Spiderblanket

Eftir hressa ferjuferð komumst við á hina virðulegu eyju Hvar, sem þykir með þeim fegurstu í Adríahafinu og er líka mest heimsótt. Nafnið á henni er auðvitað alltaf skrifað með spurningarmerki.

Þegar við komum var hellirigning, en í huga okkar átti að vera sól, enda eyjan einn sólríkasti staður Evrópu. Við fórum í mikla leit að hótelinu okkar, en leiðbeiningarnar um hvernig ætti að komast þangað voru ekki mjög burðugar: „You go forward. After some times You will have one long curves on the right oafter which you will have one road going forward (left) and down (right)“ o.s.frv. Vegirnir þarna voru nokkuð brattir sem gerði leitina aðeins dramatískari því þegar við þurftum að snúa við í brekku var ekkert grip út af bleytunni og bíllinn spólaði fram og til baka. Allt gekk þetta þó á endanum, en síðar lenti Erna í enn krappari dansi þegar kók-trukkur missti gripið í brekku beint fyrir framan hana á sama tíma og hún þegar hún var í hetjuferð í stórmarkaðinn.

Þegar við komum á hótelið okkar, Villa Rosmarinus, beið okkar enginn sérstakur, eigandinn starfar einn á hótelinu og var ekki á staðnum. Við höfðum heyrt af því að þetta gæti verið svona, svo við tókum þessu með stóískri ró og fundum herbergið okkar og tókum okkur það bessaleyfi að flytja inn, enda lykillinn í skránni. Herbergið var á efstu hæð, stórglæsilegt með risasvefnherbergi, myndarlegri stofu, stórum svölum með eldhúsi(!) og litlum svölum beint í suður. Útsýnið var ótrúlegt yfir sund og fallegan eyjaklasa þar sem fræga fólkið kastar akkerum í litlum víkum. Bátar á fullu gegnum sundið allan sólarhringinn.

Fræga fólkið er einmitt sérgrein hóteleigandans, Damirs, sem birtist skyndilega, okkur að óvörum. Þrátt fyrir að hafa komið okkur vel fyrir í herberginu vorum við með þá ónotalegu tilfinningu að þetta gæti verið eitthvað annað herbergi, ekki það sem við áttum að fá, enda mjög flott. Þegar Damir kom kallaði hann „Oh my god! Why didn‘t you call me!?“ og óttuðumst við þá strax að við værum í röngu herbergi. Á daginn kom þó að svo var ekki, heldur hafði hann bara áhyggjur af því að við hefðum ekki þorað inn. Damir var hinn vinsamlegasti og mjög ræðinn. Hann bauð okkur upp á drykki og sagði okkur miðlungslöngu útgáfuna af ævisögu sinni. Hann er frá Hvar en ólst upp í Kaliforníu. Æskuvinur hans er Bruce Willis og brölluðu þeir ýmislegt saman áður en sá síðarnefndi varð frægur. Þegar herra Willis var orðinn frægur komst Damir í feitt og næstu 20 árin starfaði hann sem einkaþjálfari fyrir ýmsar stjörnur og þjóðhöfðingja (Áðurnefndur Bruce, Bill Clinton og fleiri). Hann gerði að því skóna að Bruce Willis hefði verið síðasti gesturinn í herberginu okkar á undan okkur en neitaði að staðfesta það. Hann taldi líf stjarnanna frekar dapurlegt, áfengi, dóp og papparassar.

Síðasta verkefni hans var að sinna konungsfjölskyldu Sádi Arabíu en hún „aðstoðaði“ hann fjárhagslega við að byggja hótelið, enda ljóst að engu var til sparað við bygginguna..

Þegar Damir hafði klárað ævisöguna spurðum við hvar á Hvar (haha) væri hægt að fá góðan mat. Hann byrjaði á langri yfirlýsingu um að þessi og þessi staður í nágrenni hótelsins væri ómögulegur ásamt öllum veitingastöðum á aðal göngugötu bæjarins. Hann taldi okkur þó engar áhyggjur þurfa að hafa þar sem Falko nokkur, kokkur sem var nýhættur störfum sem yfirkokkur á fínasta hóteli eyjarinnar, væri búinn að stofna strandbar rétt fyrir neðan hótelið. Þar væri hann ekki með mat, nema öðru hverju fyrir sérstaka gesti, þ.e. gesti frá Damir. Maður þyrfti að fara daginn áður og biðja hann um að elda.

Damir var mjög hrifinn af Lárusi og talaði mikið um „the baby“ og hvað hann væri duglegur og hress. Hrifningin virtist vera gagnkvæm og lék Lárus við hvern sinn fingur þegar Damir nálgaðist. Lárus var líka ánægður með gistinguna enda nóg pláss fyrir hann til að vera á gólfinu, velta sér og gera setæfingar.

Þarna vorum við í góðum gír í þrjár nætur, og nutum þess að skoða eyjuna, en gamli bærinn er mjög fallegur. Seinasta kvöldið fórum við til fyrrnefnds Falkos. Staðurinn var mjög óformlegur, sólhlífar, plaststólar, hengirúm og barinn sjálfur bara lítill kofi. Hann var í litlum furulundi alveg við sjóinn. Þarna var samt búið að setja hnífapör, diskamottur og glös á eitt borð, beint fyrir framan barinn og okkur var boðið að setjast þar. Lárus lék enn við hvern sinn fingur og heillaði viðstadda upp úr skónum.

Síðan hófst maturinn. Við höfðum beðið um sjávarrétti og þá fengum við. Fyrst var boðið upp á kolkrabbakæfu og túnfiskkæfu með brauði. Þetta var mjög gott, skemmtilega kryddað og flott borið fram. Næst var sjávarrétta-risotto með ýmiss konar kryddi. Þetta var eiginlega einstakt risotto því það var minna af hrísgrjónum en sjávarréttum. Í því voru rækjur og kræklingur, allt brakandi ferskt. Kryddunin var stórgóð og við vorum mjög hamingjusöm. Aðalrétturinn var næstur, stórgóður barri (seabass) með örsmáum aspas, grilluðu grænmeti og baunastöppu. Allt hráefni úr næsta nágrenni en bróðir Falkos er fiskimaður. Þessi  fiskur var með betri fisk sem við höfum fengið, kryddunin og eldunin var fullkomin.

Að lokum fengum við svo frábæra köku með kirsuberjakaramellu. Kakan var frá konu Falkos og gerð eftir gamalli Króatískri uppskrift. Í stuttu máli yndisleg. Máltíðin var frábær, við vorum eiginlega í fullkomnu sjokki að fá svona góða máltíð á svona óformlegum stað en líkaði vel. Lárus gat látið eins og honum sýndist – ekkert vesen.

Þetta er svo skrifað á risavaxinni ferju sem greinilega hóf feril sinn við strendur Svíþjóðar en er mjög myndarleg, enda næturferja sem fer meðfram allri ströndinni hérna og endar í Bari á Ítalíu. Við tökum þó einungis stutt hopp á leið til hinnar ágætu eyjar Korcula þar sem vonandi bíða okkar fleiri lystisemdir!