Spiderblanket

Fuuuullt af Spánarmyndum komnar á myndasíðuna. Gert verður grein fyrir páskaferðinni síðar!

Hasta luego!

Þá er Lárus þriggja mánaða gamall í dag. Hann fór í skoðun sl. þriðjudag og var ótrúlega duglegur þegar ljósmóðirin sprautaði hann, kjökraði bara smá, setti upp skeifu og starði með vandlætingarsvip á þetta illmenni sem ljósmóðirin er (að hans mati). Hann mældist tæp 7 kg og 62,5 cm að lengd. Ef hann heldur áfram að þyngjast svona hlutfallslega meira en hann lengist stefnir í að hann verði alveg kúlulaga. Sem er ekkert verra.

Ég held nú samt að það hægi hratt á þyngdaraukningunni þegar Lárus byrjar að hreyfa sig meira, rúlla sér um gólfin og þess háttar en það styttist líklegast óðum í það. Hann byrjaði snemma að velta sér af maganum yfir á bakið því honum fundust bakæfingarnar sem við foreldrarnir ætluðumst til að hann gerði á leikteppinu vera hinar mestu þrælabúðir og fann leið til þess að koma sér undan þeim. Nú er hann svo búinn að velta sér nokkrum sinnum af bakinu yfir á magann en það finnst honum mun erfiðara og festist stundum í mjög undarlegum stellingum. Alltaf stuð á leikteppinu!

Tönnin margumrædda hefur nú stungið broddinum upp úr gómnum og er að gera greyið drenginn alveg vitlausan. Við reynum að friða hann með deyfigeli og köldum naghring. Annars er hann hinn ljúfasti og samkjaftar ekki allan daginn, kúar og veinar og er greinilega búinn að finna röddina sína. Það finnst okkur voða gaman og yndislegt að vakna á morgnana og fá einlæg gleðivein frá litlum kalli sem er svo ánægður með að hafa tekist að vekja foreldra sína.

Lárus er svolítið viðkvæmur fyrir hljóðum og tóntegundum og setur upp mikla skeifu þegar hann heyrir önnur börn gráta, jafnvel þegar það er bara í sjónvarpinu. Sama gerist ef maður talar til hans í svona “vorkennistón” eða ef maður setur upp skeifu sjálfur eða þykist gráta. Svo má maður helst ekki syngja fyrir hann lög í moll því þá kemur skeifan og oftar en ekki grátur með. Sofðu unga ástin mín fær t.d. undantekningalaust fram skeifu og skæl og er því ekki notað á þessu heimili. Bara ótrúlega skemmtileg og hress lög hér takk!

Það er eins og alltaf búið að vera mikið stuð á okkur litlu fjölskyldunni, amma Sólrún og afi Þórður komu heim frá Nýja Sjálandi og við fluttum aftur í Blásali, afi Þórður varð sjötugur um síðustu helgi og hélt veglega veislu fyrir nánustu ættingja á sunnudaginn og við foreldrarnir fórum á árshátíð Icelandair á laugardagskvöldið. Amma Soffía og afi Lalli pössuðu Lárus á meðan og gekk það bara svaka vel þó svo um tíma hafi litið út fyrir að sýna ætti brot úr “demon baby”. Afa Lalla tókst þó með stórkostlegum tilburðum að koma í veg fyrir það og þegar við foreldrarnir komum heim var litli kallinn steinsofandi.

Á dagskrá er svo langþráð frí til Spánar með ömmu Soffíu, afa Lalla, Brynju og Stefáni Einari þar sem við ætlum að slappa af, borða góðan mat, spila pool og golf og almennt njóta lífsins. Það læðist einnig að mér sá grunur að móðirin (ég) muni stoppa við í H&M og kaupa klæði á drenginn þar sem hann er að verða vaxinn upp úr öllu sem hann á. Við þurfum þó sennilega aldrei aftur að kaupa á hann útiföt þar sem amma Soffía er orðin einnar konu prjónaverksmiðja og framleiðir hverja stórkostlegu flíkina á eftir annarri. Það er sko ekki leiðinlegt fyrir Lárus!

Við óskum allra gleðilegra páska og vonum að þið njótið lífsins!

Nýjar myndir á myndasíðu!

