Spiderblanket

Ég hef verið í aukahlutverki á þessari síðu síðan hún vaknaði úr dvalanum. Meira svona í bakgrunni því meðan Erna hefur verið að skella upp færslum eins og Hannes Smárason rásar út hef ég meira unnið bakvið tjöldin við það að setja upp myndasíðu sem virkar og að gera innsetningu færslna sem sársaukalausast ferli fyrir óléttu konuna.

Þetta er þó virkt blogg, sem er sjaldgæft enda bloggið hættur að vera vettvangur okkar töffarana (sem flestir fá útrás fyrir öll sín samskipti á Facebook eða einhverju þaðan af verra) og farið að verða vettvangur fyrir nöldurhænsn. Sem er slæmt því skemmtilega fólkið er ekkert jafn skemmtilegt á Facebook og það var á blogginu sínu. Þetta hefur líka gert það að verkum að það væri dauðadómur fyrir heiðvirt blogg eins og þetta að tala t.d. um þjóðmálin.

Hvað um það.

Eins og bent hefur verið á hér á síðunni nálgast nú hraðbyri barneignir og tilheyrandi. Hvernig maður mun taka þessu er alls óvíst en fólk þreytist þó ekki á því að segja manni í smáatriðum hvernig manni mun líða. Allir sem hafa átt börn viðast nefnilega vera óþrjótandi viskubrunnar um allt sem við kemur barneignum og þetta fólk er jafnframt búið að ákveða að manns upplifun verði nákvæmlega eins og þeirra niður í minnstu smáatriði. Þetta verður svolítið flókið þegar fleiri en einn segja frá.

Ekki það að fólk megi ekki ausa af viskubrunni sínum – oft er reyndar mjög skemmtilegt að heyra miklar hrakspár um það hvernig allt eigi eftir að breytast. Maður er mjög spenntur að vita hvernig þetta mun allt saman þróast og hvernig er að hafa nýtt fyrirbæri á heimilinu. Hrakspár hafa alltaf vakið ákveðna spennu hjá okkur Ernu, yfirleitt eru hlutirnir miklu verri en hrakspárnar segja til um eða þær eru ýktar.

Eins og fram hefur komið í færslum Ernu erum við reyndar mjög tilbúin. Ég er búinn að kynna mér orð eins og slímtappi og bumbuhópur milli þess sem ég les róandi bækur um eitthvað allt annað en börn. Ég er búinn að setja saman óteljandi IKEA húsgögn og við erum búin að fara í talsverðan fjölda verslunarferða með veglega innkaupalista og sópa að okkur hlutum sem hafa ógnvekjandi heiti eins og “nefsuga”.

Annars er þetta ágætt – við höfum sótt matsölustaði borgarinnar frekar mikið undanfarið til að undirbúa það þegar slíkt verður nánast ómögulegt næstu árin (Eða næstu 100 árin eins og mestu hrakspámennirnir vilja meina), einhvern veginn hefur svefninn þó oft sótt þannig að manni að maður hefur ekki enst mjög lengi, enda ormurinn í maganum farinn að halda fyrir okkur vöku þrátt fyrir að vera ekki kominn út. Mæli með hinum ágæta nýja veitingastað Brasilíu á Skólavörðustíg. Maturinn er mun meira spennandi en matseðillinn nær að tjá manni og á góðu verði í þokkabót. Staðurinn er algerlega sprunginn hvað starfsfólk varðar enda að sögn eiganda umferð framar öllum vonum.

Svo höfum við reyndar verið í miklum fasteignahugleiðingum. Það er ekki mikið líf í markaðnum núna – ef einhver lesenda þessara síðna vill kaupa íbúðina okkar er þeim það velkomið. Hún er býsna góð (Þetta er lýsingin sem fasteignasalinn neitaði að setja á netið). Við höfum verið að reyna að skipta, höfum augastað á nokkrum íbúðum en þetta gengur allt saman mjög hægt.

Aðgerðaáætlun Ernu

Maður lærir þó slatta á þessu – við förum, þegar nýtt hús er í boði, í mikla skoðun og skipulagningu framkvæmda sem ráðist skal í. Maður er því kominn með helstu hugtök smiða og pípara á hreint og getur farið í Húsasmiðjuna (Eða BYKO eða Múrbúðina, til að gæta jafnræðis, þó ekki Bauhaus) og haft áhuga næstum því á öllu sem þar fæst. En ekki hefur leitin reyndar enn borið árangur. Við vorum með eitt í farvatninu á dögunum og vorum búin að finna handlögnum lesendum þessarar síðu verkefni næsta árið. Því miður gekk það ekki í gegn, en hver veit nema eitthvað gerist á næstu dögum, vikum, mánuðum, árum eða áratugum! Ekkert krepputal hér.

