Spiderblanket

Þá er maður (faðirinn) loksins kominn í fæðingarorlof. Við ákváðum að nýta orlofið vel með vel útilátinni rúmra þriggja vikna ferð um balkanskagann, eða vesturhluta hans a.m.k.

Ferðin hófst með flugi til, og gistingu í Frankfurt. Lalli fékk að ná sér eftir flugið í stað þess að halda áfram beint um kvöldið, en „að ná sér“ snýst hjá honum um að liggja berrassaður á maganum, reyna að skríða, borða, og teygja úr sér. Sem sagt allt sem hann gerir á venjulegum degi heima. Það sem er ekki „að ná sér“ er að keyra, eða vera í bílstólnum – eða eyða tíma á stórum flugvöllum. Sem hann fékk einmitt að gera mikið af næsta dag.

Við vöknuðum eldsnemma (á okkar mælikvarða, ekki Lalla) til að fara í flug til Ljubljana síðar um morguninn. Allt gekk vel þó tékkinferlið hafi verið flóknara en oft áður (stór plús að það var sérstök barnafólks-röð). Lalli ákvað hinsvegar að gera bleyjuskipti og mjólkurdrykkju að forgangi númer eitt á leiðinni úr tékkininu í vélina. Þetta tók um 20 mínútur en hafði þó dramatískar afleiðingar. Þegar við komum að útgönguhliðinu í vélina, sem var eins langt í burtu og mögulegt er frá flugstöðvarbyggingunni, biðu þar tvær glaðbeittar þýskar stúlkur: „Nei þið getið ekki komið um borð, við erum búnar að útbúa farmskýrsluna.“ Enn voru fimmtán mínútur í brottför svo þetta átti nú ekki að vera neitt mál en allt kom fyrir ekki og okkur var ekki hleypt um borð. Þannig vorum við dæmd í 10 tíma flugvallardag af því að þessar ágætu stúlkur nenntu ekki að slá nokkra stafi inn í tölvuna. Aðrir starfsmenn Lufthansa sem við hittum síðar um daginn á vellinum voru á einu máli um að þetta hefði verið hinn versti glæpur og fundu mikið til með okkur.

Hvað um það, við fórum í árangurslítið flakk um völlinn að leita að öðru flugi. Töskurnar okkur voru guð-má-vita hvar og við mættum í hvívetna afsakandi andlitum sem að eigin mati gátu lítið sem ekkert gert til að hjálpa okkur. Á tímabili kom upp sú snilldarhugmynd að keyra (7 tímar) til Ljubljana, eða fljúga til Vínar og keyra (3 tímar) til Ljubljana eða Zagreb og þaðan til Ljubljana. Ekkert af þessu varð þó úr og við biðum á endanum bara eftir næstu vél sem við komumst blessunarlega með – og töskurnar líka! Á meðan á öllu flandrinu stóð var Lalli hinn rólegasti, en einu streitumerkin hjá honum voru styttri dúrar. Hann fékk þó ýmislegt í staðinn, til dæmis hitti hann á leiðinni úr bleyjuskiptum ítalska fótboltalandsliðið sem ákvað að knúsa hann allan á leið sinni milli véla. Mamma hans var að vonum mjög starstruck.

Miðnætti nálgaðist óðfluga þegar við loksins lögðum bílnum okkar inni í húsasundi í miðborg Ljubljana og gengum til hvílu okkar á mjög huggulegu gistiheimili sem þar var. Við fengum höfðinglegar móttökur en þó voru sett skilyrði. Bíllinn okkar, glæsilegur Fiat, þurfti að vera farinn fyrir 7:00 um morguninn. Lítið mál því þá er Lalli vaknaður. Morguninn eftir lögðum við snemma af stað í stórmarkað nokkurn til að fylla bílinn af bleyjum, þurrkum og öðru barnadóti ásamt virðulegu kæliboxi, sem nú fjórum dögum síðar er hrunið í sundur, enda það ódýrasta í búðinni.

Ferðinni var svo heitið til Opatija í Króatíu sem er á austanverðum Istríuskaga fyrir botni Kvarnerflóa sem liggur inn af Adríahafinu. Þar nálægt er eyjan Krk, hverrar nafn við þreytumst ekki á að segja. Á leiðinni stoppuðum við í hinni ágæti ítölsku borg, Trieste, og fengum okkur pizzu. Lalli var hinn hressasti þar, enda fannst honum mikið til þess koma að taka þrjú lönd á einum degi. Hann var þó búinn að fá nóg af bílferðum þegar við komum til Opatija og fékk þar verðskuldaða hvíld (Nánar tiltekið fékk hann „að ná sér.“)

Opatija stendur við Kvarnerflóa, sem liggur að landi inn af Adríahafinu. Bærinn liggur að sjó í bröttum fjallshlíðum og er því geysifallegur. Opatija átti sína gullöld undir ítalska nafninu Abbazia fyrir um 100 árum þegar borgarastétt Austurríkis-Ungverjalands flykktist þangað í frí. Fyrir tilviljun höfðum við álpast á eitt allra besta hótelið í bænum, hótel Savoy sem stóð á glæsilegum stað uppi á kletti alveg við sjóinn. Svalirnar okkar stóðu út úr hótelinu svo útsýnið var á þrjá vegu. Væri það ekki nóg voru suðursvalir út frá baðherberginu. Milli fíkjutrjáa og síprustrjáa horfði maður yfir raðir af yfir 100 ára gömlum rjómatertuhúsum sem flest hafa verið löguð til, bæjarútsýnið minnti helst á impressjónískt málverk. 12 km löng göngugata þræðir ströndina og gefur innsýn inn í horfinn tíma. Á Júgoslavíutímanum hefur einhverjum snillingnum dottið í hug að steypa upp „strönd“ í stað stórgrýttrar fjöru sem áður var. Þetta steypuvirki er mjög vel heppnað og lífgar bæinn mikið við.

Þarna dvöldum við dágóðan tíma, fylgdumst með mannlífinu af svölunum og skoðuðum umhverfi bæjarins sem allt er hið magnaðasta. Lárus fékk mikla athygli og var oft þreyttur fyrir vikið. Hann stóð sig þó eins og hetja þegar foreldrar hans voru að vasast með hann út að borða eða í göngutúra og virðist vera hinn ánægðasti í Króatíu. Foreldrarnir eru líka aðeins að læra inn á það hvernig er best að ferðast með svona lítið dýr, t.d. hvernig á að fara út að borða, hvernig á að fara út í göngutúra, hverju á að pakka o.fl.

Hvað um það, myndir hafa verið teknar í gríðarlegum mæli og við erum búin að setja nokkuð margar þeirra inná myndasíðuna. Biðjum að heilsa öllum heima, foreldrunum, vinunum og vonum að Þorleifur hafi það gott í Blásölunum.