Spiderblanket

Ég hef verið í aukahlutverki á þessari síðu síðan hún vaknaði úr dvalanum. Meira svona í bakgrunni því meðan Erna hefur verið að skella upp færslum eins og Hannes Smárason rásar út hef ég meira unnið bakvið tjöldin við það að setja upp myndasíðu sem virkar og að gera innsetningu færslna sem sársaukalausast ferli fyrir óléttu konuna.

Þetta er þó virkt blogg, sem er sjaldgæft enda bloggið hættur að vera vettvangur okkar töffarana (sem flestir fá útrás fyrir öll sín samskipti á Facebook eða einhverju þaðan af verra) og farið að verða vettvangur fyrir nöldurhænsn. Sem er slæmt því skemmtilega fólkið er ekkert jafn skemmtilegt á Facebook og það var á blogginu sínu. Þetta hefur líka gert það að verkum að það væri dauðadómur fyrir heiðvirt blogg eins og þetta að tala t.d. um þjóðmálin.

Hvað um það.

Eins og bent hefur verið á hér á síðunni nálgast nú hraðbyri barneignir og tilheyrandi. Hvernig maður mun taka þessu er alls óvíst en fólk þreytist þó ekki á því að segja manni í smáatriðum hvernig manni mun líða. Allir sem hafa átt börn viðast nefnilega vera óþrjótandi viskubrunnar um allt sem við kemur barneignum og þetta fólk er jafnframt búið að ákveða að manns upplifun verði nákvæmlega eins og þeirra niður í minnstu smáatriði. Þetta verður svolítið flókið þegar fleiri en einn segja frá.

Ekki það að fólk megi ekki ausa af viskubrunni sínum – oft er reyndar mjög skemmtilegt að heyra miklar hrakspár um það hvernig allt eigi eftir að breytast. Maður er mjög spenntur að vita hvernig þetta mun allt saman þróast og hvernig er að hafa nýtt fyrirbæri á heimilinu. Hrakspár hafa alltaf vakið ákveðna spennu hjá okkur Ernu, yfirleitt eru hlutirnir miklu verri en hrakspárnar segja til um eða þær eru ýktar.

Eins og fram hefur komið í færslum Ernu erum við reyndar mjög tilbúin. Ég er búinn að kynna mér orð eins og slímtappi og bumbuhópur milli þess sem ég les róandi bækur um eitthvað allt annað en börn. Ég er búinn að setja saman óteljandi IKEA húsgögn og við erum búin að fara í talsverðan fjölda verslunarferða með veglega innkaupalista og sópa að okkur hlutum sem hafa ógnvekjandi heiti eins og “nefsuga”.

Annars er þetta ágætt – við höfum sótt matsölustaði borgarinnar frekar mikið undanfarið til að undirbúa það þegar slíkt verður nánast ómögulegt næstu árin (Eða næstu 100 árin eins og mestu hrakspámennirnir vilja meina), einhvern veginn hefur svefninn þó oft sótt þannig að manni að maður hefur ekki enst mjög lengi, enda ormurinn í maganum farinn að halda fyrir okkur vöku þrátt fyrir að vera ekki kominn út. Mæli með hinum ágæta nýja veitingastað Brasilíu á Skólavörðustíg. Maturinn er mun meira spennandi en matseðillinn nær að tjá manni og á góðu verði í þokkabót. Staðurinn er algerlega sprunginn hvað starfsfólk varðar enda að sögn eiganda umferð framar öllum vonum.

Svo höfum við reyndar verið í miklum fasteignahugleiðingum. Það er ekki mikið líf í markaðnum núna – ef einhver lesenda þessara síðna vill kaupa íbúðina okkar er þeim það velkomið. Hún er býsna góð (Þetta er lýsingin sem fasteignasalinn neitaði að setja á netið). Við höfum verið að reyna að skipta, höfum augastað á nokkrum íbúðum en þetta gengur allt saman mjög hægt.

Aðgerðaáætlun Ernu

Maður lærir þó slatta á þessu – við förum, þegar nýtt hús er í boði, í mikla skoðun og skipulagningu framkvæmda sem ráðist skal í. Maður er því kominn með helstu hugtök smiða og pípara á hreint og getur farið í Húsasmiðjuna (Eða BYKO eða Múrbúðina, til að gæta jafnræðis, þó ekki Bauhaus) og haft áhuga næstum því á öllu sem þar fæst. En ekki hefur leitin reyndar enn borið árangur. Við vorum með eitt í farvatninu á dögunum og vorum búin að finna handlögnum lesendum þessarar síðu verkefni næsta árið. Því miður gekk það ekki í gegn, en hver veit nema eitthvað gerist á næstu dögum, vikum, mánuðum, árum eða áratugum! Ekkert krepputal hér.

Þegar óléttar konur eru komnar á síðasta mánuð fyllast þær framkvæmdafíkn og fara að vilja umbreyta húsinu. Það má ekkert drasl vera og ekkert skipulag eða uppsetning er nógu gott. Því er undanfarnar helgar búin að vera mjög mikil vinna í að setja upp hluti, færa hluti, snúa hlutum við, hækka og lækka hluti, taka til, þrífa, taka aftur til, lækka hluti, stilla upp hlutum og fara í sund. Þessi helgi verður ekkert öðruvísi og þessi færsla því ekki lengri.

Eftir stutt stopp í New York tók við eitt lengsta flug sem flogið er í farþegaflugi eða 16 tíma flug til Hong Kong. Við borðuðum hádegismat, kvöldmat, morgunmat og ýmislegt annað snarl sem boðið var upp á og fengum okkur vín eða bjór með, fundum aðeins til áfengisáhrifa, sofnuðum og vöknuðum svo aftur edrú og allt þetta í sama fluginu. Mjög hressandi. Flugið tók samt merkilega lítið á okkur og við vorum nokkuð hress þegar við komum til fyrirheitnu borgarinnar, uppáhaldsborgarinnar minnar, Hong Kong. Ég var glöð með að fá að koma þar við og varð himinlifandi þegar í ljós kom að við ætluðum að gista tvær nætur og þar að auki á einu fínasta hóteli borgarinnar, Island Shangri La. Úh la la.

