Spiderblanket

Ég hef verið í aukahlutverki á þessari síðu síðan hún vaknaði úr dvalanum. Meira svona í bakgrunni því meðan Erna hefur verið að skella upp færslum eins og Hannes Smárason rásar út hef ég meira unnið bakvið tjöldin við það að setja upp myndasíðu sem virkar og að gera innsetningu færslna sem sársaukalausast ferli fyrir óléttu konuna.

Þetta er þó virkt blogg, sem er sjaldgæft enda bloggið hættur að vera vettvangur okkar töffarana (sem flestir fá útrás fyrir öll sín samskipti á Facebook eða einhverju þaðan af verra) og farið að verða vettvangur fyrir nöldurhænsn. Sem er slæmt því skemmtilega fólkið er ekkert jafn skemmtilegt á Facebook og það var á blogginu sínu. Þetta hefur líka gert það að verkum að það væri dauðadómur fyrir heiðvirt blogg eins og þetta að tala t.d. um þjóðmálin.

Hvað um það.

Eins og bent hefur verið á hér á síðunni nálgast nú hraðbyri barneignir og tilheyrandi. Hvernig maður mun taka þessu er alls óvíst en fólk þreytist þó ekki á því að segja manni í smáatriðum hvernig manni mun líða. Allir sem hafa átt börn viðast nefnilega vera óþrjótandi viskubrunnar um allt sem við kemur barneignum og þetta fólk er jafnframt búið að ákveða að manns upplifun verði nákvæmlega eins og þeirra niður í minnstu smáatriði. Þetta verður svolítið flókið þegar fleiri en einn segja frá.

Ekki það að fólk megi ekki ausa af viskubrunni sínum – oft er reyndar mjög skemmtilegt að heyra miklar hrakspár um það hvernig allt eigi eftir að breytast. Maður er mjög spenntur að vita hvernig þetta mun allt saman þróast og hvernig er að hafa nýtt fyrirbæri á heimilinu. Hrakspár hafa alltaf vakið ákveðna spennu hjá okkur Ernu, yfirleitt eru hlutirnir miklu verri en hrakspárnar segja til um eða þær eru ýktar.

Eins og fram hefur komið í færslum Ernu erum við reyndar mjög tilbúin. Ég er búinn að kynna mér orð eins og slímtappi og bumbuhópur milli þess sem ég les róandi bækur um eitthvað allt annað en börn. Ég er búinn að setja saman óteljandi IKEA húsgögn og við erum búin að fara í talsverðan fjölda verslunarferða með veglega innkaupalista og sópa að okkur hlutum sem hafa ógnvekjandi heiti eins og “nefsuga”.

Annars er þetta ágætt – við höfum sótt matsölustaði borgarinnar frekar mikið undanfarið til að undirbúa það þegar slíkt verður nánast ómögulegt næstu árin (Eða næstu 100 árin eins og mestu hrakspámennirnir vilja meina), einhvern veginn hefur svefninn þó oft sótt þannig að manni að maður hefur ekki enst mjög lengi, enda ormurinn í maganum farinn að halda fyrir okkur vöku þrátt fyrir að vera ekki kominn út. Mæli með hinum ágæta nýja veitingastað Brasilíu á Skólavörðustíg. Maturinn er mun meira spennandi en matseðillinn nær að tjá manni og á góðu verði í þokkabót. Staðurinn er algerlega sprunginn hvað starfsfólk varðar enda að sögn eiganda umferð framar öllum vonum.

Svo höfum við reyndar verið í miklum fasteignahugleiðingum. Það er ekki mikið líf í markaðnum núna – ef einhver lesenda þessara síðna vill kaupa íbúðina okkar er þeim það velkomið. Hún er býsna góð (Þetta er lýsingin sem fasteignasalinn neitaði að setja á netið). Við höfum verið að reyna að skipta, höfum augastað á nokkrum íbúðum en þetta gengur allt saman mjög hægt.