Það er búið að vera mikið stuð hjá okkur síðan síðasta færsla var skrifuð og ég fékk smá áfall þegar ég sá hversu langt var síðan það var gert. Eins gott að reyna að skrifa reglulega eitthvað hér inn fyrir áhugasama og líka fyrir mig, er nánast strax farin að gleyma því sem ég skrifaði fyrir nokkrum mánuðum.

Okkur Jens hefur fundist tíminn með Lalla hafa skipst í hin ýmsu tímabil. Fyrst var auðvitað fæðingarvíman þegar maður þorði ekki að sofa og hélt að barnið myndi hætta að anda um leið og maður liti af því eða dirfðist til þess að sofa. Svo tóku við fleiri tímabil sem einkenndust af vandamálum eða gleðiefnum (aðallega vandamálum/áhyggjum þó). Eftirminnilegast var auðvitað “aumu geirvörtunar og brjóstavandamálatímabilið” margumrædda, svo sennilega tímabilið þegar Lalli fékk fyrsta bleyjubrunann og ég var svo miður mín að ég skipti á honum á hálftímafresti í nokkra daga og íbúðin var þakin þykku lagi af kartöflumjöli (sem ljósan ráðlagði okkur að setja í bleyjuna hjá honum en endaði um alla íbúð einhvern veginn – virkaði samt ofur vel á brunann) og svo leka-tímabilið þegar brjóstin á mér brjáluðust í nokkrar vikur og ég vaknaði í mjólkurbaði á nóttunni, þurfti að sofa með taubleyjur í brjóstahaldaranum og Lalli saup hveljur, veinaði og kúgaðist þegar mjólkurflaumurinn spreyjaðist á fullum krafti í byrjun gjafa. Stuð! Leystist allt að lokum þrátt fyrir að ég hafi sko ekki trúað því að svo myndi fara svona meðan á þessu stóð. Önnur tímabil hafa staðið styttra, kannski nokkra daga (eins og t.d. hið alræmda “demon baby-skeið”), hafa yfirleitt tengst einhverjum háalvarlegum málum sem mér hafa fundist áhyggjuefni á þeim tíma en verða ekki útlistuð hér svo lesendur síðunnar haldi ekki að ég sé geðbiluð.

Svo hafa líka verið mjög ánægjuleg tímabil eins og t.d. þegar Lalli byrjaði að brosa og hjala (úff hvað það er yndislegt) og tímabilið þar sem hann svaf í 5 eða 6 tíma í einu. Já.. það var því miður aðeins tímabil sem stóð yfir í næstum því 3 vikur. Nú erum við á tímabili þar sem Lalli virðist helst vilja sofa á brjóstinu og það líða í mesta lagi 2 klst á milli gjafa og oft ekki nema 1 klst. Sem þýðir að ég er nýsofnuð aftur eftir eina gjöf þegar Lalli byrjar að rumska fyrir þá næstu. Semsagt veeeeerulega sveitt stemmning og ég er að verða hálfgerður zombie! Barnið má þakka fyrir hvað það er sætt!

Þetta var grín.

Annars dafnar Lalli enn vel miðað við síðustu mælingar en í 9 vikna skoðuninni mældist hann tæp 6,4 kg að þyngd, 61,5 cm að lengd og með 42,5cm höfuðummál. Hann brosir alltaf og hjalar meira og meira með hverjum deginum og er almennt hinn ljúfasti. Hann verður þó fúll þegar maturinn er ekki reiðubúinn um leið og hann uppgötvar  að hann er svangur, þegar hann fær hiksta eða er með kúkableyju og svo auðvitað þegar hann klæjar í góminn sinn. Hin meinta tönn virðist nú nefnilega vera að koma í ljós og það er hægt að finna fyrir henni og jafnvel heyra þegar maður strýkur skeið yfir góminn.

Móðirin (ég) er að standa sig gífurlega vel í leikfiminni og getur í augnablikinu ekki gengið vegna harðsperra í kálfum eftir miklar stigapyntingar. Lalli hefur hingað til verið mjög ánægður með leikfimitímana og virðist telja að þetta sprikl okkar kvennanna sé allt gert honum til skemmtunar. Við byrjum svo á ungbarnanuddsnámskeiði á miðvikudaginn og það er ég nokkuð viss um að honum muni ekki finnast leiðinlegt. Mér finnst að Jens ætti að fara með mig á makanuddsnámskeið!