Nautnalífið hófst strax þegar við gengum úr tollskoðunarrými flugvallarins en þar beið maður með gullslegið skilti merktu okkur. Hann tók allar töskur og annað vesen úr okkar höndum og leiddi okkur niður rúllustiga þar sem svartur og fallegur S-Benz beið. Fjólublár flauelsdúkur var lagður yfir farangursrýmið til þess að skíta ekki út eða rispa okkar stórkostlega farangur. Ég setti upp D&G-sólgleraugun og reyndi að láta sem ég væri ekki öskrandi innra með mér af æsingi, að ég ætti alveg heima aftur í svona bíl með kalda klúta á andlitinu og kampavín í glasi.

Hótelherbergið var glæsilegt með útsýni yfir alla borgina. Í vösum voru rauðar rósir og hjartalaga konfekt á náttborðinu. Við nutum lífsins þarna í tvo daga og borðuðum, drukkum og fórum aðeins um borgina. Jú og horfðum á útsýnið.

Síðan var ferðinni haldið áfram. Við lentum í Jakarta í Indónesíu að kvöldi til og stukkum upp í leigubíl eftir að hafa verið samþykkt inn í landið. Hótelið okkar var í hjarta borgarinnar og við keyrðum í gegnum kunnuglega kaótísk hverfi full af matsölustöðum og misvænlegum farartækjum. Það var mikið fjör á götum Jakarta þar sem Indónesar eru flestir múslimar og fagna því Ramadan um þessar mundir en þeir mega þá ekki borða frá sólarupprás til sólseturs. Við slógumst í hóp með öllu þessu fólki sem var að gúffa í sig kræsingar og fengum okkur kjúklinga-satay og nasi goreng ayam (steikt hrísgrjón með kjúklingi), þjóðarrétti Indónesíu.

Daginn eftir fórum við í leiðangur um borgina í þriggja hjóla faratæki knúnu áfram af vél úr vespu. Þessir eðalvagnar kallast autorickshaws í Indlandi en bajaj hér. Okkur fannst æðislegt að vera aftur komin í hjarta ringulreiðarinnar þarna þar sem bílstjórinn okkar atti okkur enn lengra inn í að því virtist óleysanlegan umferðarhnút þar sem engar reglur gilda. Við kunnum vel að meta lyktina, fólkið og áreitið og vorum spennt að sjá hvað Indónesía hefði að sýna okkur. Auðvitað höfðum við nauman tíma, aðeins tæpa viku, en til þess að segjast virkilega hafa heimsótt Indónesíu þyrftum við allavega einhverja mánuði. Eftir stutt kynni við Jakarta rukum við með næstu vél til Yogjakarta þar sem við höfðum skýr markmið, að fara á geðveikislega flott hótel (á lista yfir 10 flottustu hótel í heimi og, enn betra, á topp 5 á draumahótellista Ernu) og skoða Borubudur hofið sem það hefur útsýni yfir.

Hótelið var fáránlegt. Ekki kannski lýsing sem fer í sögubækurnar en þetta er eiginlega það eina sem ég hef að segja til þess að lýsa þessu á einhvern hátt. Hótel”herbergið” var hús, að því virtist hoggið úr steini og var að svipuðu flatarmáli og íbúðin okkar ef ekki stærra, og á veröndinni var íverusvæði fyllt púðum sem hafði óskert útsýni yfir hið mikilfenglega Borubudurhof. Ekkert var á milli okkar og hofsins nema hrísgrjónaakrar og leyndardómsfullur frumskógurinn sem umkringdi hofið. Hofið sjálft er ekki síður dulúðugt, enginn veit raunverulega til hvers eða af hverjum og hvernig það var byggt og í daufum geislum sólarlagsins fer ímyndunaraflið svo sannarlega á flug. Alls staðar að úr frumskóginum heyrðust prestar ýmissa þorpa kyrja síðustu bæn fyrir sólarlag og við sátum þögul með hálfgerða gæsahúð og drukkum þetta allt í okkur.

Stundirnar sem við áttum í litla húsinu okkar voru yndislegar en það var ekki síður gaman að fara og dýfa sér í sundlaugina, taka þátt í einhverjum af þeim leiðöngrum sem hótelið bauð upp á eða borða á einhverjum af dýrindis veitingastöðum hótelsins. Eins og sagt er í Lonely Planet bókinni okkar um Indónesíu þá er það ekki síður þess virði að fara að skoða Amanjiwo-hótelið en sjálft Borubudurhofið. Arkitektúrinn er svo mikilfenglegur, hótelið er allt úr steini, og útsýnið yfir hofið sem er óskert í gegnum allt hótelið alveg frá því að þú keyrir upp að því, er ótrúlegt. Það var því ekki sjaldan sem við sáum ferðamenn í augljósum skoðunarferðum um hótelið, jafnvel stöku bakpokaferðalanga, og við fundum okkur algjörlega í þeirra sporum. Þau hafa verið nokkuð mörg skiptin á okkar ferðalögum sem við höfum logið að ofurhjálpsömum hótelstarfsmönnum að við ætluðum að fá okkur hádegismat á einhverju ofurhóteli þegar raunin var að við ætluðum bara að fá að litast um. Það var því gaman að sitja í okkar púðafylltu verönd með hvítvín þegar fellow bakpackers áttu leið hjá gapandi af hrifningu. Við eigum sennilega betur heima í þeirra hópi en það er óneitanlega gaman að prófa að vera hinum megin við… hótelmúrana?

Við bendum á að nú er mögulegt að skilja eftir athugasemdir í athugasemdakerfinu en töluverður tími getur liðið þar til þær birtast.