Aðgerðaáætlun Ernu

Maður lærir þó slatta á þessu – við förum, þegar nýtt hús er í boði, í mikla skoðun og skipulagningu framkvæmda sem ráðist skal í. Maður er því kominn með helstu hugtök smiða og pípara á hreint og getur farið í Húsasmiðjuna (Eða BYKO eða Múrbúðina, til að gæta jafnræðis, þó ekki Bauhaus) og haft áhuga næstum því á öllu sem þar fæst. En ekki hefur leitin reyndar enn borið árangur. Við vorum með eitt í farvatninu á dögunum og vorum búin að finna handlögnum lesendum þessarar síðu verkefni næsta árið. Því miður gekk það ekki í gegn, en hver veit nema eitthvað gerist á næstu dögum, vikum, mánuðum, árum eða áratugum! Ekkert krepputal hér.

Þegar óléttar konur eru komnar á síðasta mánuð fyllast þær framkvæmdafíkn og fara að vilja umbreyta húsinu. Það má ekkert drasl vera og ekkert skipulag eða uppsetning er nógu gott. Því er undanfarnar helgar búin að vera mjög mikil vinna í að setja upp hluti, færa hluti, snúa hlutum við, hækka og lækka hluti, taka til, þrífa, taka aftur til, lækka hluti, stilla upp hlutum og fara í sund. Þessi helgi verður ekkert öðruvísi og þessi færsla því ekki lengri.

Við kvöddum Chengdu í pönduvímu og fórum snemma morguns í átt til Chongqing sem er upphafspunktur siglinga niður Yangtze. Chongqing er nútímaleg borg eins og flestar aðrar kínverskar borgir en nýtur þess að vera byggð á hæðum og við á sem er góð tilbreyting frá öðrum borgum sem flestar eru marflatar.

Markmiðið var að komast í siglingu sem allra fyrst, hafandi tekið smá séns með því að afþakka aðstoð hótelsins við að finna siglingu enda höfðu starfsmennirnir þar ráðið okkur frá því að taka hana. Ætlunin var að vera tvær til þrjár nætur á bátnum og helst leggja af stað samdægurs. Ferðaskrifstofa nokkur í Chongqing var boðin og búin að hjálpa og við fengum besta herbergið á bát sem fór nokkrum klukkustundum seinna fyrir einungis 6000 kall sem var enn ódýrara en okkur hafði boðist í Chengdu.

Í góðu stuði fórum við eftir hádegismat og hraðrölt um Chongqing af stað í rútu en til að halda ferðinni innan skynsamlegra tímamarka er farið í rútu gegnum svæði sem taka langan tíma að sigla og eru ekki merkileg að sjá. Fyrir utan þrjá Svía vorum við einu aðilarnir um borð sem ekki voru Kínverjar og þó þessi ferð væri skemmtisigling vissum við að það væri varla hægt að búast við þægindum eins og á vestrænu hótelbátunum sem kosta tugi þúsunda á mann.

Við urðum því nokkuð steini lostin þegar við komum í herbergið okkar, sem var búið stóru rúmi, skrifborði, sófa, sjónvarpi, síma og baðherbergi ásamt risastórum gluggum í tvær áttir. Þetta var augljóslega besta herbergið í skipinu og gátum við verið mjög sátt við okkar hlutskipti, hafandi borgað 300 kr. meira en Svíarnir sem voru fastir í herbergi sem var helmingi minna en okkar og mun óhuggulegra.

Báturinn sjálfur var hinsvegar vafasamur. Það er ákveðinn hópur kínverskra karlmanna sem við fordómafólkið höfum gefið stimpilinn “sveittir”. Þeir eru yfirleitt klæddir gulnuðum hlíranærbolum og lyfta þeim upp þannig að bumban stendur út. Þeir reykja mikið, eru háværir og keppast um að drekka sem mest, spýta sem lengst og öskra sem hæst. Þegar við vorum komin um borð í bátinn fórum við á veitingastaðinn sem var einmitt fullur af þessari manngerð í essinu sínu, enda nóg af bjór um borð í skipinu.

