Spiderblanket

Jæja við erum komin heim í Blásæluna og njótum íslensku gróðurlyktarinnar og miðnætursólarinnar. Við höfum þó farið langa leið síðan síðast var skrifað, frá Bosníu til Svartfjallalands, þaðan aftur til Króatíu, svo til Sviss og að lokum til Spánar til fjölskyldunnar minnar. Þetta gæti því orðið allt of löng færsla en ég hef of gaman af því að eiga þetta skrifað til þess að sleppa nokkru úr.

Ferðin frá Bosníu til Svartfjallalands var svo falleg að við stoppuðum eftir hverja beygju til þess að ná andanum og taka myndir.  Himinhá fjöllin gnæfa yfir vegunum og á milli þeirra renna ár sem enda í skærbláum stöðuvötnum. Við tókum stefnuna beint á ströndina, nánar tiltekið á þorpið Sveti Stefan. Sveti Stefan var eitt sinn fiskiþorp en um 1950 var öllu þorpinu breytt í lúxushótel og þar gistu allar helstu stjörnurnar t.d. Marilyn Monroe og Sophia Loren. Lengi var þetta staður ríka og fræga fólksins en þegar Júgóslavía sundraðist fór honum hrakandi. Nú fljótlega verður  þorpinu á ný breytt í lúxushótel en hótelkeðjan Aman (við gistum einmitt á Amanhóteli í brúðkaupsferðinni fyrir kreppu sjá: http://www.amanresorts.com ) hefur tekið svæðið yfir og var augljóslega á fullu í endurbótum og lúxusvæðingu.

Við gistum á hóteli sem leit út fyrir að vera vel heppnað, stór herbergi með eldhúsi og ótrúlegu útsýni yfir þorpið og strandlengjuna. Það var samt eitthvern veginn skrýtin stemmning á hótelinu, við gátum ekki neglt niður hvað nákvæmlega en það var nógu mikið til þess að við gátum ekki hugsað okkur að gista þarna þær 4 nætur sem við höfðum áætlað.  Herbergið var með einhverju hörmulegu antíkþema og starfsfólkið var alveg yndislegt en hálf óhugnalegt, var að flækjast um gangana og virtist hírast í myrkrinu. Mjög erfitt að lýsa þessu. Við Jens nefndum það bæði þegar við vorum að yfirgefa hótelið að ef líf okkar væri bíómynd þá kæmumst við að því síðar að þarna hefði eitt sinn staðið hótel en það hefði brunnið til grunna ásamt starfsfólki 50 árum áður.

Strendur Svartfjallalands eru ennþá mjög vinsælar hjá þotuliðinu og var töluvert um risasnekkjur, lífverði og bílalestir með lögreglufylgd. Við “hittum” m.a. útlægan forsætisráðherra Taílands, Thaksin Shinawatra, en hann ferðaðist um strandbæinn Budva með miklu fylgdarliði og blikkandi ljósum.

Frá Svartfjallalandi fórum við að lokum aftur til Króatíu, til borgarinnar Dubrovnik. Gamli bær hennar er gullfallegur og ótrúlega vel varðveittur. Í samræmi við það er hann fullur af ferðamönnum sem þvælast þar um í ógnvænlegum hópum. Við byrjuðum dvöl okkar á strandresort utan við bæinn til þess að bæta upp fyrir óstuðið á strandstaðnum í Svartfjallalandi. Þar var enginn skrýtin stemmning, bara dásamleg afslöppun og notalegheit. Svo færðum við okkur alveg í miðbæ Dubrovnik á fínasta hótelið í bænum, Hilton Imperial (nafnið verður að segjast á dramatískan hátt) en Jens hafði tekist að kría út gífurlegan afslátt. Af svölunum okkar þar höfðum við útsýni yfir allan gamla bæinn auk þess sem við fengum súkkulaði á koddann og einn flottasta hótelmorgunmat sem við höfum nokkurn tíma séð.  Semsagt frábær endir á þessari ferð okkar um Balkanskagann.

Við flugum frá Dubrovnik til Spánar með einnar nætur stoppi  í Sviss sem heppilega var á þeim degi sem Sviss vann Spán á HM og allt trompaðist á götum Zurich.  Á Spáni beið fjölskyldan mín í ofvæni eftir að hitta okkur (eða öllu heldur Lárus).  Þar duttum við í hina yndislegu Spánarrútínu – sofa – borða – lesa – liggja – o.s.frv. Afi Lalli hafði keypt sundlaug fyrir Lalla litla sem vakti ekki litla kátínu hjá unganum en honum fundust foreldrar sínir vera hinar mestu skepnur að leyfa sér ekki að busla þar allan daginn og fram á kvöld. Frá Villu Blöndaló hélt síðan stórfjölskyldan í menningarferð til Sevilla en þar var Marta systir í námi fyrir um 4 árum og var stefnan að skoða helstu söguslóðir hennar og svo taka góðan túr um borgina, skoða dómkirkjuna og fleira. Borgin er alveg einstaklega falleg og skemmtum við okkur konunglega, fórum m.a. út að borða með spænsku “fjölskyldunni” hennar Mörtu og horfðum á Spán sigra Hondúras við mikinn fögnuð heimamanna.

Það er skrýtið að vera komin aftur heim með Lárus og finna hvað hann hefur stækkað og þroskast. Hann neitar alveg að vera í ömmustólnum, situr eins og stór kall í Hókus Pókus stólnum sínum og fer marga hringi og ferðir í kringum leikteppið. Hann er algjör mathákur og er farinn að borða fullt af ávöxtum, grænmeti og mauki, m.a.s. kjöt enda kominn með tvær flottar tennur í neðri góm (komu upp 16. og 17. júní sl.).  Uppáhaldið hans eru epli og apríkósur en honum hefur enn sem komið er ekki fundist neitt vera sérstaklega vont. Í 6 mánaða skoðuninni mældist hann tæp 8700 gr og 70 cm.  Lalla finnst óendanlega fyndið ef mamma hans þykist vera að borða á honum tærnar og puttana, þegar hún syngur lagið afi minn og amma mín skringilega, þegar hún felur sig á bak við hendurnar sínar og þegar pabbi kyssir hann í hálsakotið og kitlar hann með skeggrótinni. Hann er mikið fyrir tónlist og var mörgum erfiðum bílferðum bjargað með Guttavísum, Siggi var úti og fleiri skemmtilegum lögum. Hann er farinn að frekjast aðeins og lætur sko í sér heyra ef maður dirfist til þess að taka eitthvað sem herra Lárus vildi hafa áfram. Annars er hann alveg rosalega geðgóður og alltaf hlæjandi og brosandi. Við foreldrarnir erum alveg í skýjunum með þennan yndislega strák. 

Myndir frá Svartfjallalandi, Dubrovnik og Spáni koma bráðum inn á myndasíðuna!