Brúðkaupið var yndislegt. Það er allavega það sem við upplifðum og ég býst við að ekkert annað skipti máli en vona að sem flestir séu á sama máli. Ég gisti heima hjá foreldrum mínum nóttina fyrir brúðkaupið og þegar Jens var að kyssa mig bless og grínaðist með það að næst þegar við kysstumst yrðum við gift þá fór hjartað í mér að slá ansi hratt. Ég var svolítið hissa þegar ég áttaði mig á því hversu stressuð ég var orðin svona þegar þetta var loksins að verða að veruleika Þetta var ekki stress yfir því að vera að giftast Jens enda ég löngu búin að ákveða að njóta ævinnar með honum heldur var þetta bara almennur æsingur yfir því að vera að fara að giftast yfir höfuð, upplifa þetta móment sem fólk vonar að gerist bara einu sinni yfir ævina og oft er einn af eftirminnilegustu dögum lífs þeirra. Ég var líka svo glöð að hafa fundið einhvern sem ég var svona viss um, svona ástfangin af og vera að fara að bindast honum til æviloka. Hljómar mjög rjómalagað en hey.. brúðkaup er bara þannig atburður.

Þegar brúðkaupsdagurinn loksins rann upp var ég vakin með heitu súkkulaði a la mamma og fór fljótlega, ásamt henni, systrum mínum, Rut frænku, Önnu vinkonu og skreytingarmeistara og Elínu vinkonu í miklar tilfæringar, toganir og málningarvinnu þar til við töldum okkur vera ansi frambærilegar. Þegar tími var kominn að fara í kirkjuna var hjartslátturinn orðinn ansi hraður og þegar kirkjudyrnar opnuðust og allur þessi fjöldi ættingja og vina brosti til okkar og Jens og Sólrún tengdamamma brostu í hinum enda kirkjunnar tók hjartað mikinn kipp og ég greip fast um höndina á pabba. Athöfnin fannst okkur Jens vera persónuleg og hugljúf. Ég táraðist þegar ég hlustaði á tónlistarfólkið og horfði í augun á Jens og gat ekki hætt að brosa því þá titruðu varirnar á mér svo mikið að mér fannst að allir hlytu að taka eftir því. Þetta var miklu tilfinningaþrungnara en ég hélt að þetta yrði.

Það var ómissandi að hafa Nínu Þorbjörgu, Stínu og Davíð hluta af athöfninni enda stóðu þau sig svo vel og veittu ákveðið comic relief með athöfnum sínum. Nína hóf dagskrána með því að taka örlítið sóló á “sviðinu” og var ekkert ánægð þegar afi Þórður tók hana úr úr sviðsljósinu, Davíð var duglegur við að blikka mig og aðra nærstadda á mjög svo kómískan hátt og Stína skemmti þeim sem leiddist athöfnin jafn mikið og henni sjálfri með leiksýningu þar sem rósirnar úr blómakörfunni voru í aðalhlutverki.

Eftir athöfnina fórum við í myndatöku og þá hófst misþyrming á hvíta fallega kjólnum sem hafði verið svo vandlega gætt alveg þar til þá. Við vorum látin leggjast á bekki, klifra upp á veggi og hlaupa menntaveginn upp að MR og allt í einu var allt í lagi að kjólinn fengi í sig drullu og krumpaðist og hvaðeina. Þetta var aðeins hálftíma eftir að ég hafði haft miklar áhyggjur af því að krumpa kjólinn í brúðarbílnum eða jafnvel *gasp* svitna í hann á leiðinni í kirkjuna. Þetta var samt ótrúlega gaman og við glöddumst yfir veðrinu en skyndlega hafði brostið á sólskin og blíða sem ekki var hægt að ímynda sér að yrði fyrr um daginn þegar ringdi eldi og brennisteini.

Veislan var frábær! Maturinn var auðvitað alveg meiriháttar og hver réttur betri en sá síðasti. Salurinn var alveg eins og ég hafði ímyndað mér, rómantískur og fallegur með kertum hvert sem litið var. Veislustjórarnir Þorbjörg og Önni stóðu sig alveg frábærlega og stjórnuðu dagskránni með harðri hendi ásamt því að koma með hnyttnar sögur og athugasemdir öðru hverju. Við höfðum sérstaka ánægju af atriðum kvöldsins sem voru öll svo persónuleg og yndisleg og mikil vinna greinlega lögð í hvert og eitt þeirra og erum við virkilega þakklát fyrir þau eins og allt annað sem gerði þennan dag eins einstakan og hann var. Miðaldarmenn héldu síðan uppi stuðinu fram eftir nóttu og skilst mér að flestir hafi skemmt sér vel á dansgólfinu.

Daginn eftir vöknuðum við Jens í hálfgerðri vímu í turnsvítu Hótel Borgar. Það var skrýtið að vera orðin hjón og reyndum við að minnast á það í hverri setningu. Einnig vorum við í sæluvímu yfir gærdeginum í heild sinni sem var svo skemmtilegur og gekk svo vel. Eftir að hafa kvatt fjölskyldur okkar héldum við út á Keflavíkurflugvöll en ég vissi ekkert hvert ferðinni væri heitið. Jens hafði planað brúðkaupsferð sem ég vissi að ætti að vera rómantísk og skemmtileg en hafði ekki hugmynd um hvert við gætum mögulega verið að fara.

6 daga dvöl á paradísarströnd var einmitt það sem við þurftum og við vorum fljót að detta inn í lífstíl sem innihélt aðallega útsofelsi, bjór í hádeginu og svo eftir það enn meiri svefn við sjávarniðinn á ströndinni. Allur þessi svefn og bílífi fór fram á 5 stjörnu resort sem við vissum áður ekkert um (nema það að við fengjum 70% afslátt) en hann reyndist standa undir öllum sínum stjörnum með frábærri aðstöðu og dásamlegri strönd sem við deildum m.a. með leikaranum Sean Connery. Við sáum hann að vísu aldrei og vissum ekki af honum fyrr en starfsfólkið spurði okkur hvort við hefðum séð hann en merkilegt engu að síður. Drukkum Martíni, shaken not stirred, að þessu tilefni eitt kvöldið.

Þó við værum komin í verndað lúxusumhverfi er engan veginn sloppið frá náttúrunni á Borneó. Frumskógurinn nær á sumum stöðum alveg niður að ströndinni og þar og við sundlaugina sóluðu sig allt að meterslangar eðlur og apar kældu sig í sundlauginni og tóku stundum óvelkominn þátt í sundlaugarleikfiminni. Meiri hluta hótelgesta voru Ástralir sem voru eins og vera ber ( Ástralir eru hressasta þjóð í heimi) eins aktívir og hressir og hægt er og fóru mikinn bæði í sundlauginni þar sem þeir stunduðu allar mögulegar íþróttir og svo á barnum þar sem þeir hlógu mikið, sögðu sögur og frábær orð eins og Right-O og Crickey. Dvölin á ströndinni var því frábær og við vorum endurnærð þegar þessir 6 dagar höfðu liðið alltof hratt og tilbúin fyrir borga-hringferðina heim.