Þegar óléttar konur eru komnar á síðasta mánuð fyllast þær framkvæmdafíkn og fara að vilja umbreyta húsinu. Það má ekkert drasl vera og ekkert skipulag eða uppsetning er nógu gott. Því er undanfarnar helgar búin að vera mjög mikil vinna í að setja upp hluti, færa hluti, snúa hlutum við, hækka og lækka hluti, taka til, þrífa, taka aftur til, lækka hluti, stilla upp hlutum og fara í sund. Þessi helgi verður ekkert öðruvísi og þessi færsla því ekki lengri.

Þegar við komum á flugvöllinn biðu okkar, eða mín öllu heldur þar sem Jens hafði farið að leggja bílnum, ógeðslegar raðir fullar af reiðum íslendingum og ringluðum Þjóðverjum með of margar töskur. Töskufæribandið var bilað og tafir í samræmi við það. Ég tróðst í raðirnar og náði að veiða til mín starfsmann vallarins og reyndi að sannfæra hann um að mynda sérstakt “check in” fyrir fólk sem aðeins væri með handfarangur eins og raunin var með okkur. Eftir misheppnaðar samningaviðræður við þann frábæra mann kom Jens að frekar pirraðri eiginkonu (hohoho) sem var mjög upptekin af því að vernda sinn stað í röðinni fyrir fyrrnefndum Þjóðverjum og var ekki að samþykkja það sisvona að yfirgefa sitt pláss fyrir eitthvað sem að Jens vildi sýna henni. Það óvænta var þó að við áttum bókað flug út til Kanada skömmu seinna á Saga Class og gátum því skipt yfir í þá röð sem fylgir þeim lúxus en sú röð samanstóð af tveimur jakkafataklæddum mönnum með skjalatöskur. Varla þarf að taka fram gleðina sem braust fram hjá eiginkonunni en hún var töluverð ef svo má að orði komast. Flugfreyjurnar höfðu haft veður af því að þetta væri upphaf brúðkaupsferðar og tóku á móti okkur með kampavínsglösum og konfekti og næstu klukkutímar einkenndust af kampavínsdrykkju, afslöppun og notalegheitum.

Þegar við komum til Kanada vissi ég ekki enn hvert Jens áætlaði að fara með okkur og var orðin ansi spennt. Við settumst niður á sveittri hamborgarabúllu sem var skásti kostur okkar hluta flugvallarins í matarmálum og þegar við vorum komin með hambó og tvo kalda Candadian ætlaði Jens að gefa mér tækifæri á því að fatta hvert við værum að fara með hljóðdæmi. Í heyrnatólunum ómaði tangótónlist og ég veðraðist öll upp samstundis, við vorum á leið til Argentínu. Mikil gleði, afskaplega mikil gleði og töluverð undrun. Það er skrýtið að vita ekkert hvert maður er að fara og svo allt í einu kemur það í ljós og þá er það til eins nyrsta hluta Suður Ameríku. Nokkrir klukkutímar voru í flugið sem tæki næstum 12 tíma og því hressileg nótt framundan. Flugið gekk þó eins vel og hugsast gat og við sváfum bæði meirihluta þess enda enn þreytt og í spennufalli eftir brúðkaupið. Þegar við komum til Buenos Aires innrituðum við okkur inn á glæsilegt lítið boutiqe-hótel á besta stað í borginni. Það var 23 stiga hiti og sól og eftir að hafa komið töskunum fyrir upp á herbergi settumst við niður á fallegu götuhorni og fengum okkur rauðvínsglös og snarl. Þetta setti tóninn að mestu leyti fyrir þessa 3 daga sem við eyddum í borginni en fyrir utan svona helstu must sees þá snérist dvöl okkar þar um mat og vín enda hvoru tveggja þarna hrikalega gott og hlægilega ódýrt. Borgin sjálf er falleg og rómantísk með frábærum veitingastöðum í öðru hverju húsi. Á borðum veitingastaðanna eru hvítir dúkar og kertaljós og greinilegt að Buenos Aires-búar leggja sig fram við að hafa það kósý.