Vandamálið við að skrifa svona sjaldan færslur er að þá verða þær svo hrikalega langar. Ég gæti skrifað miklu meira, t.d. um ævintýri mín við að reyna að verða Lárusi litla úti um vegabréf fyrir komandi Spánarferð og það hversu ótrúlega öflugt (og óvænt) félagslíf við Jens og Lárus höfum átt síðustu vikurnar, dýrindis matarboð og hádegiskrásir, hittingar, afmæli og almenn kósýheit en legg bara ekki í meiri skrif að sinni. Lalli hefur nefnilega verið sofandi nú í um klukkutíma og því líklega að koma að næstu gjöf og ég ætla að reyna að setja inn myndir líka með þessari hörmulega löngu færslu svo einhver nenni kannski að skoða þetta.

Að lokum viljum við þó senda ömmu Soffíu afmæliskveðju en hún varð 49 ára í dag og fórum við öll stórfjölskyldan í æðislegan brunch í turninum af því tilefni!

Ég kveð svo að sinni.

Fullt af nýjum myndum komnar inn á myndasíðuna!

Nú er litli maðurinn bara orðinn tveggja mánaða… tíminn líður sko hratt.

Við gerðum ekkert sérstakt í tilefni dagsins en fáum okkur eitthvað gott að borða á eftir. Við fórum í mömmuleikfimi áðan sem var afar hressandi og núna situr mamman og horfir á endursýningar af Ólympíuleikunum á Eurosport á meðan Lalli sefur svefni hinna réttlátu úti í vagni.

Við erum á mörkum þess að taka upp einhvers konar svefnrútínu en stundum þá ruglast allt og Lalli verður alveg úrvinda og yfirkeyrður með tilheyrandi gráti og hasar. Þá gengur ekkert annað en að labba aðeins með hann og vagga honum í svefn sama hvernig það passar inn í draumarútínu foreldranna.

Við getum þó ekki kvartað.. ég þori varla að skrifa um þetta ég er svo hrædd um að jinxa þessu stórkostlegu þróun sem virðist vera að eiga sér stað en slæ samt til og vona það besta. Lalli hefur nefnilega síðustu tvær vikur tekið upp á því að fara að sofa um 22.30-23.00 á kvöldin og sofa SAMFLEYTT til 04.00 eða 05.00, drekka þá aðeins og sofa svo áfram til svona 9 eða 10!! Algjör draumur!  Við foreldrarnir erum samt ennþá alltaf hissa eftir hverja nótt og krossum bara puttana um að þetta haldi áfram.

Pössunin á sunnudag gekk mjög vel og Lalli virtist bara nokkuð ánægður með þetta og jafnvel að hann hafi bara alls ekki tekið eftir því að foreldrarnir hafi látið sig hverfa í nokkra tíma. Ég fékk mér aðeins of mikið af gúmmelaði í tilefni Jensaafmælis og fékk að borga fyrir það með samviskubiti í fitumælingunni daginn eftir og enn frekar næstu tvær nætur þar sem Lalli greyið virðist hafa fengið eitthvað í magann, mig grunar heita súkkulaðið og rjómann. Annars hefur Lallaskinnið verið almennt frekar úrillt á kvöldin þessa vikuna, fyrst með leiðindi í maganum  + áðurnefnd svefnrútínuvandamál og svo hefur hann verið með pirring í munninum og róast bara ef við strjúkum fingri eða naghring yfir neðri góminn á honum. Ljósan heldur að hann sé að fá tönn þó hann sé svona lítill. Amma Erna fann einmitt mína fyrstu tönn þegar ég var ekki nema 6 vikna. Við sjáum til hvernig þetta þróast.

Á meðan á þessu stendur má segja að hann sé ágætis getnaðarvörn fyrir utanaðkomandi aðila sem hitta okkur á kvöldin eins og Sokkaflokkunarklúbburinn minn fékk að kynnast á miðvikudagskvöldið þegar hann sýndi atriðið “demon baby” við mikinn fögnuð viðstaddra.

Hann er samt auðvitað sætastur og bestur og mamma hans vorkennir honum agalega að vera svona aumur í gómnum sínum og ætlar að koma svefnrútínunni í lag sem fyrst (og ekki taka brjálaðar sukktarnir um helgar).

Að þessu sinni eru ekki nýjar myndir á myndasíðunni en þær eru væntanlegar!

Í dag er pabbi gamli 28 ára! Við Lalli vöknuðum snemma, fórum í bakaríið og keyptum bakkelsi og gerðum svo heitt súkkulaði. Ég held að pabbinn hafi bara verið nokkuð ánægður með þetta. Við óskum honum aftur til hamingju!!