Frá Borneó flugum við til Johor Bahru sem er syðst í Malasíu og fórum þar yfir landamærin til Singapore. Við erum afskaplega hrifin af Singapore en við höfum komið þar tvisvar áður á leið til og frá Nýja-Sjálandi. Dagskráin þar nú var heldur rólegri en síðast þegar við reyndum að afreka og sjá sem mest á sem stystum tíma. Í þetta skiptið höfðum við ætlað að reyna að hitta frænda minn sem við fundum í Malasíu en því miður gekk það ekki í þetta skiptið og við lögðum okkur því bara í klukkutíma áður en við héldum á hið fræga Raffles-hótel til að fá okkur Singapore Sling. Þaðan héldum við í chillikrabba-leiðangur og urðum hrikalega sóðaleg við át á tveimur slíkum. Fleira afrekuðum við ekki þann daginn. Strax daginn eftir vöknuðum við eldsnemma í flug til Hong Kong og lentum síðar sama dag í fallegu veðri.

Hong Kong er nú hluti af Kína en er samt hálfsjálfstætt og þarf m.a. vegabréfsáritun ef maður ætlar sér að fara frá Hong Kong og yfir til Kína. Þessi frekar fjölmenna og samþjappaða borg er ótrúlega skemmtileg og án efa einn af bestu verslunarstöðum í heimi með ótakmörkuðu magni af búðum sem selja allt frá þurrkuðum svínalungum til rándýrra skartgripa.

Við erum nú ekki mikið verslunarfólk og leiðast oft verslunarleiðangrar en hér gleymdum við okkur alveg í hræódýrum raftækjabúðum og nýjustu tísku á miklum afslætti. Það er erfitt að verða svangur í Hong Kong þar sem spennandi matsölustaðir eru á hverju horni og á boðstólnum eru réttir frá öllum heimsálfum. Við vorum á flottu hóteli með geggjuðu útsýni yfir skýjakljúfahrúguna á Hong Kong eyjunni og var þar peningum vel eytt að mínu mati en við sátum lengi frameftir við útsýnisgluggann á kvöldin við víndrykkju og almenn kósýheit. Eins og hægt er að lesa úr lýsingu minni á Hong Kong er ég mikill aðdáandi borgarinnar að flestu leyti en það sem verður að teljast vera hennar stærsti kostur er sá að þar býr átrúnaðargoð mitt hann Jackie Chan. Ég ætlaði alltaf að senda honum línu og biðja hann um að hitta okkur eða gefa okkur eiginhandaráritun hið minnsta en það gleymdist í öllum hasar síðustu mánaða. Ég er viss um að hann hefði boðið okkur í heimsókn í húsið sitt eða tekið okkur í einkatúr um Hong Kong eins frábær náungi og hann er. Við sáum samt gymmið hans sem var rétt við hótelið okkar en hann var því miður ekki á hlaupabrettinu þegar við kíktum inn… pity.

Núna erum við á flugvellinum að reyna að komast í flug til Tokyo þar sem við gerum ráð fyrir að snæða óheilbrigt magn af hráu fiskmeti og vera hress.

Heimsókn okkar á verndarsvæði Risapandanna í Chengdu gekk vonum framar. Við vöknuðum eldsnemma í morgun, borðuðum morgunmat og hlupum út áður en hrúgurnar af túristum höfðu náð að koma sér og sínu hafurtaski í 3 rútur sem biðu fyrir utan hótelið.

Við ákváðum að kaupa ekki ferðina sem var í boði á hótelinu þrátt fyrir að því tilboði fylgdi girnilegur pandabangsi. Okkur líkar best að vera sjálf við stjórn í svona ferðum, geta ákveðið í hvaða röð við sjáum hlutina og hversu lengi við stöldrum við hvern og einn. Stundum höfum við verið einu ferðamennirnir á svæðinu sem voru ekki í hóp og þá fáum við oft að fara inn á svæði eða skoða eitthvað sem hópunum býðst ekki. Þetta upplifðum við m.a. í Egyptalandi og Íran. Í dag sannfærðumst við svo endanlega um ágæti sjálfstæðis á ferðalögum.

Við höfðum heyrt að mögulegt væri að fá að sitja nálægt fullorðinni pöndu og ef maður væri heppinn og tilbúinn til að reiða fram töluverða fjármuni, litlum pönduhún. Þetta hræddi mig svolítið því ég sá fyrir mér hrúgur af ferðamönnum sveifla krílunum til og frá, alla daga út og inn en þegar við komum á staðinn reyndist sá ótti ástæðulaus. Miklar öryggisráðstafanir voru á verndarsvæðinu og var m.a. vinsælasti ferðamannahluti þess, the Giant Panda nursery, lokuð til að gefa óléttum pandamömmum frið en flestir húnar fæðast að hausti og undir lokin verða mömmurnar mjög viðkvæmar. 5 pönduhúnar hafa fæðst síðustu tvo mánuði og þá var hægt að skoða í fjarlægð í gegnum glugga og vart þarf að taka fram óendanlegan sætleika þeirra þar sem þeir hnoðuðust saman í litlum upphituðum vöggum. Þar mátti ekki taka mynd og því verðið þið bara að ímynda ykkur þessa svörtu og hvítu loðbolta sem eru á stærð við höndina á mér.