Buenos Aires er full af hundum. Sætum hundum, gæludýrum, litlum sem stórum, og í borginni eru garðar þar sem eigendurnir geta leyft þeim að leika sér og þar má sjá þúsundir hunda hlaupa um saman. Ekki var heldur óalgengt að sjá konur eða karla með allt upp í 6 hunda af ýmsum stærðum og gerðum með sér í göngutúr og er þar líklegast um að ræða einhvers konar hundapasssara. Þetta hundafár gerði mig auðvitað bara ennþá hrifnari af borginni enda mikill hundaaðdáandi.

Við vildum auðvitað bragða á hinu fræga Argentínska nautakjöti og fórum á týpískt parilla, eða steikhús, og pöntuðum okkur sitthvora steikina og góða flösku af Malbec. Þegar steikurnar komu hafði þjónninn mikinn metnað fyrir því að sýna okkur hversu frábæra steik væri um að ræða og skar hana með skeið sem rann auðveldlega í gegnum þetta stóra kjötstykki. Við urðum sko ekki fyrir vonbrigðum og hver biti olli stunum og augnrúlli og það besta var að allur maturinn ásamt víninu var aðeins að kosta okkur um 1000 krónur þrátt fyrir að þetta teldist vera frekar fínt steikhús. Við átum á okkur gat þetta kvöld en fórum samt aftur í hádeginu daginn eftir á hverfis-parillu sem var frekar sveitaleg og leit svolítið út eins Mokka steikhúsanna. Við vorum glöð þegar við brögðuðum á kjötinu og komumst að því að 300 krónu steikin þar var alveg jafn góð og á fína staðnum kvöldið áður.

Við vildum sjá hvað allt þetta tangó-fár snérist um og fórum á tangóbúllu í hverfinu okkar eitt kvöldið eftir góðan kvöldverð en samkvæmt auglýsingu frá henni var hún opin frá 23 til 4 um nótt alla virka daga. Okkur fannst ótrúlegt að margir yrðu á staðnum á þessum tíma sem við mættum en þá var klukkan að skríða í 1 aðfaranótt miðvikudags. Öðru var nær, staðurinn var stappfullur og þegar við freistuðum inngöngu vorum við spurð hvort við ættum pantað borð. Svo var ekki en sætavísan reddaði okkur þó borði í horninu við innganginn og við sátum þar agndofa og fylgdumst með öllu þessu fólki sem hafði klætt sig upp og komið þarna til að dansa. Þarna voru gömul hjón og ung pör og allt þar á milli í ástríðufullum dansi. Margir voru stakir og svifu á milli dansfélaga. Um tvö-leytið vorum við orðin frekar syfjuð og ætluðum upp á hótel og mættum á leiðinni út hljómsveit sem þá var á leiðinni inn. Aðalstuðið var að hefjast… kl. 2 um nótt í miðri viku.

Við erum afar hrifin af Buenos Aires og hefðum gjarnan viljað vera þar lengur. Tími var þó kominn til að halda áfram ferðinni en sem fyrr vissi ég ekki enn hvert. Ég var töluvert hissa þegar í ljós kom að við værum á leið í 9 tíma flug til Miami en ég hafði laumulega haldið að við ætluðum til einhvers annars lands í S-Ameríku enda við komin á enda þeirrar álfu. Nú var allur heimurinn aftur til umræðu. Jens ákvað að segja mér næsta áfangastað yfir dýrindis flugvélamat og lagði fyrir mig landafræðiþraut: Höfuðborg hvers lands er San José? Ég viðurkenni skömmustulega að ég vissi það ekki en Jens gaf mér fleiri vísbendingar þar til að ég áttaði mig á því að við værum á leið í dýralífs- og náttúruparadísina Costa Ríca. Ég æpti af sjálfsögðu og veinaði af gleði í flugvélinni viðstöddum til hrellingar. Jens afhenti mér síðan bók um Costa Rica sem ég er að lesa núna í miklum æsingi og spennu yfir því sem er að fara að taka við. Þetta er ekkert smá gaman og Jens er auðvitað ekkert nema snillingur og stendur frábærlega að skipulagningu ferðarinnar og ég nýt þess í botn að vita ekkert hvar í heiminum ég verð næst þegar ég sef! Jæja.. best að fræðast um hvaða snákar eru eitraðir og hverjir baneitraðir.

Kossar og knús til allra frá hjónakornunum. Athugið að þáð eru komnar myndir af þessu ævintýri á myndasíðuna!