Spiderblanket

“Síðasta vikan!! Það er ef miðað er við meðalmeðgöngulengd.. en ég hef á tilfinningunni að það litli kall sé ekkert að drífa sig og komi á milli jóla og nýárs eða bara í janúar.”

Þetta var byrjunin á færslu sem ég hafði skrifað daginn áður en litli kall kom í heiminn og ætlaði að setja inn daginn eftir, þá komin 39 vikur og 3 daga. Eins og sést þá grunaði mig ekki að þá yrði ég komin með drenginn í fangið. Ég held samt að einhvers staðar í undirmeðvitundinni hafi mig grunað þetta því í þessari viku fylltist ég skyndilega þörf til þess að klára allt í vinnunni og skilja við hreint borð, vann eins og hundur við að klára öll málin mín og hélt m.a.s. smá kveðjukaffi á föstudeginum þrátt fyrir að ég hafi ætlað að vinna heima fram að fæðingu. Er mjög fegin því núna.

Að kvöldi 18. desember var ég mjög hress og við Jens fórum út að borða og keyptum jólatré. Þegar heim var komið horfðum við á bíómyndina 2001 Space Odyssey og ég fann ekki fyrir neinu óvenjulegu, bara smá fyrirvaraverkjum eins og ég hafði verið að fá í nokkrar vikur. Þeir voru þó aðeins tíðari en við vorum vön og þess vegna tókum við tímann á nokkrum þeirra en þeir voru mjög óreglulegir og við töldum öruggt að ekkert væri í gangi. Ég svaf mjög vel um nóttina en vaknaði um 8 leytið með verk í maganum. Taldi þetta vera afleiðingu kaffisulls kvöldsins áður en okkur hafði áskotnast dýrindis jólakaffi sem ég hafði fengið mér heldur mikið af. Þegar magakramparnir (líktust ekkert fyrirvaraverkjum eða túrverkjum fannst mér) voru orðnir frekar reglulegir ákvað ég að vekja Jens um kl. 9 og við tókum tímann á þeim. Það voru 5 mínútur á milli verkja og við hringdum upp á fæðingardeild til þess að spyrja ljósmæðurnar þar ráða og þær vildu fá okkur upp eftir til öryggis. Þá varð uppi fótur og fit í Blásölum, heimferðartaskan var ekki tilbúin og Jens þeyttist um íbúðina í leit að því dóti sem nauðsynlegt var að taka með í svona leiðangur samkvæmt listum á internetinu. Okkur fannst þetta samt frekar kjánalegt þar sem ég var alveg viss um að það væri ekkert í gangi nema magapest.

Þegar við komumst loks af stað voru aðeins 3 mínútur á milli verkja og þeir farnir að vera meiri verkir heldur en magakrampar. Fékk einn slíkan í lyftunni á leiðinni niður í bíl og tókst að gera aumingja manninn sem var svo óheppinn að vera okkur samferða niður frekar skelkaðan. Þegar við komum upp á fæðingardeild kynnti ég mig í afgreiðslunni og sagði svona til öryggis að ég væri nú sennilega bara með einhverja magapest. Ljósmæðurnar vildu nú samt fá að kíkja á mig og öllum til mikillar undrunar og þá mér einna helst, var ég komin með 8 sentimetra í útvíkkun. Við vorum drifin strax inn á fæðingarstofu í Hreiðrinu. Verkirnir hörðnuðu fljótlega mikið og ég fór í baðið. Mér gekk mjög vel að anda mig svokallaðri haföndun í gegnum hríðarnar (mæli virkilega með meðgöngujóga, jafnvel fyrir skeptíska) og ímyndaði mér að andardrátturinn minn væri niðurinn í hafinu og ég sæti í flæðarmálinu á Cocoa Island á Maldives víðsfjarri þessum sársauka.

Ég var alveg svakalega einbeitt og mátti ekkert hljóð heyra þegar verkirnir voru, enginn mátti tala eða koma við mig heldur sat ég bara í baðinu í mínum eigin heimi. Ég hefði samt aldrei getað gert þetta án Jens en hann sá til þess að allt var eins og ég óskaði og þar sem við höfðum talað svo mikið um hvernig ég vildi hafa fæðinguna vissi ég að hann myndi sjá um allt sem sjá þyrfti um eins og t.d. að hafna nálastungum og að redda mænudeyfingu ef ég vildi. Ég gat því bara einbeitt mér að mínu verkefni.

Næstu tvo tíma gerðist voðalega lítið og ég hélst í 8 sentimetra útvíkkun og var farin að íhuga mænudeyfingu þar sem verkirnir voru orðnir mjög kröftugir og stóðu yfir í allt að mínútu í senn. Það kom þó aldrei til þess þar sem rembingstilfinningin helltist allt í einu yfir mig og útvíkkun reyndist vera lokið. Rembingurinn tók lengri tíma en ég hélt og ég var orðin virkilega þreytt í lokin. Var mun meira líkamlegt erfiði en ég hélt. Hríðarnar voru orðnar styttri, aðeins um 40 sekúndur, og ljósurnar gáfu mér hríðaraukandi til þess að reyna að klára þetta. Eftir um klukkutíma af brjáluðu magaæfingum flaug litli kallinn minn svo út í einum rembing og ég fékk hann beint til mín á bringuna. Hann grét af miklum krafti og fékk strax toppeinkunn frá ljósunum. Algjörlega ólýsanleg tilfinning að sjá og snerta barnið sitt í fyrsta skipti. Við kúrðum í Hreiðrinu í sólarhring áður en við héldum heim í Blásali aftur.

Allt hefur gengið vel þessar tvær vikur sem við höfum verið fjölskylda, ég er að ganga saman og við erum öll smátt og smátt að venjast nýjum hlutverkum. Þetta er algjörlega besta starf í heimi og við erum svo ástfangin af þessum yndislega strák! Litli kallinn drekkur og drekkur og brjóstagjöfin er svona að komast á rétt ról. Nú þarf ég einmitt að gefa mjög svöngum herramanni og læt þetta nægja að sinni.

Við þökkum allar þær yndislegu kveðjur sem við höfum fengið.