Við the nursery var í boði styrkja verndarsvæðið með hvaða upphæð sem gefandinn hefði í huga og í staðinn fá framvegis ótakmarkaðan aðgang að svæðinu og sendar upplýsingar um þá pöndu sem þeir völdu að styrkja. Við komumst að við eftirgrennslan að ef styrkurinn fer yfir ákveðna upphæð þá mátti styrkjandinn örláti halda á pönduhúni. Þetta á hinsvegar ekki við um ferðamenn í hópum en þeir virðast samkvæmt líffræðingnum á vakt aldrei fá að halda á húni. Að baki því virðist liggja sjónarmiðið að ef einn úr hóp fengi að halda þá vildu hinir líka og þetta átti líka að hindra það að hópar gætu pantað fyrirfram að halda á húnum. Það nægir þó ekki bara að vera sjálfstæður ferðamaður því það er aðeins á ákveðnum aldri sem hægt er að halda á pönduhúnum og reglur verndarsvæðisins kveða á um takmarkanir hversu oft á dag megi halda á hverjum húni. Þar sem húnarnir eru yfirleitt bara um 4-6 og af orðum umönnunarfólksins virtist ekki mega vekja hún til þess að láta halda á honum (sem við vildum auðvitað ekki láta gera) vorum við mjög glöð að heyra að 11 mánaða gamla pöndustelpan Anu mætti koma og knúsa okkur eftir að við höfðum sannfært líffræðingana um að við værum ekki í hóp (sem þeim fannst mjög undarlegt) og styrkt verndarsvæðið veglega (um 6000kr). Það reyndist vera hverrar krónu virði en ég fékk að sitja með hana í u.þ.b. 10 mínútur, strjúka henni og gefa henni bambus með sykurleðju sem henni virtist finnast það besta í þessum heimi. Hún var algjör hlunkur, 30kg, og var eins og annað ungviði ekki kyrr nema nokkrar sekúndur í einu. Feldurinn er mjög þykkur og dúnmjúkur og henni fannst gott ef ég klóraði henni á höfðinu. Það var merkilegt tilhugsun að aðeins um 1600 dýr eins og hún séu til í heiminum og ég naut hvers augnabliks sem ég gat skoðað þetta fallega og fágæta dýr í svona mikilli nálægð.

Knúsið fór fram inni í húsi sem er sérstaklega hannað fyrir húna á þessum aldri og enginn fékk að koma nálægt okkur vinkonunum nema líffræðingarnir. Aumingja Jens sem var svo yndislegur að leyfa mér að fara fyrir okkar hönd (tímdum ekki öðrum styrk), þurfti m.a.s. að standa 10 metra í burtu hinumegin við mikið hlið. Einhverjir túristar komu til að sjá hvað Jens væri eiginlega að skoða og fljótlega hafði stór hrúga af ferðamönnum safnast saman fyrir utan hliðið til að mynda mig og húninn bak og fyrir. Þegar ég kom út um hliðið leið mér eins og stórstjörnu og ekki versnaði það þegar líffræðingurinn lýsti því yfir við hópinn að engir fleiri mættu halda í dag því nú myndu húnarnir leggja sig (sofa 22 tíma á dag). Score! Sjálfstæðir ferðalangar 3 – Túristakindur 0!

Það var gaman að labba um svæðið og sjá pöndur liggja í makindum á jörðinni og trjánum, sumar hangandi á afar kómískan hátt, að japla á bambuslaufum. Við fylgdumst með húnunum leika sér úti og "unglingunum" borða epli sem svæðisstarfsmenn köstuðu til þeirra. Þetta var skemmtilegur morgun og nú erum við í hálfgerðu spennufalli á hótelveitingastaðnum okkar að plana hvar við eigum að kveikja í munninum okkar, aka borða, í kvöld. Chengdu er höfuðborg sterks kínversks matar og það má segja að við höfum tekið eftir því.

Vonandi nutu allir verslunarmannahelgarinnar og vonandi njóta allir útskrifta- og afslöppunarferða sem þeir bíða eftir í ofvæni eða eru nú þegar staddir í.

Risapönduknús

Það var gaman í Shanghai. Það er augljóst að hún er þungamiðja þeirrar efnahagslegu geðveiki sem Kína hefur verið að ganga í gegnum undanfarin ár og viðskiptahverfið farið að minna á samskonar hverfi í New York eða Singapore. Munurinn er hins vegar að fyrir bara fimmtán árum síðan var viðskiptahverfið í Shanghai hrísgrjónaakur.

Shanghai var dýr staður að vera á fyrir okkur enda dýrasta borg í Kína og verðin hérna eru nær því að vera á vestrænum skala en nokkurs staðar annars staðar sem við höfum verið hingað til. Við fundum samt sem betur fer hótelherbergi fyrir frekar lítinn pening en ákváðum að fara aðeins vel með okkur og fara fínt út að borða í einum af skýjakljúfum borgarinnar.

Fyrr um daginn fórum við skylduskoðunarferðina um borgina, byrjuðum fyrir neðan aðalgötuna við ána, sem kölluð er “bund” og var miðpunktur nýlendulífsins hjá Bretum og Frökkum á 19. öld, þegar þessar þjóðir kepptust um það að hagnast á ópíumsölu til Kínverja. Þarna er nóg af vafasömum stofnunum eins og Peace Hotel, þar sem ópíumauðjöfrar áttu föst herbergi. Byggingarnar þarna eru allt frá því að vera í breskum nýlendustíl yfir í New York-legan art-deco stíl, sem nær reyndar hámarki sínu í byggingu sem Kínverjar byggðu eftir að þeir fóru að vera sjálfstæðir og vildu losna við nýlenduáhrifin. Aðferðin var að hafa sína byggingu (Kínabanka) hærri en allar nýlendubyggingarnar. Gott á þessa Breta.

Þegar þessi gata hafði verið skoðuð gaumgæfilega var næst á dagskránni að skoða áðurnefnt viðskiptahverfi, en þar eru meðal annars sérkennilegur sjónvarpsturn með útsýnispöllum og Jinmao turninn sem við borðuðum í og fórum efst upp í en hann er nýhættur að vera hæsta hús Kína, fórnarlamb hinnar geysilegu samkeppni um það hver á hæsta skýjakljúfinn sem nýlega virðist hafa gripið heimsbyggðina.