Lalli átti líka afmæli í gær og varð 8 vikna sem mér finnst ótrúlegt. Hann er að þroskast mikið núna, hjalar mikið og spjallar og er smátt og smátt að byrja að sýna karakterinn sinn (og spékoppana).  Hann er líka orðinn mjög öflugur á maganum og ætlar nánast af stað þegar maður leggur hann niður. Hann endar stundum með því að velta sér á bakið og skilur ekkert hvernig það gerðist.  Honum finnst einstaklega gaman að láta syngja fyrir sig og þá sérstaklega þegar amma Soffía syngur með honum stórverkið “klappa saman lófunum”. Þá brosir hann og skríkir. Lalli er einnig sérstaklega hrifinn af pabba sínum og vill stundum engan annan sjá, grenjar m.a.s. þegar sjálf móðir hans dirfist að aðskilja þá feðga. Við mæðginin erum þó líka mjög góðir vinir og mamman veit ekkert yndislegra en að vakna á morgnana og knúsa litla broskarlinn sinn.

Við foreldrarnir ætlum út að borða í kvöld og verður Lalli þá í pössun hjá ömmu Soffíu. Ef þörf verður á fær hann pela hjá ömmu sinni en mamman er búin að vera dugleg að mjólka sig og á smá lager af brjóstamjólk. Ég er samt smá stressuð með þetta allt saman en ljósan segir að það sé fínt fyrir okkur foreldrana að hafa það rómantískt tvö ein í örfáa tíma. Sennilega rétt hjá henni. Það mun heldur ekki væsa um hann hjá ömmu sinni.

Fullt af febrúarmyndum komnar á myndasíðuna.

Getur það verið að ég eigi eftir að þurfa að slá af mér dömurnar??

kv. mamman sem er alls ekkert hlutdræg.

Þá hefur drengurinn fengið nafn og það ansi virðulegt! Hann virðist vera ánægður með þetta allt saman enda ekki amalegt að heita í höfuðið á afa sínum og slást í hóp með fleiri Lárusum sem allir eru hver öðrum yndislegri. Hann er Lárus hinn fimmti ef miðað er við afa minn hann Lárus og hans niðja, Lárus hinn fjórði ef miðað er við beinan legg frá Lárusi Þórarni Björnssyni Blöndal langalangafa mínum og Lárus hinn sextándi ef miðað er við alla Lárusa Blöndal undan áðurnefndum langalangafa mínum. Það er því komin góð reynsla á nafnið í fjölskyldunni. Það er svolítið skondið að frændi Lalla og jafnaldri, Þórður Árnason, systursonur Jensa, er einmitt líka Þórður hinn sextándi í sinni ætt . Það hlýtur að teljast merkilegt.

Skírnin sjálf tókst agalega vel, amma Soffía töfraði fram þvílíku krásirnar, gestirnir voru allir mjög skemmtilegir og Lalli svaf nánast allan tímann, greinilega sáttur þetta umstang.  Hann fékk alveg yndislegar gjafir og þökkum við kærlega fyrir þær.

Lalli dafnar vel og hafði í 6 vikna skoðuninni síðasta þriðjudag þyngst um 2 kg síðan í 5 daga skoðuninni á aðfangadag. Það gerir held ég að meðaltali um 360 gr. á viku.  Hann er algjörlega á sinni eigin kúrfu sem vísar eiginlega bara beint uppá við og ljósmóðirin gerir svolítið grín að honum í hverri vigtun. Hann lengist samt í samræmi við þessa þyngdaraukningu og slagar nú í 60 cm. Ég er alveg hætt að heyra “æ hvað hann er lítill” og fæ frekar “er hann BARA 6 vikna??” eða svipað.  Enginn trítill hér á ferð frekar en aðrir í fjölskyldum hans.

Af móðurinni er einnig allt gott að frétta en henni líkar bara ágætlega við þetta fæðingarorlof. Daginn er tekið að lengja sem mér finnst alveg yndislegt. Við Lalli byrjum í mömmuleikfimi í næstu viku og ég er mjög spennt. Fór aðeins á brettið heima hjá mömmu og pabba í liðinni viku og var nánast dauð. Jafnvel alveg dauð. Það verður áhugavert að sjá hvernig líkami minn tekur við frekari líkamsæfingum og ennþá áhugaverðara (eða réttara sagt ógnvænlegra) að fara í fitumælingu. Hmmm.

