsa öllum heima, foreldrunum, vinunum og vonum að Þorleifur hafi það gott í Blásölunum.

Lalli litli varð í fyrsta sinn veikur í síðustu viku og það var frekar erfitt fyrir mömmuhjartað. Hann fékk hita (hæst 38,5 gráður) en var ekki með neitt kvef að því virtist. Við fórum til læknis til að útiloka eyrnabólgu og svoleiðis en ekkert sérstakt fannst annað en almennur slappleiki og hiti. Hann var svakalega lítill í sér og ég gat nánast ekkert lagt hann frá mér og við kúrðum bara saman og reyndum að hafa það notalegt. Það sem gerði þetta enn erfiðara var að hann neitaði að drekka langtímum saman og móðirinn svaf ekki fyrir áhyggjum og stressi og hafði áhyggjur eftir smávegis netflakk að drengurinn væri kominn í svokallað brjóstaverkfall (það er í alvörunni til..).  Líf mitt snérist þannig í nokkra daga um það að reyna að troða vökva og næringu í barnið án þess þó að hræða hann frá brjóstagjöfinni og gekk það best með því að gefa honum þegar hann var hálfsofandi eða þegar ég kippti duddunni út með ógnarhraða og setti brjóstið upp í hann. Hann jafnaði sig þó fljótlega, hefur sæst við brjóstin á mér og er aftur orðinn það ljúfa hressa barn sem við þekkjum.

Vegna þessa vesens biðum við með að gefa Lalla graut eins og staðið hafði til og var það ekki fyrr en í gær sem hann fékk að smakka á stórkostlegum lífrænum hrísmjölsgraut. Hann vissi fyrst ekki alveg hvað honum átti að finnast um þetta gums en var að lokum held ég bara nokkuð ánægður. Hann fékk síðan örlítið þykkari og stærri skammt í dag og þeirri þróun verður haldið áfram næstu daga og vikur.

Við erum annars gífurlega ánægð með veður síðustu daga og höfum nýtt okkur það óspart í gönguferðir, útiborðelsi, grill og fleira viðeigandi. Ótrúlegt hvað maður verður glaður í sálinni þegar það er svona gott veður!

Það koma nýjar myndir inn í þessari viku!

… eða við erum svona að vonast eftir svoleiðis veðri næstu daga! Hvað á þetta að þýða að hafa bara leiðindaveður þegar við Lalli viljum vera í göngutúrum og útihangsi. Fussumsvei.

Það er reyndar búið að vera frekar milt veður undanfarið og ég er alveg rugluð hvernig ég eigi að klæða Lalla í vagninn. Einn daginn segir hitamælirinn 5 gráður og ég skelli skinninu í ull og inn í svefnpokann sinn en þegar ég kem út að kíkja á barnið segir hitamælirinn 16 gráður og Lalli auðvitað kófsveittur. Þessi Emmaljunga vagn er ólíkindatól nefnilega og ég held að það sé ofn í botninum á honum. Jens stakk hitamæli undir vagnhlífina, fyrir ofan svefnpokann og þar mældist eitt sinn 33 gráðu hiti (ekki í sól)!  Því hef ég verið að fækka fötum (á Lalla) á hverjum degi og hef enn ekki náð réttu hitastigi því í gær, einungis með sumarsængina sína, létta húfu, sokkabuxum og feitri peysu var hann enn og aftur kófsveittur og ómögulegur. Hann fílaði þetta miklu betur þegar það var frost og kósýheit og hann leit út eins og dúnlirfa. Hér er á ferðinni enn eitt stórkostlegt og alls ekki útblásið vandamál sem ég, hin heimavinnandi húsmóðir, mun glíma við á næstunni!

Annars var Lalli í ástandsskoðun í morgun og mældist um 7900 gr. og 67,5 cm. Almennt mjög góður árangur og ljósan virtist ánægð með þetta allt saman. Á eftir okkur var einn tveggja vikna strumpur og ég bara trúði því ekki hvað hann var lítill. Samt var hann víst bara svipaður og Lalli var. Maður er fljótur að gleyma og mér finnst litli gaurinn minn ennþá svo lítill. Foreldrar þess nýja héldu að Lalli væri tveggja ára sem sýnir líka hversu stærðarringlaður maður er þegar ungarnir eru nýjir. Man þegar Lalli var glænýr og við hittum Þórð frænda hans sem er tveimur og hálfum mánuði eldri, manni fannst eiginlega eins og Þórði gæti þessvegna fljótlega farið að vaxa skegg svo fullorðinslegur væri hann (en svo var hann auðvitað bara algjört pons).

Það fer að koma að stórviðburði í lífi Lárusar en við ætlum að gefa honum grautarsmakk á næstu dögum. Það verður það fyrsta sem hann borðar annað en brjóstamjólk (og d-dropana) og ekki laust við að mamman sé hálf meyr yfir þessu. Hann er að þyngjast mjög vel ennþá en er farinn að sýna svo svakalegan áhuga á mat að ég hef bara ekki samvisku til þess að draga þetta lengur. Þrátt fyrir meyrnina er ég líka frekar spennt og hlakka til að leyfa honum að smakka alls konar gúmmelaði og finna hvað honum finnst gott og vont. Ég er með háleitar hugmyndir um það að gera allan barnamatinn sjálf en óttast svolítið að þetta sé svona eins og þær hugmyndir sem ég hafði yfirleitt í byrjun hvers skólaárs þar sem ég var með tugi yfirstrikunarpenna, stílabækur og merkimiða, tilbúin að skipuleggja mig í gegnum námið en aldrei varði þetta lengur en svona viku. Ég vona nú að ég sýni aðeins meiri metnað í tengslum við Lárus og hans næringu en ég veit svosem ekki hversu mikið betra svona heimabrugg er við þann mat sem seldur er í búðum. Lárus sjálfur virðist vera frekar rólegur yfir þessu.

Við vorum að setja inn fullt af aprílmyndum af ýmsum viðburðum eins og t.d.  þegar Lalli hitti frændur sína þá Lúkas og Tómas, þegar Lalli velti sér almennilega í fyrsta sinn, þegar Lalli hitti langömmu Gauju og mynd var tekin af fjórum ættliðum, þegar við fórum norður með afa Þórði og ömmu Sólrúnu og skutluðum Elínu Ástralíufara á Akureyri International Airport í leiðinni, þegar Lalli hitti nokkur önnur kríli á skemmtilegum mömmuhittingi og þegar móðirin varð 26 ára. Semsagt stórkostleg skemmtun.

Þar til næst…