Það var þó ekki þrautalaust að komast yfir ánna sem liggur gegnum Shanghai og skilur að nýlenduhverfin og viðskiptahverfið enda eru engar brýr nálægt miðbænum og eina leiðin fyrir bíla að komast yfir er gegnum göng, sem gangandi vegfarendur myndu ekki hætta sér ofan í. Valið stóð því milli þess að taka ferju, leigubíl eða fara í gegnum hið svo kallaða “Bund sightseeing tunnel”. Okkur fannst það síðastnefnda hljóma best enda höfðum við haft veður af einkennilegri hegðun þessara ganga. Við urðum ekki fyrir vonbrigðum og þegar við vorum búin að borga jafnvirði fimm leigubílaferða beið okkar lítill vagn sem var þakinn gluggum. Þar sáum við fyrir framan okkur blikkandi ljós og reyk en ekkert hefði getað undirbúið okkur undir það sem næst gerðist. Við töldum þetta vera praktískan ferðamáta en þegar vagninn sem við vorum í seig inn í göngin fóru undarlegir hlutir að gerast. Það voru ljós úti um allt og rödd kallaði undarlega hluti eins og “Paradise – hell”, “Floating in space” og “Meteor shower” og öllu þessu fylgdi ljósasýning sem hægt var að túlka sem viðkomandi hlut. Á sporinu birtust undarlegar uppblástnar mannsmyndir og allt var þetta hið dularfyllsta. Svo um það bil tveimur mínútum eftir að við fórum inn var þessari sérkennilegu ferð lokið og við komin yfir ánna, nokkuð skelkuð yfir þessum furðulegheitum sem minntu frekar á lýsingar af áhrifum eiturlyfja en leið til að komast frá punkti A til punkts B.

Við vorum mjög ánægð með Shanghai, enda ekta stórborg en næsta dag áttum við lestarmiða til Xi’an, þar sem bækistöð hins vel þekkta hers riddara úr terra cotta leir er staðsettur. Lestarferðin var þægileg en tíðindalaus en það var mjög gaman að koma til Xi’an. Borgin var lengur höfuðborg kínverskra keisara en nokkur önnur borg og það er mikið af sögufrægum byggingum í henni og kringum hana. Borgarmúrarnir eru varðveittir í heild sinni og mjög magnaðir. Það er gaman að keyra um í bíl og geta bara farið inn og út úr miðbænum á ákveðnum stöðum, þar sem eru hlið. Tilgangurinn með því að koma hingað var þó fyrst og fremst að skoða leirhermennina og við drifum að sjáfsögðu í því. Það verður að segjast að það var mjög magnað að sjá þá. Þeir eru ótrúlega margir og það er erfitt að ímynda sér hversu bilaður keisarinn var sem þeir voru búnir til til að “verja”. Hann hélt víst að hann myndi ríkja áfram eftir dauðann og þyrfti þennan her til að verja sig því hann sjálfur væri tiltölulega líflaus. Þetta olli ekki vonbrigðum þó stundum hefði maður viljað geta komist aðeins nær.

Um kvöldið fengum við okkur hressilega sterkan mat, sem lét okkur svitna, tárast og bólgna upp í munninum. Við höfum ekki enn almennilega jafnað okkur en teljum okkur nú geta nokkuð róleg pantað “sterkt” á vestrænum kínverskum veitingastöðum. Þetta var eins og að taka chili-duft í nefið og þarf ekki að fjölyrða um áhrif þess á líkamann.

Nú bíðum við svo róleg eftir því að komast í lest til Chengdu, en þar ætlum við að skoða risapöndur, og þeir sem þekkja til Ernu vita að það telst ekki amalegt af hennar hálfu.

Í hjólatúr í Beijing

Beijing er frábær borg. Hér er ótrúlega margt merkilegt að sjá eins og forboðnu borgina, Kínamúrinn, varðveitt lík Maó og svo er bara gaman að labba um því borgin sjálf er að stórum hluta litlar þröngar götur með húsum með uppbrettum þökum og stór gömul tré með hvítum blómum drjúpa yfir hvert sem litið er. Hinir hlutar borgarinnar eru nútímalegri og var hótelið okkar staðsett í háhýsahverfinu. Við kunnum yfirleitt vel við okkur í stórborgum, í ys og þys, alltaf eitthvað að gerast og svo er bara eitthvað svo sjarmerandi við það að geta keypt og gert hvað sem er, hvenær sem er dags.

Útsýni yfir hverfið okkar

Það var var ansi langt liðið síðan við vorum síðast í einhverju er kalla má borg og því nýttum við okkur alla þjónustu og skemmtanir út í ystu æsar. Við létum djúphreinsa allt í bakpokunum, fjarlægðum öll óæskileg hár af líkama okkar, borðuðum skyndibitamat og fórum í Beijing-óperuna.

Á laugardagskvöldið klæddum við okkur upp (sem á bakpokaferðalagsmáli þýðir að við vorum í hreinum fötum og ekki með tagl) borðuðum á fínasta veitingastað borgarinnar og skelltum okkur svo á djammið. Það var mjög skemmtilegt og ansi forvitnilegt reyndar. Við fórum m.a. á skemmtistað sem kallast Banana og þar var mikil stemmning og remix af frægum 90´s lögum voru blöstuð á fullum styrk. Á ca. korters fresti sigu búr með hálfnöktum kvenmönnum og karlmönnum í bandabrókum úr loftum og allt varð vitlaust.

Fyrir utan fólkið í búrunum sem augljóslega var í góðu formi af öllum þessum dansi virtust mjög fáir gestir staðarins vita hvað þeir ættu að gera á dansgólfinu. Með þessu er ég ekki að segja að ég sé stórkostlega góður dansari og margir vita kannski að dans er ekki sterkasta hlið Jensa. Þið getið því ímyndað ykkur undrun okkar er við hefjum dans eftir nokkra umganga af skotum og öðrum áfengum veigum, þegar aðrir staðargestir slá um okkur hring og fagna af miklum ákafa. Fagnaðarlætin stigu okkur auðvitað til höfuðs og við dönsuðum í sviðsljósinu af miklum móð, tókum marga snúninga, gegnum-klof-renninga og fleira sem við höfðum séð gert í bíómyndum og áhorfendaskarinn var að ærast.