Við fjölskyldan erum orðin mjög spennt fyrir því að flytja í stærra húsnæði efir að hafa upplifað að búa með Lalla í slíkum lúxus í nokkra daga. Að hafa auka herbergi fyrir kommóðu og annað dót, stórt baðherbergi með baðkari, eldhús sem hægt er að elda í án þess að öll íbúðin virðist undirlögð af drasli… aaaaahhhhhh. Það er svo ótrúlegt hvað Lalla fylgir mikið dót. Eins lítill og hann er nú. Verst að fasteignamarkaðurinn er frosinn og ekkert gengur að selja Blásali. Fna.

Þrjú ný albúm í myndasafninu og þar á meðal myndir úr skírninni sem Offi frændi tók fyrir okkur!!

Við kveðjum að sinni!

Eftir þessi fyrstu bros sem ég nefndi í síðustu færslu hafa allir ættingjar snáðans, og þá við foreldrarnir ekki undanskildir, reynt eftir mesta mætti að fá að líta augum þessa dýrð sem ungbarnabros eru. Þessu fylgir óvenjuleg beiting raddar og ýmsar geiflur og grettur. Yfirleitt virkar það bara ekki neitt og litli kall setur upp mikinn vandlætingarsvip (grínlaust) en svo brosir hann alveg óvænt þannig að skín í gómana af hinum undarlegustu hlutum t.d. ef ég kyssi hann á hökuna eða pota í nefið á honum eða af því virðist bara af engri ástæðu. Það virðist vera algjörlega random hvað veldur brosinu mér til mikillar gremju því ég vil gjarnan finna eitthvað töfraráð til að fá hann til að brosa.

Annað skrýtið og leyndardómsfullt í þessum brosmálum er þegar litli kall brosir að því virðist til einhvers sem ég ekki sé. Í þrígang hefur hann tekið þvílík bros og hjal út í loftið en augun eru mjög einbeitt á sama staðinn og mér stendur nánast ekki á sama. Annað hvort hefur barnið gífurlega ánægju af hurðinni inn í geymslu eða þá að hann sér eitthvað sem ég sé ekki. Hann yrði nú ekki sá fyrsti í ættinni til þess. Ég vona auðvitað að þetta sé eitthvað af langöfunum eða langömmunum komið hér til að vaka yfir honum.

Mörtu móðursystur tókst að ná fyrstu myndunum af smá brosi hjá litla kallinum sem sjá má hér í færslunni. Henni brá svo mikið við brosið að hún gleymdi að horfa í myndavélagatið sem útskýrir hvers vegna önnur myndin er eins og hún er.

Guð hvað þetta er nú sætt barn sem við bjuggum til!

Ég trúi ekki að það sé strax liðinn mánuður frá fæðingunni! Þetta er búið að vera yndislegur tími. Nú er Jens farinn aftur að vinna og við litli kall erum heima að dúlla okkur. Hann var vigtaður í dag og heldur áfram að þyngjast vel, orðin rúm 5 kg. Mér finnst hann orðinn svoooo stór! Hann er orðinn voðalega pattaralegur og kominn með fellingar og flottheit.

Það er búið að vera stuð hjá okkur í janúar eins og vera ber. Við fórum með litla kall í myndatöku (aftur í boði okkar yndislegu vina) og stóð hann sig alveg eins og hetja, starði bara á ljósmyndarann og fannst þetta allt saman frekar skrýtið. Við fórum í fyrsta göngutúrinn með nýja flotta vagninn okkar og svo fór litli með pabba sínum í stóra baðið hjá ömmu Soffíu og afa Lalla en það þótti honum ekki lítið gaman.

Núna síðustu daga hefur litli aðeins byrjað að brosa en gerir það mjög sparlega og alls ekki eftir pöntunum. Mamman bráðnaði alveg þegar litli drengurinn hennar brosti með öllu andlitinu eftir eina gjöfina með mjólk lekandi út um munnvikin (hljómar kannski ekki vel fyrir sumum).

Ekki er minni dagskrá framundan, ýmis matarboð,  EM í handbolta og svo verður litli maðurinn skírður þann 30. janúar.

Fleiri janúarmyndir eru komnar í myndaalbúmið og myndir úr umræddri myndatöku eru væntanlegar fljótlega.

Farið varlega í hálkunni!