Við létum þetta þó ekki á okkur fá enda herbergið okkar griðastaður þar sem hægt var að slaka á í loftkælingu, langt frá öllum látum. Við vorum ekki búin að sofa almennilega í þrjár nætur. Næturlestir, pöndur og brottfarir snemma morguns sáu til þess. Ætlunin var því að sofa út báðar næturnar, borða vel og almennt slappa af, njótandi útsýnisins inni á milli.

En það átti ekki að verða. Þegar við fórum inn á herbergið okkar bankaði leiðsögumaður uppá og tjáði okkur að við myndum sigla gegnum það fyrsta og flottasta af giljunum þremur, sem eru helsti tilgangur siglingarinnar, klukkan 5:30 um morgun og tveimur tímum seinna yrði lagt upp í hin minni þrjú gil sem eiga að vera hápunktur ferðarinnar.

Við meltum það lengi með okkur hvort við ættum að vakna svo snemma til að gera þetta en þegar skipið lagði svo af stað áttuðum við okkur á því að það var ekkert val. Að því er virtist bara í okkar herbergi var geigvænlegur hávaði sem minnti helst á það þegar skipt er um gír í traktor án þess að stíga á kúplinguna og gírkassinn gefur sig eða brakið og brestina þegar Titanic brotnaði í tvennt í bíómyndinni og stóð okkur vart á sama. Svona hljóð heyrðust á u.þ.b. 20 sekúndna fresti alla nóttina og með eyrnatappa var samt ekki hægt að sofa heilan svefn. Um morguninn þegar gilið nálgaðist safnaðist stór hópur fólks saman á einu af útsýnisdekkjunum sem einmitt var fyrir framan herbergið okkar. Börn hlupu öskrandi fram og til baka á göngunum og ljóst var að frekari svefn væri óhugsandi. Við fórum því fram og fengum okkur núðlur og horfðum nánast ósofin á gilið líða hjá, en þetta fyrsta gil er svo stutt að það hefur varla tekið meira en korter.

Útsýnið var reyndar alveg stórkostlegt þó það hafi versnað síðustu mánuði út af því hvað vatnsborðið er orðið hátt bak við Yangtze stífluna, sem er stærsta stífla í heimi. Hápunktur ferðarinnar, a.m.k. hvað útsýni varðar voru eins og við gátum okkur til um litlu gjúfrin sem eru mjórri en jafnvel enn dýpri en þau stóru. Þau eru ótrúleg að sjá og myndirnar sem hér fylgja gera þeim einhver skil þó það sé erfitt að ná þeim til fullnustu.

Ferðin gegnum þau var þó lengri en góðu hófi gegnir eða fimm klst. en Kínverjarnir virtust njóta hverrar einustu sekúndu. Stoppað var á alls kyns stöðum þar sem ekkert var að sjá en sölubásar höfðu sprottið upp í miklum mæli og við vorum orðin ansi þreytt á því að láta teyma okkur milli staða þó útsýnið þar á milli væri magnað. Það er kannski ekki raunhæft í svona leiðangri en að gera þetta á eigin vegum hefði verið mun skemmtilegra, en sennilega krafist eigin báts.

Eftir tvær svefnlitlar nætur þar sem við slepptum flestum ferðamannagildrunum (Til dæmis kappsiglingu á árabátum, klukkan hálf átta að morgni!) komum við svo á leiðarenda, Yangtze stífluna sem er vægast sagt magnað fyrirbæri. Stíflan er 3km breið og 185m há og þó maður hafi sínar efasemdir um afleiðingar framkvæmdanna fyrir náttúruna og íbúa svæðisins kringum ánna er magnað að sjá hana. Hún á eftir að framleiða meira en 10% af allri núverandi raforkuframleiðslu Kína, á við 18 kjarnorkuver.

Þegar siglingunni og skoðanaferð um stífluna var lokið tókum við rútu örþreytt eftir fimm svefnlitlar nætur til Wuhan og þaðan lest daginn eftir til Yangshuo, þaðan sem þetta er skrifað. Yangshuo er ótrúlegur staður en meira um það seinna…