Það var mikið áfall þegar áfengisáhrifin dvínuðu að muna skyndilega að við kynnum ekkert að dansa og því dönsuðum við okkur listilega út úr hringnum og strax á barinn þar sem við sátum sveitt með nýja drykki að reyna að átta okkur á því hvað hefði eiginlega gerst. Við sáum það þegar við litum aftur á dansgólfið.. Kínverjar kunna ekki að dansa. Bara alls ekki. Alla vega ekki þeir Kínverjar sem við sáum skemmta sér þetta kvöld á mörgum mismunandi stöðum (það getur þó vel verið að danshæfir einstaklingar þessa lands safnist saman á ákveðnum stöðum svo við fullyrðum ekkert!). Þeir hreyfast varla á dansgólfinu og ef svo þá allir í takt. Gæti verið afleiðing fjöldans, að geta ekki hreyft sig nema 2 sentimetra í einu, gæti verið feimni en hvað sem það var þá leit þetta fólk ekki út fyrir að vera að skemmta sér. Þeir sem þorðu að ganga lengra en að sveifla höfðinu örlítið til og frá dönsuðu tegund af dansi sem okkur Jens fannst helst líkjast dansi rafknúins jólasveins í búðarglugga, mjaðmir færðust frá hægri til vinstri í takt við tónlistina og hinir hlutar líkamans voru kyrrir. Pör dönsuðu þennan dans í takt og heilu danshringirnir dönsuðu saman.. hægri vinstri hægri vinstri. Þetta var mjög spaugilegt að sjá but when in Rome…
..við Jens dönsuðum í takt fram undir morgun með hjálp tequila, Tsing Tao og fleiri vina og gefum djamminu í Beijing góða einkunn. Frekar ódýrt áfengi, hægt að finna fína tónlist á mörgum stöðum og þeir sem treysta sér til að dansa með samhæfingu tveggja eða fleiri líkamshluta verða vinsælasta fólk staðarins.

Stemmning við Kínamúrinn

Við höfum nú kvatt Beijing og erum nú stödd í lúxuslest á fleygiferð (sem er samt á svipuðu verði og leigubíll heim úr bænum í Reykjavík). Ég ætla ekki að fara nánar út í áður auglýsta ást mína á lestarferðum en ætli hún sé ekki að ná hámarki hér í þessari lest þar sem við höfum okkar eigin herbergi sem við getum læst og rúmin eru stór og mjúk. Oooog loftkæling í max auðvitað. Á 160 km hraða þeysumst við um Kína og þegar við vöknum verðum við í Shanghai.

Góða nótt!

Nú höfum við verið að þvælast um Himalayafjöllin í 3 daga og erum alveg gagntekin af fegurðinni og því stórkostlega landslagi sem hér er. Fjöllin eru rosalegri en ég hafði ímyndað mér með snarbröttum hlíðum sem enda í iðagrænum dölum þar sem finna má lítil þorp með reyk úr strompum. Kvöldin hér eru ekki verri þótt fjöllin hverfi í myrkur. Þar sem ekki er nema örlitla ljóstýru að finna í mörg hundruð km radíus er ótrúlegt að horfa á himininn og það óendanlega magn af stjörnum sem sjást. Í gær gerðum við einmitt það, í litla bænum Pander þar sem ekki er gsm-samband, né landlínusamband og rafmagnslaust meiri hluta tímans. Við sátum lengi og horfðum á vetrarbrautarslæðuna, stjörnuhröp og gervihnetti. Algjört myrkur og algjör þögn. Rómantíkin minnkaði hinsvegar aðeins þegar við þurftum að fara að brasast inni á hótelherbergi með vasaljós og öll skorkvikindi herbergisins reyndu að komast í ljósgeislann. Við skulum bara segja að ég hafi bylt mér lengi og klórað mér mikið áður en ég loksins sofnaði..

Á ferðalögum okkar höfum við farið allt upp í rúmlega 4000m hæð en til gamans má geta þess að basecamp Everest er í 5000m hæð og hæsta fjall Evrópu er rétt yfir 4000m. Við höfum svona aðeins fundið fyrir hæðarbreytingunni en ekkert mikið, helst í brjálæðislegri draumum sem ég mátti þó varla við en á hverri nóttu hefur mig dreymt tugi óvenju geðveikislega drauma sem allir innihalda systur mínar þær Mörtu og Brynju sem og fiðrildi og að því virðist stróbljós (stöðugt blikk eins og á diskóteki). Annað sem fylgir því að ferðast í mikilli hæð eru hrikalega ógnvekjandi, mjóir og holóttir vegir sem hafa verið höggnir inn í fjöllin og af þeim er hátt í 1000m fall. Vegrið eru hvergi sjáanleg. Á svona vegi ferðuðumst við í 8 tíma í gær og mættum oft bílum og jafnvel rútum. Í eitt slíkt skipti vorum við aðeins með tvö hjól á veginum og á góðum hraða en bílstjórinn okkar lét það ekkert á sig fá þó að við höfum hvítnað í aftursætunum. Það verður þó að viðurkennast þrátt fyrir að mér hafi oft ekki litist á blikuna, að bílstjórarnir hér eru frábærir og vita alveg hvað þeir eru að gera. Þeir hafa flestir ef ekki allir búið í fjöllunum alla sína ævi og þekkja leiðirnar eins og handarbakið á sér. Vonum samt að vegirnir verði skárri næstu daga.