Lífið er komið í aðeins eðlilegra horf hér í Blásölum, við erum orðin nokkuð lagin að meðhöndla litla manninn og fáum sumar nætur að sofa í hátt í þrjá tíma í einu. Drengurinn er reyndar búinn að vera í miklum vaxtakipp og hefur verið að drekka með mesta lagi tveggja tíma millibili í nokkra daga. Ég viðurkenni fúslega að það er kannski ekki það auðveldasta og að baugarnir séu orðnir ansi dökkir. Árangurinn lætur hins vegar ekki á sér standa, drengurinn hefur þyngst um kíló á tveimur vikum og ég bind vonir við að allar hans nýju fellingar séu teknar af meðgöngufellingunum mínum.

Brjóstagjöfin er nú loksins orðin yndisleg. Það kom mér svolítið á óvart hversu erfitt það er að byrja að gefa brjóst og mun ég nú lýsa því hvernig ferlið var hjá mér þrátt fyrir að það höfði kannski ekki til margra.

Mér tókst í byrjun að koma mínum litla gráðuga klaufa nokkurn veginn rétt á brjóstið með hjálp ljósmæðra og ýmissa aðstoðargagna. Fyrstu dagana eftir fæðingu kom broddur, gulur og þykkur, en það veit ég aðeins eftir að hafa séð það í ælu drengsins, ég sá aldrei neitt nema einhverja dropa á geirvörtunum og var alveg viss um að barnið mitt væri að svelta (hormones much?). Ljósmóðirin fullvissaði mig um annað og mjólkaði mig í teskeið og sýndi mér. Þau þurfa víst voða lítið þessi nýfæddu grey og broddurinn minn dugaði vel. Drengurinn vildi alltaf vera á brjóstinu og geirvörturnar á mér loguðu vegna þessa skyndilega áreitis. Það var því mikið sorgarefni þegar ég sá margra klukkutíma erfiði koma upp úr barninu í einni ælu.  Drengurinn var samkvæmt helstu brjóstagjafafasistum að taka brjóstið alveg rétt en þetta var samt frekar óþægilegt. Hann hefur rosalega sogþörf og vildi nota brjóstin sem snuð þegar hann var ekki að drekka. Það var mér hins vegar líkamlega ómögulegt vegna óþæginda og við kynntum hann fyrir snuðinu þriggja daga gamlan og sjáum sko ekki eftir því. Ég tók ekki eftir að það hefði nein áhrif á brjóstagjöfina.

Mjólkin kom síðan hjá mér á 5 eða 6 degi og þar sem drengurinn drakk svo ört varð ég bara aðeins aum í brjóstunum og slapp við stálma. Mér var sagt að það ætti ekki að vera vont að gefa brjóst og ef ég finndi fyrir sársauka (meira heldur en bara byrjunareymslum eftir áreitið) þegar ég legði barnið á brjóst ætti ég að losa hann af og prófa aftur og reyndi ég að fara eftir þessu af bestu getu. Það gekk vel alveg þar til eina nóttina. Þá hafði drengurinn verið erfiður og mér hafði loksins tekist að koma honum á brjóst en fann fyrir smá klipi á hægri geirvörtu. Ég var þreytt og nennti ekki að losa hann en sá eftir því strax í næstu gjöf því mér hafði á þessum stutta tíma tekist að fá blöðru á geirvörtuna. Blaðran sprakk og eftir varð djúpt sár og þetta var byrjunin á miklum sársauka og veseni. Ég veinaði nánast í hvert sinn sem gráðugi drengurinn minn réðst á “vonda” brjóstið, ég fór að kvíða fyrir að gefa honum það og fannst sérstaklega erfitt að mana mig upp í að skella honum á í myrkrinu um miðjar nætur.

Núna er þetta loksins orðið betra, sárið gróið og brjóstagjöfin eins og ég sagði að ofan orðin yndisleg og kósý eins og ég vonaði. Þetta er samt ekki vandamálalaust því ég virðist vera með mikla mjólk og hún flæðir svo hratt í byrjun gjafar að litla kallinum liggur við drukknun. Í hamaganginum gleypir hann mikið loft og gengur undir viðurnefninu “hoverbaby” þegar mesta losunin fer fram.  Verið er að vinna í lausn á þessu.

Bleyjuskipti ganga einnig vel en þau eru afar tíð.

Kveðjur úr brjóstaþokunni!