Í fyrradag heimsóttum við Kalashdalina og fólkið sem þar býr en sökum einangrunar er menning þar eins ólík frá pakistanskri menningu og mögulegt er. Gæti þess vegna verið annað land. Nú er þessi einstaka menning í Kalashdölunum því miður að deyja út því æ fleiri í dölunum gerast múslimar til þess að fá aðstoð frá ríkinu sem þeir annars fengu ekki. Við eyddum heilum degi í dölunum, heimsóttum margar fjölskyldur og fengum að smakka hjá þeim heimagert vín (smakkaðist eins og rammur eplasafi) og hádegismat, ég fékk að prófa týpískan Kalash-klæðnað og knúsa börnin á meðan Jens ræddi heimsmálin við karlana yfir grænu tei. Í flestum húsum búa margar kynslóðir saman, ömmurnar hjálpa með barnabarnabörnin og í einu pínulitlu húsi sem við heimsóttum bjuggu 10 manns. Þegar konur fara á blæðingar þykja þær mjög óhreinar og mega ekki dvelja á heimilinu heldur fara í sérstakt hús þar sem einnig eru konur sem nálægt eru fæðingu en þær þurfa svo að vera í húsinu í 40 daga eftir fæðinguna og þykja svo óhreinar að eiginmennirnir mega bara skilja eftir mat fyrir utan hurðina að húsinu. Þetta er auðvitað rosalega skrýtið og fáránlegt eiginlega að finnast konur vera "óhreinar" mánaðarlega en konunum virtist líka þetta vel. Þær töluðu (eða léku meira) um hvíld.. þær þurfa ekki að elda, þrífa eða sinna börnunum (nema því nýjasta eftir fæðingu auðvitað)sem þær sjá vanalega alfarið um og brostu svo bara við umræður um þetta.

Við fórum með leiðsögumanni sem er frá ættbálkasvæðunum nálægt Peshawar og reyndist hann alveg frábær. Langafi hans hafði flutt til Chitral sem ungur maður og hafið vínberjasölu og varð einn af ríkustu mönnum svæðisins. Og er enn.. hann er eldhress karlinn kominn yfir 100ára aldurinn. Hér í fjöllunum hafa reyndar verið sett mörg óstaðfest aldursmet og höfum við m.a. hitt 3 einstaklinga síðustu daga sem hafa verið eldri en 100ára. Fjallaloftið góða virðist virka.

Leiðsögumaðurinn okkar sagði okkur ýmsar sögur af ævintýrum sínum sem flest snérust um extreme þjónustu við túrista eins og að smygla þeim í búrkum inn á ólögleg svæði og hann sýndi okkur líka ættbálkamerkin sem hann hafði verið með húðflúruð á handleggina. Þegar hann gerðist múslimi brenndi hann þau af með sígarettu því strangtrúaðir múslimar mega víst ekki vera með húðflúr. Eftir voru hræðileg ör með blekstrengjum. Nú er hann hættur öllum alvöru ævintýrum með túristum þar sem hann er að missa sjónina smám saman aðeins 35 ára gamall og var nú þegar orðinn blindur á öðru auga. Við náðum ekki alveg hvers vegna þetta væri að gerast en fundum mikið til með honum.

Nú erum við í bænum Gilgit og gistum á Madina guesthouse fyrir 200kr nóttina. Það er auðvitað enginn lúxus innifalinn, við deilum holuklósetti með 3 öðrum herbergjum og herbergið okkar samanstendur af rúmi og einföldu náttborði en þetta er fínt. Hér er mikill fjöldi útivistargarpa sem eru að skipuleggja klifur, hjólreiðar eða göngur og því skemmtileg stemmning á opna svæðinu þar sem basecamptjöld hanga til þerris og fólk er að krota á kort af svæðinu eða setja saman hjólið sitt. Hér í kring eru flest hættulegustu fjöll heims þ.á.m. Nanga Parbat og K2 en við höfum ekki enn hitt neinn sem ætlar á þau. Við bendum fólki á dramatísku stórslysamyndina Vertical limit sem er einmitt tekin upp hér á þessu svæði og fjallar um fólk sem lendir í hremmingum á K2.

Toodles frá Pakó

Í fyrradag komum við til Delhi. Eftir gríðarlegt magn hryllingssagna um ágenga sölumenn og svikahrappa, betlara og óhreinindi vorum við til í hvað sem er. Við komum með lest frá Agra til Delhi og vorum til í slaginn, klyfjuð bakpokum á alla kanta. Ég var þó ekki tilbúnari en svo að þegar við komum niður langan stiga út af lestarstöðinni fann ég að ég steig í tómt og allt í einu var ég á leiðinni á hvolfi niður stigann, mun hraðar en ég hafði ætlað mér.

Indverjar voru ekki lengi að bregðast við og brátt voru vel á annað hundrað Indverjar mættir og farnir að vesenast úti um allt eins og þeim einum er lagið. Þeir sem voru næstir tóku mesta fallið meðan hinir hrópuðu upp yfir sig angistaróp á hinum ýmsu tungumálum. Ég skrapaði mig örlítið á handlegg og fótum og Erna sprittaði það en annars slapp ég sem betur fer óskaddaður. Við tókum svo rickshaw upp á hótelið okkar, hlæjandi að öllu sem á undan hafði gengið.

Delhi var talsvert öðruvísi en við höfðum ímyndað okkur. Við höfðum búist við þröngri, skítugri borg fullri af betlurum, sölumönnum og almennu veseni en þegar við fórum út að ganga í gær var meira um að ræða breiðgötur, fín hótel, fínar búðir og nóg af grænum svæðum. Auk þess er lítið um kýr hérna og borgin þess vegna talsvert hreinni og almennt huggulegri en flestar aðrar borgir sem við komum til. Eins og alls staðar er þó fátækt og sumir hlutar borgarinnar eru óhreinni en aðrir.

Almennt erum við því mjög ánægð með Delhi. Borgin er græn og það er þægilegt að komast um hana og hér er hægt að kaupa allt milli himins og jarðar. Hins vegar er talsverð pressa frá mönnum sem kynna sig fyrir manni og spyrja að hin um óumflýjanlegu spurningum, hvaðan við erum, hversu lengi við erum í Indlandi, hvert við erum að fara svo og hvernig okkur finnist Indland. Svo koma þeir með einhverjar augljósar athugasemdir, eins og að benda á stórt skilti og segja hvað stendur þar, eða segja okkur að Kína sé gott land, þar sé meðal annars að finna Kínamúrinn. Samtalið endar svo á því að þeir benda okkur á einhverjar stórar búðir þar sem við verðum að kaupa alls kyns minjagripi.

Við erum orðin mjög sjóuð í að láta eins og við sjáum ekki þetta fólk en erum svolítið spennt að sjá hvernig þetta er í næstu löndum. Nú erum við fljótlega á leið í lest til Amritsar sem er jafnframt síðasta borgin okkar í Indlandi! Og nú förum við að gera það sem við gerum best…flækjast um, að þessu sinni í lest…